vrijdag 10 juni 2016

One line a day: willen of niet

Afgelopen nieuwjaar startte ik met een 5-jaren dagboekje 'One line a day'. De bedoeling is om er elke dag 1 gedachte in te schrijven, gewoon voor mezelf, in plaats van mijn oneliners op facebook te zwieren. Meestal als afsluiter van de dag: waar was ik vandaag mee bezig, fysiek of mentaal. Het idee om dan de komende jaren telkens te kunnen terugdenken aan dezelfde dag 1, 2, 3 of 4 jaar geleden vind ik iets romantisch hebben. Het idee dat mijn kinderen en (hopelijk) kleinkinderen later gedurende 5 jaar kunnen meelezen in mijn leven als dertiger, vind ik nog romantischer. Hopelijk ben ik er dan nog om er alle verhalen in geuren en kleuren bij te vertellen.

Het idee dat ik tegen het boekje uit is 40 jaar zal zijn, dat idee duw ik wel nog even weg. Zeker als ik bedenk dat ik het ondertussen al bijna een halfjaar aan het invullen ben en dus eigenlijk al een tiende van het boekje heb ingevuld, dan zal ik rap 40 zijn. Maar zoals gezegd, dat idee duw ik dus nog even weg. Niet dat ik iets heb tegen 40 zijn, maar dan zijn mijn kinderen ook al 13 en 10, en ik vind de leeftijd die ze nu hebben zo geweldig. Maar dat zei ik ook toen ze 6 en 3 waren eigenlijk.

Tot nu toe was het boekje gelukkig gevuld met grotendeels positieve dingen. Een terugblik op een feestje, een fijne herinnering met de kindjes, of een vooruitblik op een komende spannende dag. Soms al eens een frustratie, bezorgdheid of een twijfel, … maar al bij al een periode die ik graag opnieuw zal lezen.

Maar de voorbije 2 weken staan er sombere gedachten in het boekje. Een sterfgeval van een neef die veel te jong was en nog zoveel te leven had, brengt zoveel teweeg dat ik er mee in mijn maag en hoofd zit. En terwijl ik mijn gedachten hierover dagelijks probeer neer te schrijven, heb ik ineens niet zoveel zin meer in dat boekje. Want ineens komt het besef: wat gaat er nog allemaal gebeuren in die komende 4,5 jaar? En wil ik dat dan later wel nog allemaal teruglezen? Het onvoorspelbare en oncontroleerbare van het leven, daar kan ik het enorm lastig mee hebben. Ik ben iemand die altijd 'rampscenario's' ziet gebeuren, en dan ook zoveel mogelijk probeer bij te sturen om te vermijden dat bepaalde dingen zouden gebeuren. Wat compleet belachelijk is, want je hebt er eenmaal geen controle over.

Maar anderzijds is hetgeen gebeurde een wake-up call: het leven is nu, niet later. We kunnen niet anders dan het beste maken van elke dag. Clichés, maar o zo waar.
En ik doe toch nog maar even voort met het boekje. Want ik moet er gewoon van uitgaan dat de meeste oneliners positief zullen zijn.

Rust zacht, S.*
Ik hoop dat je naasten het op termijn een plaats zullen kunnen geven, steun kunnen bieden aan elkaar, en troost zullen vinden in de mooie herinneringen. Ik zal je herinneren als de goedlachse kerel die je was ...

dinsdag 24 mei 2016

The anniversary

Vorige week vierden we onze huwelijksverjaardag. De 10e al … en ongelofelijk hoe snel dit gegaan is. Voor we trouwden waren we ook al 10 jaar samen, dus vieren we later dit jaar ook nog eens 20 jaar samenzijn.
Tussen mijn 16 en (bijna) 36 heb ik dus alles gedeeld met hem. Het klinkt misschien melig, maar ik ben er zeker van dat hij het beste in mij naar bovenhaalt. En ik denk dat het omgekeerde ook waar is. In der beginne was hij de nonchalante broekveger die overal te laat kwam en alles vergat, en ik de perfectionistische planner. Anno 2016 durft hij al eens meer een dag te plannen, en durf ik al eens meer ‘foert’ te zeggen en iets relaxer door het leven te gaan. Om maar een voorbeeld te geven.
Wij hebben altijd veel respect gehad voor elkaar, elkaar toegelaten ons gedacht te zeggen, veel dingen samen gedaan (met en zonder kinderen), maar elkaar ook de vrijheid gegeven om dingen apart te doen. Dus die klik heeft altijd goed gezeten. Misschien zelfs zo goed dat ik het soms vanzelfsprekend neem. Ik leef al langer met hem dan zonder hem, dus het is ‘normaal’ dat hij er is. Mensen hebben mij al gezegd dat ik een gouden vent heb, zonder dat te beseffen. Ik besef dat wel, meer en meer. Ik heb geluk een man te hebben die na 20 jaar nog zo naar mij kan kijken als op deze foto, een betrokken, liefdevolle papa is en er na 20 jaar beter uitziet dan ooit tevoren :). Al zou ik dat laatste misschien ook eens meer mogen zeggen.

