dinsdag 19 september 2017

"allee, 13 minuten"

Drie dagen later ben ik nog steeds kwaad op de meneer naast mij in de fitness.
En ook een beetje op mezelf.

Toen ik zaterdag plaatsnam op een fiets, had ik niet gezien dat de fiets naast mij bezet was. Had ik dat gezien, dan had ik een andere fiets gekozen, want over koetjes en kalfjes praten met wildvreemden spreekt me niet aan, en sowieso niet tijdens het fitnessen.
Maar goed, ik klom toch op de fiets en de meneer naast me begroette me heel vriendelijk met “aha, nieuw volk op die fiets”.
Ik dacht meteen “great, ik heb het aan mijn rekker: een babbelaar (zucht)”.

Wat hij daarna zei, was verre van ok:
“Uw voorgangster heeft het niet lang volgehouden wi, 13 minuten maar”.
Waarop ik zei: “mja, ik wissel ook graag van toestel hoor”. Ik bedoel, ik kies meestal verschillende toestellen waar ik slechts 10’ op train omdat variatie werkt. Voor mij toch.
Waarop hij zei “jaja, ik ook, maar allee, 13 minuten (roloog)”.
En dan “Nochtans, ze zou beter wat langer volhouden, ze weegt verzekers 100kg”.
Say what?
En dan “Tja, karakter hé”.
En dan “Jij komt verzeker al lang naar hier?”

Ik heb eigenlijk gewoon maar een bevestigende knik gegeven en mijn telefoon gepakt als afleidingsmanoeuvre, want ik was zo geaffronteerd door zijn uitspraken.

Toeval wil dat ik vorige week gezien had dat die mevrouw in kwestie zich inschreef in de fitness, dus het feit dat ze het ‘maar 13 minuten’ had volgehouden was absoluut niet abnormaal. Het was bij mij zelfs nog rampzaliger, die eerste keer.
Maar nog los van het aantal minuten, vind ik het niet te doen doen dat die man zomaar dat soort vernederende opmerkingen maakt tegen iemand die hij niet kent. Ten eerste kom ik op conditioneel vlak ook van ver. Ten tweede gaat hij er blijkbaar van uit dat die vrouw geen karakter heeft, en ik wel, gewoon omdat ik jonger ben? slanker ben? Misschien heeft die vrouw wel een blessure waardoor ze niet langer kon fietsen? En misschien ben ik wel iemand die 3x gaat fitnessen, en daarna weer maanden niet en ben ik dus diegene “zonder karakter”.

Sporten is niet voor iedereen evident, en het gaat niet altijd om karakter. Voor sommigen lukt het niet om een regelmaat te vinden tussen werk en gezin, anderen schamen zich misschien om met een minder strak lijf naar de sportclub te gaan tussen al die strakke(re) lijven, anderen hebben misschien gezondheidsproblemen waardoor het niet mogelijk is om te sporten, en nog anderen hebben er gewoonweg geen zin in, waar op zich ook niemand commentaar moet op hebben.

Feit is, eens iemand de tijd, moed en/of energie verzameld heeft om te beginnen sporten, dan verdient deze persoon het niet om achter de rug vernederd te worden. Zelfs al was die mevrouw zich nu van geen kwaad bewust, ik was op mijn tenen getrapt in haar plaats.
En daarom ben ik nog steeds een beetje kwaad op mezelf dat ik haar niet verdedigd heb. Seut die ik ben.


vrijdag 27 januari 2017

#sylvieenmiguelverbouwen: een update

Iets meer dan 6 maanden geleden ging de hamer erin, in onze benedenverdieping.

Ondertussen werd er al heel wat werk verzet, dus ik laat jullie even mee 'genieten' :-)

- een 'paar' overbodige muren werden gesloopt


beetje bij ..

beetje ...

... konden we de tuin zien!

