vrijdag 20 januari 2017

To Tournée Minérale?

Een paar weken geleden zag ik op fb voor het eerst een advertentie verschijnen over Tournée Minérale – de campagne die mensen bewust wil maken van hun alcoholgebruik en hiervoor oproept tot een alcohol-loze maand (februari). De bedoeling is om eens een maand volledig zonder te gaan, om dan daarna (hopelijk blijvend) bewuster met alcohol om te gaan. 

Foto www.tourneeminerale.be

Want het is nu eenmaal zo: overal waar je komt wordt er alcohol aangeboden, en vaak helaas ook weinig sexy alternatieven. Thuis wordt er ook makkelijk een glas ingeschonken. En als je er zelf nog niet aan dacht, dan wordt je wel ‘getriggerd’ door de ontelbare alcoholische drankjes op instagram of door pakweg naar Thuis te kijken, waar in bijna elke scène wel iemand alcohol zit te drinken: Marianne een aperitiefke, dokter Judith een glas wijn, Frank een pintje, Rosa een cava en ga zo maar door. Op den duur krijg je wel zin in een glaasje.

Ik ben opgevoed zonder alcohol in huis: enkel als er bezoek was of bij een feest. Een bak bier geraakte zelfs meestal ‘overtijd’ bij ons, tot grote schaamte van mijn ouders wanneer de gelukzak in kwestie precies iets raar proefde aan het aangeboden pintje :). En bij mijn ouders is dat eigenlijk nog altijd zo. Wij gaan daar elke zondagmiddag eten, maar dat is zonder aperitief én zonder wijn aan tafel. En daar ben ik eerlijk gezegd blij om. Alles heeft te maken met gewoontes, en we hebben dat niet nodig om daarmee te beginnen.

Ten huize Ballétoile zijn er immers ook alcohol-gewoontes.
Op vrijdagen en zaterdagen wordt er bijna altijd een fles cava geopend, die we op het gemak uitdrinken met een hapje bij een spannende serie of film. Dat is welgeteld elk 3 glaasjes. En als dat niet gebeurt, dan is het omdat we niet thuis zijn en dan zal er daar in 99% van de gevallen ook wel iets alcoholisch gedronken worden.

Als we niet thuis zijn, dan spreken mijn man en ik af wie er naar huis zal rijden. Ik heb geluk dat mijn man een sporter is, en meestal spontaan aanbiedt om naar huis te rijden zodat hij ’s morgens fris man is. Hij drinkt dan wel iets, maar schakelt dan snel over naar iets anders. Op speciale gelegenheden zoals vb. de voorbije kerst-en oudejaarsavonden, waarbij we op voorhand weten dat we beide teveel gaan gedronken hebben om naar huis te rijden, dan nemen we het nodige mee zodat we kunnen blijven slapen (wat we telkens ook gedaan hebben). Op zo een avond moet het kunnen om meer te drinken, maar dan wordt er niet meer gereden. Punt. 

Op andere dagen is de regel: geen alcohol thuis. Een beetje het ‘5:2 principe’ dus, maar dan omgekeerd: 5 dagen geen alcohol, en 2 dagen wel. Is er eens een etentje of receptie tijdens de week, dan kan een glas wel maar liefst niet meer dan dat.

Er zijn uiteraard periodes waar er iets losser mee omgesprongen wordt, waarbij ik op donderdagavond al een weekendgevoel krijg, en toch al een gin-tonic zou durven inschenken, of dat we op zondagavond toch nog graag een glaasje bubbels willen drinken. Of tijdens vakantieperiodes, waarin we wel dagelijks durven een glaasje in te schenken. En zeker op reis, zelfs ’s middags en ‘s avonds! Maar dat zijn uitzonderingen. Daarna gaat de knop weer zoveel mogelijk naar 5:2. Want een slechte gewoonte is er snel. En daar nemen we liever geen risico’s mee. Als er eens een week voorbijgaat waarin we door omstandigheden op donderdag, vrijdag, zaterdag én zondag iets gedronken hebben, dan kan ik me daar eigenlijk wel ambetant over voelen.