D
e foto nam ik trouwens net voor ons jubilee-etentje. Ik kreeg de week ervoor een mailtje met het ‘bevel’ om klaar te staan op vrijdag om 18h30, de rest had hij geregeld. Hij kent me ondertussen goed genoeg om te weten dat verrassingen de dag zelf bij mij niet werken (toch nog niet helemaal relax ;)) en dat ik het zelfs leuker vind om nog een week te kunnen speculeren over waar we naartoe gaan.
Deze foto typeert ons eigenlijk volledig: Hij op zijn gemak, … en ik, op mijn hakken, voor de spiegel, een tikkeltje ‘self-absorbed’, niet altijd beseffend hoeveel geluk ik heb met hem, maar wel zeker dat hij naast mij staat, en uiteraard, met mijn gsm in mijn handen ;).
We gingen uiteindelijk eten in het restaurant waar we ook onze trouw voor de wet vierden met de familie. We namen er toen deze foto, en maakten deze nu opnieuw. Toen weliswaar met een Cybershotje dat we telkens moesten draaien om het resultaat te zien, maar duidelijk ook al fan van selfies :).


Voor de gelegenheid werd ook het kleed nog eens uit de kast gehaald. Het was ondertussen 5 jaar geleden. En deze keer wou ik er foto’s van. Ik trommelde mijn schoonvader op om een aantal foto’s te nemen, want ik wou onder andere ons bedankingskaartje opnieuw maken. Het strandcabientje konden we niet meer gebruiken (want dat stond op het ondertussen failliete Ieper Strand). De hangmat dan maar. 


Ja, af en toe heb ik een zot idee, en gelukkig is hij nog zot genoeg van mij om er in mee te gaan :)
. Want ik ben me ervan bewust dat niet alle venten bereid zouden zijn om dit te doen.
But hey, we hadden fun tijdens de shoot en leuke foto’s ter herinnering :-).






Best dat smartphones nog niet bestonden in die tijd, of ik had wellicht allemaal foto's met mijn gsm in mijn handen :).


In ieder geval: ik weet niet waaraan ik hem heb verdiend, maar hij houdt het toch al 20 jaar uit met mij. En ik hoop nog minstens evenveel <3. 

maandag 16 mei 2016

Over oefeningsjes doen

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik ben een moeilijke als het gaat over 'oefeningsjes' doen. Iedereen weet dat dat belangrijk is, om 'oefeningsjes' te doen: voor de rug, de buik, de benen. Dus het wordt vaak nogal makkelijk gezegd bij bepaalde pijntjes: "je moet oefeningsjes doen hé". De dokter zegt het, mijn man (de kine) zegt het. Maar hoe gedisciplineerd ik ook ben als het gaat om sporten, het tegenovergestelde is het waar voor 'oefeningsjes'. Ik sta zonder probleem om kwart voor 6 op om een halfuur te fietsen voor ik naar het werk vertrek, maar op dat matje gaan liggen, dat wordt nogal makkelijk uitgesteld. 's avonds denk ik: morgenochtend, en 's ochtends denk ik: vanavond. 

In de rugschool deed ik 2x per week grondoefeningen. Aangevuld met een reeks fitnesstoestellen heeft dit gezorgd voor een steviger 'sixpack', zoals de specialist het noemde tijdens mijn eindevaluatie. Zowel mijn rechte en schuine buikspieren als mijn rugspieren zijn een pak steviger geworden. En dat voel ik echt: ik kan terug makkelijker een tijdje rechtstaan, ik sta vlotter op, etc. Nu ik dat bereikt heb, moet en wil ik dat ook onderhouden. 
Sowieso blijf ik 1x per week gaan naar de rugschool, maar idealiter doe ik thuis ook nog een 2tal keer per week 'oefeningsjes'. Ik zet ze nu in mijn agenda, net zoals fietsen en zwemmen, zodat ik ze zeker niet 'vergeet'.