- de bodem werd volledig uitgegraven tot op de ondergrond



- een nieuwe betonplaat werd gegoten





- de uitbouw voor het 'waskot' werd gezet


- bepaalde oude stukken gevel werden geïsoleerd en van nieuwe gevelsteen voorzien

- de sanitaire en elektrische voorzieningen werden geplaatst
- de ramen werden geplaatst

Zonder ramen

Met ramen

Volgende week starten de plakwerken, en dan zal dat hier stilaan terug als een huis beginnen aanvoelen.

Vooral het plaatsen van de ramen was een mijlpaal: terug een huis dat volledig op slot én droog is.



Als alles nu volgens schema gaat, dan zouden wij ergens in april terug naar beneden willen verhuizen. Ongeveer hé, het steekt niet op een week. Of 2. Dat is dan het voordeel van hier te blijven wonen.

Maar we beginnen toch stilaan te verlangen. Naar meer ruimte, een echte keuken, elkaar iets minder voor de voeten te lopen, terug buiten te kunnen (hoewel dat laatste meer seizoen-gerelateerd is dan verbouwing-gerelateerd).

Op wasdag is dat hier krap

Het wekelijks gesleur naar boven

Maar we verlangen vooral naar rust. Want zo een verbouwing, zelfs als doe je niets zelf (zoals in ons geval), dat vraagt toch wel wat energie:
  • bellen, mailen, afspreken met architect, aannemers, … . Waarbij aannemers niet altijd bereikbaar zijn op het moment dat je ze nodig hebt.
  • telefoons krijgen over onvoorziene omstandigheden, waarover je quasi à la minute moet beslissen, zonder de nodige technische kennis te bezitten.
  • telefoons krijgen over een vastgestelde gasgeur, waarvoor meteen gekeken moet worden, waarbij de aannemer in kwestie net gaan skiën is.
  • materialen gaan bekijken, waarbij toonzalen niet altijd open zijn op het moment waarop je beide tijd hebt.
  • keuzes maken in materialen, zonder dat je altijd weet hoeveel budget er nog zal overschieten. Want je weet nooit hoe hoog de uiteindelijke factuur van aannemer x of y zal zijn.
  • flippen over zaken die niet werden uitgevoerd zoals afgesproken.
  • flippen over een ongewenste bezoeker, zonder te weten of het enkelvoud of meervoud is*
En dan nog onder elkaar ontelbare uren praten over al het bovenstaande.
('Chapeau' dus voor mensen die dan nog zelf meehelpen - dat kan ik me niet voorstellen).

Dus ja, we gaan blij zijn als we terug baas zijn over ons huis, ons budget en onze vrije tijd.
Maar nog efkes dus.

Grapjassen op de werf :)

*de ongewenste bezoeker heeft braafjes het vergif opgegeten en is netjes gestorven op de badmat (#ieuw).
En voorlopig geen sporen van een ander muizenvriendje.



vrijdag 20 januari 2017

To Tournée Minérale?

Een paar weken geleden zag ik op fb voor het eerst een advertentie verschijnen over Tournée Minérale – de campagne die mensen bewust wil maken van hun alcoholgebruik en hiervoor oproept tot een alcohol-loze maand (februari). De bedoeling is om eens een maand volledig zonder te gaan, om dan daarna (hopelijk blijvend) bewuster met alcohol om te gaan. 

Foto www.tourneeminerale.be

Want het is nu eenmaal zo: overal waar je komt wordt er alcohol aangeboden, en vaak helaas ook weinig sexy alternatieven. Thuis wordt er ook makkelijk een glas ingeschonken. En als je er zelf nog niet aan dacht, dan wordt je wel ‘getriggerd’ door de ontelbare alcoholische drankjes op instagram of door pakweg naar Thuis te kijken, waar in bijna elke scène wel iemand alcohol zit te drinken: Marianne een aperitiefke, dokter Judith een glas wijn, Frank een pintje, Rosa een cava en ga zo maar door. Op den duur krijg je wel zin in een glaasje.