‘Probleem’ is: ik vind het oprecht lekker, lekkerder dan eender welke frisdrank bijvoorbeeld. Ik zeg soms als mensen mij een frisdrank, fruitsap of warme chocomelk aanbieden: ‘ik drink enkel calorieën als er alcohol inzit’. En dat meen ik. Ik leef op plat water, bruiswater, cola zero en koffie. Ik ben een eeuwige calorie-teller, en ik vind het zonde om calorieën te verspillen aan een zoete frisdrank, of een mocktail die vaak caloriebommen zijn. Geef mij dan maar een cava of een witte wijn. Of een Gin Tonic met Schweppes Zero. Maar dat kan natuurlijk niet elke dag.

Dus Tournée Minérale vind ik een super initiatief, om mensen bewust te maken, af en toe een beetje te minderen, en alcohol misschien eens vaker te bewaren voor een speciale gelegenheid. Want het gaat allemaal om gewoontes. Tot een paar jaar terug aten wij bijvoorbeeld elke week frietjes van de frituur – dat was bij mij al zo sinds kindsaf. Toen we in de kerstvakantie op vraag van de kindjes nog eens frietjes gingen halen, konden we ons niet meer herinneren hoelang het geleden was. Had je mij een paar jaar geleden gezegd dat die dag zou komen, ik ging eens goed gelachen hebben. Maar kijk, het is dus mogelijk. Dus waarom niet met alcohol eigenlijk? 


Mijn persoonlijke tips om alcoholgebruik binnen de perken te houden:
  • zet geen alcohol koud: als er bij ons cava koud staat, dan is de kans sowieso al groter dat die geopend wordt*. Dus ik zet de fles pas op vrijdagochtend in de frigo.
  • koop geen wijnvatjes: been there, done that - je hebt geen zicht op je verbruik, en voor je het weet is dat vat leeg. Oeps.
  • kleine flesjes kunnen een optie zijn (vb. halve flessen cava van 37cl of wijnflesjes van 20cl): voordeel is dat de hoeveelheid beperkt is, maar het risico is wel groter dat zo een flesje rapper open gaat ‘omdat het toch niet veel is’. Been there, done that.  
  • voor de Gin-Tonic liefhebbers: schenk je favoriete tonic uit in een Gin-Tonic glas en doe er wat bevroren fruit bij. Dan ziet het er alvast uit als een gin-tonic, en soms vergeet je dat er geen gin in zit :-). 
  • Fïnley heeft wat mij betreft wel een lekker assortiment aan frisdranken: niet te zoet, qua smaak doen ze een beetje denken aan een paar klassiekers (mojito, aperol spritz, …) en ze zijn beperkter in calorieën dan andere frisdranken (nl. onder de 50kcal per blikje). Schenk ze uit in een schoon glas, en dat is al helft van de fun.

En ga ik nu eigenlijk meedoen met Tournée Minérale en een volle maand niet drinken? Eerlijk: ik ben er nog niet 100% uit. Als ik het nu al beslis, dan ga ik misschien compenseren op voorhand, ‘want dan gaat het een maand niets zijn’. Ik ken mezelf al een beetje ondertussen …. Maar, ik ben wel ingeschreven, dus vraag het mij nog eens op 1 februari :-)

*omwille van die reden zijn we trouwens afgestapt van het idee om een wijnfrigo in onze nieuwe keuken te installeren. Ik vind dat heel cool, maar die flessen zouden continu mijn naam roepen. In de plaats komt er een ingebouwde espresso-machine. Ook cool, en toch iets minder 'gevaarlijk'.


vrijdag 13 januari 2017

Yoga: try this at home

Een tijdje geleden las ik een blogpost over ‘Yoga With Adriene’: een zeker Adriene uit Texas die (zoals de naam doet vermoeden) yoga-video’s op YouTube zet.

De blogster in kwestie was zo in de wolken over Adriene, en – makkelijk enthousiast te maken als ik ben – wou ik ‘haar’ zeker eens proberen. Maar het kwam er (uiteraard) niet meteen van.