In feite heb je niet meer nodig dan een (degelijk!) matje om thuis aan de slag te gaan, maar het is natuurlijk plezanter als je wat materiaal liggen hebt om af te wisselen, om of het wat pittiger te maken. Ik was dus ook heel blij met het pakketje dat ik een tijdje terug ontving van Decathlon.

Het matje had ik al, en kwam ook van Decathlon. Het was één van de duurdere (+/- 30EUR), maar dit is echt wel nodig vind ik. Ik wil echt de vloer niet voelen door het matje, en ook geen matje dat heel de tijd zit weg te glijden. Dus ik vind dit wel de investering waard.



Het stepbankje kennen de meesten nog wel van de stepaerobics van de jaren '90. Maar het wordt hier vooral gebruikt om buikspieroefeningen te doen, of om de armspieren te trainen. Het bankje is heel stevig, en in 2 hoogtes in te stellen. Op de site en de app van Decathlon staan er allerlei filmpjes ter inspiratie.


Oh ja, het kan ook gebruikt worden als tribune voor de Playmobil-voetbalmatch van de week ;).


De hoepel vind ik geweldig, dat is echt een leuke manier om de core te trainen, ik word er precies altijd goedgezind van :). Maar niet te onderschatten, want het is nog vrij intensief. Geleidelijk aan opbouwen is de boodschap! Ik was serieus stijf na de eerste keren. In de Nina stond onlangs ook een artikeltje erover:

Artikel Nina, HLN

De kettlebell wordt hier voorlopig vooral gebruikt door mijn man (en dochter), voor mij is dat precies nog te zwaar. Je kan er eindeloos mee variëren. Geef maar eens in op YouTube en je krijgt massa's inspiratie.


De pilates bal wordt het minst gebruikt. Althans om oefeningen te doen. Want mijn zoontje is er af en toe mee weg ;). Maar ik heb er nog mijn weg niet mee gevonden. In de rugschool werken we vaak met een grote bal, dat is in ieder geval een zachte manier om de buik- en rugspieren te trainen omdat je dan niet rechtstreeks op de grond moet liggen - wat voor mensen met rugklachten niet altijd evident is.


Tot slot, de trigger foam roller is ook specialleke. In de kine is triggerpoint-therapie (myofasciale therapie) al lang een vaste waarde: via fijne naaldjes worden triggerpunten in het lichaam aangeprikt waardoor een knooppunt van spieren veel efficiënter wordt 'losgemaakt' dan via massage. Preventief kun je via deze rol de spier-en bindweefsels soepel houden en doorbloeding stimuleren. Onderschat het niet: het kan bij momenten pijnlijk aanvoelen, dus ook weer geleidelijk aan op te bouwen.



Het leuke aan al dit materiaal is dat het allemaal niet veel plaats inneemt en voor de nodige variatie kan zorgen. Bij ons blijft het gewoon in een hoekje staan in onze living. Op die manier zijn er zo weinig mogelijk excuses om mijn 'oefeningsjes' niet te doen, en kan ik mijn 'sixpack' te onderhouden. En voor alle duidelijkheid: mijn sixpack is niet te zien hoor, maar hij is er wel, de dokter heeft het gezegd :).

dinsdag 3 mei 2016

WuwS #1

Josefien, Kelly, Kelly, Valerie en vele anderen doen het al: altijd leuk om te lezen en het lijkt me vooral leuk om later je eigen momentopnames terug te kunnen beleven. Dus waarom ook niet: bij deze meld ik u de geboorte van WuwS: 'What's Up With Sylvie'.

Verwacht van mij geen boekentips: ik lees gewoon te weinig, en als ik lees zijn het sowieso de hype-boeken die iedereen leest.

Verwacht van mij ook geen muziektips: ik luister wel heel veel naar muziek, maar vaak gewoon radio en mijn favorieten steek ik dan in een Spotify-lijstje. Op Spotify luister ik ook vaak naar 'Discover weekly', een lijstje dat wekelijks (automatisch) voor jou wordt samengesteld, op basis van waar je zoal naar luistert. Wel opletten dat je nieuwe ontdekkingen snel opslaat, want na een week is het lijstje weg! Bij deze dus toch een muziektip :).

Waar ik het wel over ga hebben: sport, eten, series, verbouwingen en de kinderen.