Ik ben opgevoed zonder alcohol in huis: enkel als er bezoek was of bij een feest. Een bak bier geraakte zelfs meestal ‘overtijd’ bij ons, tot grote schaamte van mijn ouders wanneer de gelukzak in kwestie precies iets raar proefde aan het aangeboden pintje :). En bij mijn ouders is dat eigenlijk nog altijd zo. Wij gaan daar elke zondagmiddag eten, maar dat is zonder aperitief én zonder wijn aan tafel. En daar ben ik eerlijk gezegd blij om. Alles heeft te maken met gewoontes, en we hebben dat niet nodig om daarmee te beginnen.

Ten huize Ballétoile zijn er immers ook alcohol-gewoontes.
Op vrijdagen en zaterdagen wordt er bijna altijd een fles cava geopend, die we op het gemak uitdrinken met een hapje bij een spannende serie of film. Dat is welgeteld elk 3 glaasjes. En als dat niet gebeurt, dan is het omdat we niet thuis zijn en dan zal er daar in 99% van de gevallen ook wel iets alcoholisch gedronken worden.

Als we niet thuis zijn, dan spreken mijn man en ik af wie er naar huis zal rijden. Ik heb geluk dat mijn man een sporter is, en meestal spontaan aanbiedt om naar huis te rijden zodat hij ’s morgens fris man is. Hij drinkt dan wel iets, maar schakelt dan snel over naar iets anders. Op speciale gelegenheden zoals vb. de voorbije kerst-en oudejaarsavonden, waarbij we op voorhand weten dat we beide teveel gaan gedronken hebben om naar huis te rijden, dan nemen we het nodige mee zodat we kunnen blijven slapen (wat we telkens ook gedaan hebben). Op zo een avond moet het kunnen om meer te drinken, maar dan wordt er niet meer gereden. Punt. 

Op andere dagen is de regel: geen alcohol thuis. Een beetje het ‘5:2 principe’ dus, maar dan omgekeerd: 5 dagen geen alcohol, en 2 dagen wel. Is er eens een etentje of receptie tijdens de week, dan kan een glas wel maar liefst niet meer dan dat.

Er zijn uiteraard periodes waar er iets losser mee omgesprongen wordt, waarbij ik op donderdagavond al een weekendgevoel krijg, en toch al een gin-tonic zou durven inschenken, of dat we op zondagavond toch nog graag een glaasje bubbels willen drinken. Of tijdens vakantieperiodes, waarin we wel dagelijks durven een glaasje in te schenken. En zeker op reis, zelfs ’s middags en ‘s avonds! Maar dat zijn uitzonderingen. Daarna gaat de knop weer zoveel mogelijk naar 5:2. Want een slechte gewoonte is er snel. En daar nemen we liever geen risico’s mee. Als er eens een week voorbijgaat waarin we door omstandigheden op donderdag, vrijdag, zaterdag én zondag iets gedronken hebben, dan kan ik me daar eigenlijk wel ambetant over voelen.

‘Probleem’ is: ik vind het oprecht lekker, lekkerder dan eender welke frisdrank bijvoorbeeld. Ik zeg soms als mensen mij een frisdrank, fruitsap of warme chocomelk aanbieden: ‘ik drink enkel calorieën als er alcohol inzit’. En dat meen ik. Ik leef op plat water, bruiswater, cola zero en koffie. Ik ben een eeuwige calorie-teller, en ik vind het zonde om calorieën te verspillen aan een zoete frisdrank, of een mocktail die vaak caloriebommen zijn. Geef mij dan maar een cava of een witte wijn. Of een Gin Tonic met Schweppes Zero. Maar dat kan natuurlijk niet elke dag.

Dus Tournée Minérale vind ik een super initiatief, om mensen bewust te maken, af en toe een beetje te minderen, en alcohol misschien eens vaker te bewaren voor een speciale gelegenheid. Want het gaat allemaal om gewoontes. Tot een paar jaar terug aten wij bijvoorbeeld elke week frietjes van de frituur – dat was bij mij al zo sinds kindsaf. Toen we in de kerstvakantie op vraag van de kindjes nog eens frietjes gingen halen, konden we ons niet meer herinneren hoelang het geleden was. Had je mij een paar jaar geleden gezegd dat die dag zou komen, ik ging eens goed gelachen hebben. Maar kijk, het is dus mogelijk. Dus waarom niet met alcohol eigenlijk? 