Een paar weken geleden kampte ik met hartkloppingen, een opgejaagd gevoel, duizeligheid, … zonder dat er meteen een fysieke aanleiding was. Toen ik op een namiddag echt niet tot rust kon komen type ik in een opwelling ‘yoga for stress relief’ in op YouTube en ik kwam o.a. uit bij Adriene. Ik herkende haar naam uit die blogpost en ik dacht: “tis de moment”. Ik pakte mijn matje en was eigenlijk na 1 video al fan. Ik ga hier niet beweren dat ik meteen ‘zen’ was, maar ik voelde me er wel goed bij.

http://yogawithadriene.com/adriene-mishler

Het werd snel kerstvakantie dus had ik ook meer tijd om op de mat te kruipen en een beetje tot rust te komen. En een paar weken later blijf ik fan. Rekken, en strekken, werken aan de stabiliteit en tot rust komen: I love it.
Ik heb me zelfs ingeschreven voor haar 31-dagen programma ‘Revolution’, waarbij ze sinds 1 januari dagelijks een video lanceert in een bepaald thema. De ene keer is het vrij relax, de andere keer iets intensiever. Wie het zo niet heeft voor programma's: haar YouTube kanaal staat vol met video’s waaruit je kan kiezen: voor een pijnlijke rug, nek, voor stabiliteit, voor vertering na een zware maaltijd, tegen stress, voor lopers, … voor elk wat wils.


In het verleden deed ik hier en daar al eens een yoga-initiatie, en telkens nam ik mij voor om mij ergens in te schrijven om dit wekelijks te gaan doen. Probleem: in het West-Vlaamse boerengat waar ik woon, zijn het aantal yoga-lesgevers vrij beperkt. In ieder geval te beperkt om een lesuur te vinden dat past.

Ik wist natuurlijk wel dat er online video’s te vinden zijn, maar had toch een beetje schrik om de oefeningen niet juist te doen, en dat het dus ‘verloren’ moeite zou zijn – als er niemand is om je te corrigeren.
Bij Adriene is één van haar leuzes “Find what feels good”: “Geraak je maar tot daar? Dan is dat ook ok. Belangrijkste is dat je er bent, op je matje, en die tijd neemt voor jezelf”. En het is vooral dat laatste dat wonderen doet, denk ik. Je neemt gewoon een halfuurtje voor jezelf. Niet evident, ik weet het. Ondertussen weten de kindjes al dat wanneer ik zeg "mama gaat yoga doen" dat ze mij niet moeten storen :-). Niet altijd makkelijk, maar moeilijk gaat ook.

http://yogawithadriene.com/want-smore/

Wat heb je nodig?
- Een goeie yoga-mat. Als je er ene moet aanschaffen, neem er dan zeker ene die dik genoeg is. Je zit vaak op de knieën, en dan is zo een flut-matje echt de hel. Ik ben persoonlijk heel tevreden over de mijne van Decathlon (19,99EUR).
- Makkelijke kledij
- Eventueel een kussen
Een laptop, IPad of Smart TV om de video's te kunnen meevolgen
- YouTube https://www.youtube.com/user/yogawithadriene
- Een halfuurtje, want dat is de gemiddelde duurtijd.

Oh ja, de video’s zijn in het Engels, wat niet altijd evident is. Maar goed nieuws: recent lanceerde Evy Gruyaert ook een yoga-app. Er is een gratis info-sessie waarin de verschillende stijlen aan bod komen, en daarna kun je een pakketje kopen (6,99 - 7,99EUR) van een 7 à 10 tal lessen in de stijl van je voorkeur. Deze heb ik nog niet geprobeerd, maar staat zeker nog op mijn lijstje. Voor wanneer ik Adriene beu ben of zo :).

(Ik heb precies altijd moeite om dit luidop te zeggen aan het einde van een sessie. Zal wel aan mij liggen ;)).

donderdag 3 november 2016

Het 5:2 dieet: vasten om te kunnen feesten

Ik vertelde eerder eens dat ik het een paar maanden geleden voor het eerst aandurfde om te gaan 'vasten'. Vasten, zoals in het 5:2 dieet waarbij je gedurende 2 dagen per week slechts 500kcal eet, en de andere dagen normaal.
Mijn gewone 'opletten in de week' was immers niet genoeg om te compenseren voor de vele etentjes, drinks, feestjes, … die er in die periode allemaal op de planning stonden. Het vasten hielp in die periode om op gewicht te blijven.

Toen kwam de zomer en werd er niet meer gevast. Op reis had ik mijn weegschaal mee, maar na een paar dagen durfde ik er al niet meer op te staan. Schrik om niet meer te genieten van mijn reis, and 'you only live once' en al, dus waarom zou ik er dan opstaan en mijn humeur verpesten?