Here we go:

De work-outs:
  • Momenteel zit ik een 3tal keer per week op mijn hometrainer, en 1x in het zwembad. Niet zo intensief als lopen, maar toch op het gemak onderstaande statistieken verzameld in april. Dat zijn toch best wat chips en cava als je het mij vraagt  ;-). 

  • De loopevenementen komen volop op gang, dus het begint weer hartzeer te doen. Ik wil stilaan terug proberen, maar zoveel schrik om ontgoocheld te zijn als het niet lukt. Dus ik blijf het precies maar uitstellen …
  • De rugschool werd ondertussen afgerond, maar ik blijf nog even 'in onderhoud’ (1x per week). Thuis gebruik ik om de paar dagen de fitness-hoop van Decathlon – een leuke én efficiënte manier om de buikspieren aan het werk te zetten :)




Het (eeuwige di)eten:
  • De paaschocolade is eindelijk op. Dus hoera voor quasi lege snoepkasten. Ik weet het, ik zou daar bestand moeten tegen zijn, maar het is geen 'avance', als ik het in huis heb, dan eet ik het. Punt.
  • Ik ontdekte recentelijk peperkoek. Hoe ontdekken? Dat bestaat toch al kei-lang? Ja, maar ik dacht dat ik dat niet lustte. Maar wel dus. En zeker met een laagje Nutella kan dat al eens een boterhammeke vervangen hier en daar. Maar misschien ook best niet teveel in huis halen, denk ik dan.
  • Ik zat de laatste tijd weer in een 'alles in het weekend' en 'niets in de week'-fase. Dus toch weer een beetje herpakken en proberen balanceren, want ik wil niet meer terug naar +2kg -2kg elke week. Maar dan mogen er niet teveel weekends als deze passeren …



De series:
  • Op Netflix heb ik net '30 degrees in February' afgerond, een reeks over een aantal Zweden die - elk omwille van verschillende redenen - naar Thailand trekken. Best een aanrader, zeker voor wie eens iets anders wil dan Scandinavische politieke of crimi-series. Het tweede seizoen werd net online gezet, en daarin wordt een sprong gemaakt van 4 jaar. Ben alvast benieuwd!
  • De serie 'Flaked' kan ik ook afvinken. Afleveringen van halfuur, makkelijke verhaallijn, beperkte cast, leuke omgeving, … dus ideaal om te bekijken vanop de hometrainer om 6u 's morgens. En een schone hoofdrolspeler - altijd mooi meegenomen.
  • Dit weekend ben ik begonnen aan 'Nashville', over een ouder wordende country-zangeres die moet opboxen tegen jong talent - uiteraard met de nodige love-triangles. Best ontspannend, al steekt het wel tegen dat er zoveel gezongen wordt. Country dan nog. Ik zie wel hoe lang ik dat volhoud …
  • We zijn ook begonnen aan 'Outlander', over een vrouw die door omstandigheden in een ander tijdperk belandt. Mooie beelden uit Schotland, maar voor mij weer een bevestiging dat series die zich afspelen in andere tijdperken mij meestal niet lang kunnen boeien. Ik kijk gewoon te graag naar de styling in hedendaagse series denk ik.
  • Op één ben ik aan het kijken naar het 2de seizoen van 'How to get away with murder'. Borduurt verder op seizoen 1, en best enkel te bekijken met volle aandacht wegens veel onverwachte wendingen.
  • Op Vitaya kijk ik naar 'Younger', 'Heartbeat' en a 'Girlsfriends' guide to divorce' - ideaal strijk-materiaal noem ik dat, typische vijf-tv series (maar dan op Vitaya).



De kinderen:
  • Na een paar extra oefenlesjes kan M zwemmen zonder blokjes. Uiteraard is hij heel fier, zo net voor zijn 6de verjaardag. En ik ook natuurlijk :).
  • L hoopt keihard dat ze de bril zal winnen die ze 'ontworpen' heeft in de wedstrijd bij de opticien.
  • Beide kijken ze uit naar het schoolfeest en hun verjaardagen in mei en juni - want dan krijgen ze een WII (help). En ook naar de start van de verbouwingen, omdat ze dan bij ons op de kamer mogen slapen (help).