Mijn persoonlijke tips om alcoholgebruik binnen de perken te houden:
  • zet geen alcohol koud: als er bij ons cava koud staat, dan is de kans sowieso al groter dat die geopend wordt*. Dus ik zet de fles pas op vrijdagochtend in de frigo.
  • koop geen wijnvatjes: been there, done that - je hebt geen zicht op je verbruik, en voor je het weet is dat vat leeg. Oeps.
  • kleine flesjes kunnen een optie zijn (vb. halve flessen cava van 37cl of wijnflesjes van 20cl): voordeel is dat de hoeveelheid beperkt is, maar het risico is wel groter dat zo een flesje rapper open gaat ‘omdat het toch niet veel is’. Been there, done that.  
  • voor de Gin-Tonic liefhebbers: schenk je favoriete tonic uit in een Gin-Tonic glas en doe er wat bevroren fruit bij. Dan ziet het er alvast uit als een gin-tonic, en soms vergeet je dat er geen gin in zit :-). 
  • Fïnley heeft wat mij betreft wel een lekker assortiment aan frisdranken: niet te zoet, qua smaak doen ze een beetje denken aan een paar klassiekers (mojito, aperol spritz, …) en ze zijn beperkter in calorieën dan andere frisdranken (nl. onder de 50kcal per blikje). Schenk ze uit in een schoon glas, en dat is al helft van de fun.

En ga ik nu eigenlijk meedoen met Tournée Minérale en een volle maand niet drinken? Eerlijk: ik ben er nog niet 100% uit. Als ik het nu al beslis, dan ga ik misschien compenseren op voorhand, ‘want dan gaat het een maand niets zijn’. Ik ken mezelf al een beetje ondertussen …. Maar, ik ben wel ingeschreven, dus vraag het mij nog eens op 1 februari :-)

*omwille van die reden zijn we trouwens afgestapt van het idee om een wijnfrigo in onze nieuwe keuken te installeren. Ik vind dat heel cool, maar die flessen zouden continu mijn naam roepen. In de plaats komt er een ingebouwde espresso-machine. Ook cool, en toch iets minder 'gevaarlijk'.


vrijdag 13 januari 2017

Yoga: try this at home

Een tijdje geleden las ik een blogpost over ‘Yoga With Adriene’: een zeker Adriene uit Texas die (zoals de naam doet vermoeden) yoga-video’s op YouTube zet.

De blogster in kwestie was zo in de wolken over Adriene, en – makkelijk enthousiast te maken als ik ben – wou ik ‘haar’ zeker eens proberen. Maar het kwam er (uiteraard) niet meteen van.

Een paar weken geleden kampte ik met hartkloppingen, een opgejaagd gevoel, duizeligheid, … zonder dat er meteen een fysieke aanleiding was. Toen ik op een namiddag echt niet tot rust kon komen type ik in een opwelling ‘yoga for stress relief’ in op YouTube en ik kwam o.a. uit bij Adriene. Ik herkende haar naam uit die blogpost en ik dacht: “tis de moment”. Ik pakte mijn matje en was eigenlijk na 1 video al fan. Ik ga hier niet beweren dat ik meteen ‘zen’ was, maar ik voelde me er wel goed bij.

http://yogawithadriene.com/adriene-mishler

Het werd snel kerstvakantie dus had ik ook meer tijd om op de mat te kruipen en een beetje tot rust te komen. En een paar weken later blijf ik fan. Rekken, en strekken, werken aan de stabiliteit en tot rust komen: I love it.
Ik heb me zelfs ingeschreven voor haar 31-dagen programma ‘Revolution’, waarbij ze sinds 1 januari dagelijks een video lanceert in een bepaald thema. De ene keer is het vrij relax, de andere keer iets intensiever. Wie het zo niet heeft voor programma's: haar YouTube kanaal staat vol met video’s waaruit je kan kiezen: voor een pijnlijke rug, nek, voor stabiliteit, voor vertering na een zware maaltijd, tegen stress, voor lopers, … voor elk wat wils.