Na de reis lette ik een paar weken heel goed op en bleek de confrontatie met de weegschaal mee te vallen.
Dus ik dacht: "het is dus toch mogelijk om me niet dagelijks te wegen, en dus niet telkens alle bijhorende emoties te beleven, en toch op gewicht te blijven". Dus vanaf dan ging ik me nog 1x per week wegen: de vrijdag.

Probleem is: bij mij werkt dat dus niet. Er is altijd een reden waarom ik op vrijdag denk: "Het gaat niet goed zijn, ik voel het, ik zie het in de spiegel. Dus ik ga kwaad zijn, ik ga triest zijn, en het is juist weekend. Dus ik ga komende week extra goed opletten en zal me dan wegen. Dan verpest ik nu mijn weekend niet".
Maar dat opletten, dat begint dan pas weer vanaf de maandag. Want de volgende vrijdag is nog zo veraf. Waardoor ik me in het weekend nog net iets teveel laat gaan omdat het misschien toch wel zal meevallen. Want die broek past in principe nog altijd.

Dus op een moedige vrijdag woog ik me nog eens, na een veel te lange periode voor mijn doen, en voilà, zoals verwacht: 2,5kg erbij. Pas op, dat is nu geen ramp hé, niemand ziet dat (hoop ik) maar ik voel dat wel. 

Maar me niet dagelijks wegen, slechts 'af en toe', dat gaat dus niet voor mij. Het is alles of niets.

De reden waarom het wel lukte na het verlof, is omdat ik dan 100% zeker ben dat ik verdikt ben (zonder dat ik me moet wegen) en ik daardoor gemakkelijker kan opletten. En ook omdat ik een kleed had voor een trouwfeest half augustus waar ik zeker in moest passen :).
Maar als ik het niet 100% zeker ben, dan is het ook niet 100% nodig dat ik een aantal zaken moet minderen laten.


Toen ik eindelijk het boek van Lien kon lezen, herkende ik me perfect in haar verhaal.
Ook zij schreef dat wanneer ze zich een periode niet weegt, het meestal een teken is dat ze niet goed bezig is. Voilà.
En dat sommige mensen uit zichzelf compenseren door wat lichter te eten na zware eetdagen. Maar niet iedereen. Voilà.
En dat sommige mensen soms een bodemloos vat zijn, en kunnen blijven eten. Voilà.
Voor dat soort mensen kan het 5:2 dieet ideaal zijn: 2 dagen vasten om in het weekend toch een beetje te kunnen feesten. Want 'you do only live once' en al. En als je elke dag naar die pakweg 1500kcal streeft, dan passen frietjes of een hele zak chips daar gewoonweg niet in. Of toch niet zonder schuldgevoel. Of het gevoel te hebben dat je die pas 'verdiend' hebt na een uur te gaan lopen.

Dus dat 5:2 verhaal, dat heb ik weer opgepikt. En mezelf elke dag wegen ook. 
Met zoveel mogelijk relativering en zo min mogelijk drama als het cijfer me eens niet aanstaat. Sowieso geeft het me meer rust dan mezelf continu langs alle kanten in die spiegel te bekijken om te schatten hoeveel ik nu wel zou wegen. Ik zou ondertussen toch moeten weten dat ik een controlefreak ben die cijfers nodig heeft - what was I thinking?

En dat boek van Lien, dat is een aanrader. Duidelijk, vol tips & tricks, eerlijk geschreven en nog mooi vormgegeven ook. Ik las in het verleden andere 5:2 boeken maar die waren vrij wetenschappelijk en met teveel nadruk op de gezondheidsvoordelen (want die zijn er ook!).


En het is echt waar: het vasten gaat alsmaar makkelijker. De eerste is de ergste. In het begin at ik een licht ontbijt en dan 's avonds een slaatje. Nu probeer ik niet te ontbijten, en ik heb de indruk dat ik dan overdag minder honger heb. En zo hou ik iets meer calorieën over voor diner + dessertje. En als het echt niet gaat, dan drink ik 's middags soep. En voor de rest veel water, koffie (zwart) en kauwgom. Veel kauwgom :).
PS: Er is trouwens ook een fb-groep waarbij je tips en steun kunt vinden.

zaterdag 1 oktober 2016

Sportiviteiten

De afgelopen 2 weken waren – volgens mijn horloge – mijn meest sportieve weken ooit. En eigenlijk was het ook wel zo. Er was bijna geen enkele dag dat ik niets gedaan heb.