De verbouwingen:
  • Komen trouwens traag op gang. Maar we jagen ons niet op. Beter later beginnen, met een perfecte planning denk ik dan (wishful thinking).
  • Volgende week worden wel de ramen boven vervangen en na het nodige herstel/plakwerk kunnen we de verhuis naar boven gaan inplannen. En ergens hoop ik dat we tussen die verhuis en de eerste afbraakwerken nog een klein feestje kunnen houden. Voorwaarden: een vrije vrijdag of zaterdag tussen de verhuis en komst van eerste aannemers (m.a.w.: een lege maar nog steeds veilige benedenverdieping).
  • De grote opruimwerken in de kelder, zolder en garage zijn gestart: want als we het een tijdje met een verdieping minder moeten doen, dan moeten we ergens heen met al dat gerief. Het ideale moment om eens van alles weg te doen. Voor een deel van het speelgoed konden we terecht bij de naschoolse opvang: de opvang blij, en de kindjes ook blij, want dan kunnen ze daar nog met 'hun' speelgoed spelen :). 



De zaken waar ik komende weken naar uitkijk:

  • Onze 10de huwelijksverjaardag, met bijhorend verrassingsdiner - daar ga ik van uit, want ik kreeg niet meer details dan dag en uur :-).


  • Een dagje Gent, waarop we zeker een bezoekje brengen aan de food trucks van Barrio Cantina en afsluiten met Ghost Rockers
  • Moederdag, met bijhorend ontbijt
  • Wings For Life, helaas aan de zijkant maar wel enthousiast voor mijn man en bff
  • Het etentje met Renilde, Josefien, Martine, Liese, Kelly en Valerie
  • Het communiefeest van mijn metekind, waarvoor ik eindelijk een outfit vond


zaterdag 23 april 2016

Geluk voor kinderen

In de paasvakantie hadden we de kans om de tentoonstelling 'Geluk voor kinderen' mee te pikken in Fort Napoleon. De drukte die de jobswitch met zich meebracht en het tripje naar Praag zorgden ervoor dat we pas de allerlaatste dag konden gaan. Dus ja, de tentoonstelling is ondertussen afgelopen, en het is hier letterlijk 'vijgen na Pasen', maar ik wou er toch nog een verslagje over schrijven. Want het boek van Leo Bormans en het spel, die zijn wel nog steeds verkrijgbaar.

De tentoonstelling was (zoals het boek) opgebouwd rond 10 pijlers van geluk: relaties, doelen, jezelf zijn, geven, gevoelens uiten etc ... Telkens met kleine opdrachtjes zoals 'wie van je vrienden heb je al lang niet meer gezien, en wat ga je eraan doen?' of 'draai je om en je gezelschap moet gedurende 1 minuut allemaal positieve dingen over jou zeggen', ... of 'wat doe je om je lichaam gezond te houden?', 'hoe ziet een ideale dag er voor jou uit?', 'wie wil je graag bedanken voor iets?' ...

Het zijn zaken waar kinderen normaal gezien niet snel over nadenken, en sommige vragen waren best moeilijk. Maar toch wel de moeite om er eens door te gaan. Zelf ben ik de laatste maanden ook meer bewust bezig met wat mij gelukkig maakt, en wat niet. Ik vond het dus heel interessant om te horen hoe zij daarover nadenken.
Sommige antwoorden waren echt vertederend, sommige ronduit grappig - vooral van mijn (bijna) 6-jarige flapuit :). Ik vond het ook frappant hoe mijn dochter (bijna 9) al begint 'sociaal wenselijke' antwoorden te geven, wat eigenlijk best jammer is op die leeftijd.  







Ze kregen een boekje waarin alle antwoorden konden opgeschreven worden, en wat we zeker gaan bewaren. Lijkt me leuk om later opnieuw te lezen.







De post-it wand waar kinderen mochten neerpennen wat 'geluk' voor hen betekent, was heel fijn om te lezen :-). 
Zeker als je daar 'Pipi doen in de zee' en 'plopkoeken' ziet verschijnen :).




De tentoonstelling ging door in Fort Napoleon in Oostende. Het was dus de ideale gelegenheid om dit eens te bezoeken met de kindjes. Ik was er ooit al eens, voor een teambuilding, een jaar of 10 geleden. Ik bleek toen zwanger te zijn van mijn dochter (zonder het op dat moment te weten) dus het roept wel een fijne herinnering op :). 







Na de tentoonstelling gingen we nog snel snel een pannenkoek eten op de dijk. Maar we gaan zeker binnenkort terug naar Oostende, met de tips van Erika en Lobke in het achterhoofd. Vooral de overzetboot lijkt heel leuk om te doen met de kindjes.

Bedankt WalkieTalkie voor de uitnodiging! Zij waren er blij mee (en wij ook :))