In het verleden deed ik hier en daar al eens een yoga-initiatie, en telkens nam ik mij voor om mij ergens in te schrijven om dit wekelijks te gaan doen. Probleem: in het West-Vlaamse boerengat waar ik woon, zijn het aantal yoga-lesgevers vrij beperkt. In ieder geval te beperkt om een lesuur te vinden dat past.

Ik wist natuurlijk wel dat er online video’s te vinden zijn, maar had toch een beetje schrik om de oefeningen niet juist te doen, en dat het dus ‘verloren’ moeite zou zijn – als er niemand is om je te corrigeren.
Bij Adriene is één van haar leuzes “Find what feels good”: “Geraak je maar tot daar? Dan is dat ook ok. Belangrijkste is dat je er bent, op je matje, en die tijd neemt voor jezelf”. En het is vooral dat laatste dat wonderen doet, denk ik. Je neemt gewoon een halfuurtje voor jezelf. Niet evident, ik weet het. Ondertussen weten de kindjes al dat wanneer ik zeg "mama gaat yoga doen" dat ze mij niet moeten storen :-). Niet altijd makkelijk, maar moeilijk gaat ook.

http://yogawithadriene.com/want-smore/

Wat heb je nodig?
- Een goeie yoga-mat. Als je er ene moet aanschaffen, neem er dan zeker ene die dik genoeg is. Je zit vaak op de knieën, en dan is zo een flut-matje echt de hel. Ik ben persoonlijk heel tevreden over de mijne van Decathlon (19,99EUR).
- Makkelijke kledij
- Eventueel een kussen
Een laptop, IPad of Smart TV om de video's te kunnen meevolgen
- YouTube https://www.youtube.com/user/yogawithadriene
- Een halfuurtje, want dat is de gemiddelde duurtijd.

Oh ja, de video’s zijn in het Engels, wat niet altijd evident is. Maar goed nieuws: recent lanceerde Evy Gruyaert ook een yoga-app. Er is een gratis info-sessie waarin de verschillende stijlen aan bod komen, en daarna kun je een pakketje kopen (6,99 - 7,99EUR) van een 7 à 10 tal lessen in de stijl van je voorkeur. Deze heb ik nog niet geprobeerd, maar staat zeker nog op mijn lijstje. Voor wanneer ik Adriene beu ben of zo :).

(Ik heb precies altijd moeite om dit luidop te zeggen aan het einde van een sessie. Zal wel aan mij liggen ;)).

donderdag 3 november 2016

Het 5:2 dieet: vasten om te kunnen feesten

Ik vertelde eerder eens dat ik het een paar maanden geleden voor het eerst aandurfde om te gaan 'vasten'. Vasten, zoals in het 5:2 dieet waarbij je gedurende 2 dagen per week slechts 500kcal eet, en de andere dagen normaal.
Mijn gewone 'opletten in de week' was immers niet genoeg om te compenseren voor de vele etentjes, drinks, feestjes, … die er in die periode allemaal op de planning stonden. Het vasten hielp in die periode om op gewicht te blijven.

Toen kwam de zomer en werd er niet meer gevast. Op reis had ik mijn weegschaal mee, maar na een paar dagen durfde ik er al niet meer op te staan. Schrik om niet meer te genieten van mijn reis, and 'you only live once' en al, dus waarom zou ik er dan opstaan en mijn humeur verpesten?

Na de reis lette ik een paar weken heel goed op en bleek de confrontatie met de weegschaal mee te vallen.
Dus ik dacht: "het is dus toch mogelijk om me niet dagelijks te wegen, en dus niet telkens alle bijhorende emoties te beleven, en toch op gewicht te blijven". Dus vanaf dan ging ik me nog 1x per week wegen: de vrijdag.