Ik vermelde al eens dat ik ging meedoen aan de 2-week ‘Back to club’ challenge van Decathlon. Ik zag het passeren op Facebook en na een extra aansporing van Walkie Talkie heb ik me ingeschreven. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, hoe intensief het zou zijn.
Om de 2 dagen werden er video’s op ons los gelaten, waarvoor we ofwel een springtouw, een kettlebell of een sandbag nodig hadden. Allemaal klein materiaal dus, wat niet veel plaats inneemt en ook niet duur is in aankoop. Ik had nog nooit een work-out video gedaan, maar ik vond het eigenlijk wel leuk. En vooral makkelijk dat het thuis kan op eender welk moment.

De video’s bestonden telkens uit een 5-6tal oefeningen, die je na elkaar uitvoert, en dit videootje moest je 3x herhalen. Het enige nadeel hierbij was dat de muziek dan ook telkens dezelfde was, maar ok, ik had ook zelf andere muziek kunnen opzetten natuurlijk want de video’s zijn zonder spraak. Er was ook een opwarming en cool down-video, waardoor je in totaal een klein halfuurtje bezig was. Ik was een beetje beperkt met het springtouw (klein wonen en al), maar ik kan ook springen met een denkbeeldig springtouw (goed hé :-)).


Ik ga zeker in de toekomst nog van die sessies doen, op YouTube zijn er massa’s te vinden, maar ook bij Decathlon, op hun site of via de e-coach app, waarbij je vooraf kunt filteren op het type materiaal dat je voor je hebt en dan een reeks oefeningen kunt bekijken.

In het weekend na de eerste week, met reeds wat stramme spieren van al die squats en lunges, was er ook het Belmodo Fit Summit event. Ik had me een tijdje geleden al ingeschreven om op zondag te gaan. 



Het ging door bij Leander personal training, met allerhande workshops en infosessies. We kozen voor een sessie over voeding, een yoga sessie gericht op de rug, een kettlebell work-out en een '3D booty-shape-work-out' die mij tot 3 dagen erna stijve spieren bezorgden. 

Foto Leander personal training
Ook zij wezen op het nut van klein materiaal en eigen lichaamsgewicht bij het fitnessen. Het is zeker niet nodig om grote dure fitnesstoestellen te kopen wie thuis van start wil gaan. Integendeel, variatie is super belangrijk om je spieren ‘alert’ te houden en klein materiaal is dan ideaal.

In de tweede week maakten we met een paar collega’s eindelijk eens werk van ons fitnessabonnement. We spraken er al lang over, maar nu hebben we eindelijk de stap gezet. Ons bedrijf is gelegen naast een fitness-centrum, en het is eigenlijk zonde om daar geen gebruik van te maken. Onze lunchpauzes zijn goed besteed, en dat vermijdt sporten op onmenselijk vroege uurtjes of ’s avonds laat. En we vlogen er meteen in met 2 bezoekjes deze week.


Halfweg de tweede week werd ik ook nog verwacht bij Decathlon head office, voor een demo-sessie over de Shape booster legging en een bijhorende work-out.



De legging werd ontwikkeld om cellulitis aan te pakken, uiteraard op langere termijn. De broek heeft zones met noppen aan de binnenkant, ter hoogte van de billen en bips, en die noppen zorgen voor extra stimulatie tijdens het sporten. Het voelde wat vreemd om aan te trekken, maar eenmaal je de broek aan hebt, voel je het eigenlijk niet meer. De broek zit heel strak, zeker ook rond de buik waardoor het een verplattend effect heeft (woehoew J). Ben in elk geval benieuwd naar het resultaat op lange termijn. Ik hou jullie op de hoogte. Misschien moet ik alvast een ‘voor’ foto trekken ;-).




En nu weer terug naar een normale – weliswaar vernieuwde sportroutine:
Mét hier en daar een work-out videootje om de spiertjes te verstevigen en te shapen :). 

Bedankt Walkie Talkie en Decathlon!

woensdag 21 september 2016

Tegelijkertijd

Bedenkingen na een dikke maand verbouwen:

-   Klein wonen
Af en toe denken dat het toch wel krap is om volk te vragen, een wasrek te zetten, te strijken, … en hopen dat we ten laatste in het voorjaar terug naar beneden kunnen.
Tegelijkertijd genieten van de kleine gezellige ruimtes, die niet veel onderhoud vragen en een continu kotgevoel oproepen. En nu al weten dat je die periode ‘dat we boven woonden’ later zult koesteren, en bij momenten zelfs zult missen, omdat het weer een afgesloten periode zal zijn in ons leven.

-   Tijd
Bedenken dat het voorjaar nog zo veraf klinkt.
Tegelijkertijd beseffen dat we daar al 6 weken zo wonen. En het (tot nu toe) voorbij gevlogen is.

-   Herfst/winter
Weten dat verbouwen in de herfst/winter niet ideaal is. Zal alles wel goed uitdrogen? Zal het geen modderpoel worden achteraan? …
Tegelijkertijd beseffen dat boven wonen in de herfst/winter veel gezelliger is dan in de zomer. Buiten is het donker dus hoeven we geen hartzeer te hebben dat we geen bbq’tje kunnen houden. En dichter op elkaar zitten is leuker als het onder een dekentje kan.

-   Slapen
Het soms onhandig vinden dat we de slaapkamer moeten binnengaan met het licht van de iPhone, omdat de kindjes al slapen. Op een meter van elkaar dan nog, waardoor ze meestal niet voor 21u30 in slaap vallen nadat we hen 4x hebben toegeroepen dat ze moeten slapen. En onze kamer altijd slordig oogt, omdat hun tientallen knuffels en boekjes rond hun bedden liggen.
Tegelijkertijd genieten van hen te horen lachen, fluisteren, voor elkaar te zorgen, en weten dat ze gaan moeten afkicken, als ze weer elk apart gaan moeten slapen. En onze kamer weer zo groot en leeg zal lijken.

-   Gerief
We deden heel veel gerief weg tijdens het inpakken, en verhuisden slechts een beperkt aantal spullen naar boven. Na een maand stel ik vast dat de helft van die beperkte spullen nog niet gebruikt werden. En hetgeen op zolder/kelder/garage gestockeerd staat nog niet gemist werd. Behalve het speelgoed. En de blikopener. Maar daar heb je buren voor. Feit is: we hebben teveel gerief en ik moet beter nadenken over wat ik koop.
Tegelijkertijd, als ik in van die leuke winkels kom, voel ik me telkens een beetje zielig omdat ik nu niets impulsiefs mag kopen. Omdat we geen plaats hebben en ik beter zou sparen voor spullen waar goed over nagedacht werd en helemaal zullen kloppen in ons toekomstige Instagram-waardig Pinterest interieur (#wishful thinking :-)).

-   Aannemers
Op een vrije dag is het vloeken als ik om half 8 gewekt word door de aannemer. Of als ik thuis werk is het frustrerend wanneer een drilboor het telefoontje met mijn baas verstoort.
Tegelijkertijd, vind ik het jammer als er geen aannemers zijn als ik thuis ben. Niet alleen omdat er dan geen vooruitgang in de werken zit, maar vooral omdat het dan precies wat eenzaam is in huis, zonder hun werfradio en gelach op de achtergrond.

-   Keuzes
Hele dagen op Pinterest doorbrengen, magazines doorbladeren, op zoek naar inspiratie voor vloeren, keukens, ramen, … duidelijk weten wat je mooi vindt en wat niet.
Tegelijkertijd, moeilijk knopen durven doorhakken. Die vloer? Of toch maar die? Een volledig witte keuken? Of toch maar een marmeren werkblad? Een wijnfrigo? Of niet? Dat metselverband? Of toch maar een ander?

-   Het eindresultaat
300% achter de plannen staan, blij zijn om vooruitgang te zien, in de toekomstige keuken en living staan en het allemaal voor me zien. Een vreugdedansje doen omdat we veel meer licht gaan hebben, en we eindelijk onze tuin gaan zien.
Tegelijkertijd twijfelen of het resultaat even goed zal zijn als ik het voor ogen heb. En of ik me nog wel thuis ga voelen in mijn eigen huis dat voorheen misschien verouderd was, maar wel gezellig.


Maar: ondertussen besef ik wel hoe snel een mens zich aanpast, en je ‘thuis’ is waar je samen bent en wat je ervan maakt, of het nu in een verouderd huis is, een geïmproviseerd appartementje boven of een spiksplinternieuwe benedenverdieping met plafondhoge ramen. Dus ik heb er wel vertrouwen in :).

Foto Pinterest (VT wonen)
 #sylvieenmiguelverbouwen