Probleem is: bij mij werkt dat dus niet. Er is altijd een reden waarom ik op vrijdag denk: "Het gaat niet goed zijn, ik voel het, ik zie het in de spiegel. Dus ik ga kwaad zijn, ik ga triest zijn, en het is juist weekend. Dus ik ga komende week extra goed opletten en zal me dan wegen. Dan verpest ik nu mijn weekend niet".
Maar dat opletten, dat begint dan pas weer vanaf de maandag. Want de volgende vrijdag is nog zo veraf. Waardoor ik me in het weekend nog net iets teveel laat gaan omdat het misschien toch wel zal meevallen. Want die broek past in principe nog altijd.

Dus op een moedige vrijdag woog ik me nog eens, na een veel te lange periode voor mijn doen, en voilà, zoals verwacht: 2,5kg erbij. Pas op, dat is nu geen ramp hé, niemand ziet dat (hoop ik) maar ik voel dat wel. 

Maar me niet dagelijks wegen, slechts 'af en toe', dat gaat dus niet voor mij. Het is alles of niets.

De reden waarom het wel lukte na het verlof, is omdat ik dan 100% zeker ben dat ik verdikt ben (zonder dat ik me moet wegen) en ik daardoor gemakkelijker kan opletten. En ook omdat ik een kleed had voor een trouwfeest half augustus waar ik zeker in moest passen :).
Maar als ik het niet 100% zeker ben, dan is het ook niet 100% nodig dat ik een aantal zaken moet minderen laten.


Toen ik eindelijk het boek van Lien kon lezen, herkende ik me perfect in haar verhaal.
Ook zij schreef dat wanneer ze zich een periode niet weegt, het meestal een teken is dat ze niet goed bezig is. Voilà.
En dat sommige mensen uit zichzelf compenseren door wat lichter te eten na zware eetdagen. Maar niet iedereen. Voilà.
En dat sommige mensen soms een bodemloos vat zijn, en kunnen blijven eten. Voilà.
Voor dat soort mensen kan het 5:2 dieet ideaal zijn: 2 dagen vasten om in het weekend toch een beetje te kunnen feesten. Want 'you do only live once' en al. En als je elke dag naar die pakweg 1500kcal streeft, dan passen frietjes of een hele zak chips daar gewoonweg niet in. Of toch niet zonder schuldgevoel. Of het gevoel te hebben dat je die pas 'verdiend' hebt na een uur te gaan lopen.

Dus dat 5:2 verhaal, dat heb ik weer opgepikt. En mezelf elke dag wegen ook. 
Met zoveel mogelijk relativering en zo min mogelijk drama als het cijfer me eens niet aanstaat. Sowieso geeft het me meer rust dan mezelf continu langs alle kanten in die spiegel te bekijken om te schatten hoeveel ik nu wel zou wegen. Ik zou ondertussen toch moeten weten dat ik een controlefreak ben die cijfers nodig heeft - what was I thinking?

En dat boek van Lien, dat is een aanrader. Duidelijk, vol tips & tricks, eerlijk geschreven en nog mooi vormgegeven ook. Ik las in het verleden andere 5:2 boeken maar die waren vrij wetenschappelijk en met teveel nadruk op de gezondheidsvoordelen (want die zijn er ook!).


En het is echt waar: het vasten gaat alsmaar makkelijker. De eerste is de ergste. In het begin at ik een licht ontbijt en dan 's avonds een slaatje. Nu probeer ik niet te ontbijten, en ik heb de indruk dat ik dan overdag minder honger heb. En zo hou ik iets meer calorieën over voor diner + dessertje. En als het echt niet gaat, dan drink ik 's middags soep. En voor de rest veel water, koffie (zwart) en kauwgom. Veel kauwgom :).
PS: Er is trouwens ook een fb-groep waarbij je tips en steun kunt vinden.