donderdag 18 augustus 2016

#sylvieenmiguelverbouwen

Halfweg augustus ondertussen. Het verlof zit erop, dus stilaan nemen we terug het ‘normale’ leefritme weer op.

Ondertussen zijn de werken gestart in ons huis. De week na onze zalige reis (waar ik een andere keer op terug kom) stond dan ook volledig in het teken van de verhuis naar boven, en de planning van ons “low-budget pre-verbouwingsfeestje”. 


Zodra we wisten dat de werken zouden starten op 16/8, maakten we een fb-eventje aan en nodigden we familie, vrienden, collega’s uit voor low-budget BYOB feestje: ze mochten geen cadeaus meebrengen, maar wel hun eigen drank voor de avond. Zo was het voor ons betaalbaar, en voor hen ook. Want geef toe, hoe vaak kun je nog een feestje gaan voor de prijs van een fles cava of wijn of paar blikjes cola? Wij moesten ons geen zorgen maken over de juiste hoeveelheden drank (hoeveel zal iedereen drinken van wat?) en iedereen nam zijn overschot weer mee (minder opkuis achteraf).


Decoratie bestond uit slingers van den Action, overschotjes van communie paar jaar geleden, kerstlichtjes die her en der werden opgehangen (ook weer low-budget).



Wij voorzagen chips/kaasjes/ … , een broodjesbuffet en wat snoep/chocolade voor later op de avond. We leenden en huurden wat partytafels, glazen (die we vuil mochten teruggeven) en voor de rest gebruikten we goedkope wegwerpbekers, wegwerpborden etc. (ook weer minder opkuis achteraf).


Ik printte de verbouwplannen uit en gaf aan waar wat ging komen in onze nieuwe indeling, wat de ‘rondleiding’ iets makkelijker maakte :).



Ik gebruikte eindelijk eens mijn transferpapier van Hema om een paar oude t-shirts te bedrukken.  Om de 1 of andere manier ging het wel mis bij het ‘fixeren’: het t-shirtje van mijn dochter kon ik nog net bijwerken met stift, maar mijn eigen eerste versie moest ik wel weggooien. Het fixeren heb ik daarna maar overgeslagen. Het was toch maar voor éénmalig gebruik.



De combinatie van het goeie weer en tijdstip (vrijdagavond in lang weekend) zorgde meteen voor een gezellige partysfeer. Gezien het goeie weer riep ik iedereen nog op om de gekoelde drank mee te brengen in een frigobox, om deze gekoeld te houden. En het was zalig om iedereen te zien toekomen met zijn frigoboxje :).



De muren werden in de voormiddag versierd door de kindjes, die voor de gelegenheid ook een paar vriendjes mochten uitnodigen.



De verhuis naar boven verliep trouwens ook vlot. Veel sorteren, opruimen, weggooien, versleuren naar kelder/garage, … kortom: veel werk, maar vlot.

Een paar beelden om een idee te geven hoe we wonen nu:

* 1 kinderkamer werd ingericht als salon. De kleerkast bleef staan (achter de zetel, niet op foto) en bevat nu alle kleren van beide kindjes. Het pc-tafeltje kocht ik 2de hands voor 10EUR, speciaal voor deze periode.



* 1 kinderkamer werd ingericht als eetplaats/keuken. De kleerkast bleef staan (niet op foto) en bevat bestek/borden/potten/ … alsook stofzuiger, strijkijzer etc en etenswaren.
De frigo+kast werd netjes uit onze oude keuken gehaald en naar boven gesleept.



* In de badkamer kwam het wasgedeelte van onze oude keuken, alsook onze wasmachine + droogkast. Gelukkig hebben we een grote badkamer :).


De kindjes slapen nu bij ons op het bovenste verdiep. Dit is het zicht vanuit ons bed. Misschien hangen we daar nog iets op om hun deel een beetje af te scheiden. Misschien heb ik nog wel ‘wat’ stof liggen uit een naaiverleden ;).


We zijn goed geïnstalleerd in ons ‘appartementje’, en eigenlijk zie ik die komende 4 à 6 maanden wel zitten. 
Allee, het kleiner wonen op zich hé, want over de verbouwingen zelf, daar kan ik nog niet mee over meespreken :). Fingers crossed dat het vlot verloopt.



woensdag 13 juli 2016

WuwS #2

Ondertussen al meer dan 2 maand geleden, dus tijd voor een update. 

Here we go!

Het (eeuwige di)eten:
  • Ineens is het 5:2 dieet weer hot en happening. Ik las er een paar jaar geleden al eens een boek over, maar ik heb het toen niet geprobeerd. Ergens schrik dat ik zou overcompenseren op de andere dagen: in het weekend (nog) meer eten om mezelf dan te sussen met het idee dat ik dan wel 2 dagen ga vasten in de week, maar dan uiteindelijk geen karakter te hebben om de vastendagen effectief uit te voeren. Maar het enthousiasme van anderen maakt mij meestal ook enthousiast. Dus ben ik er een goeie maand geleden ook mee begonnen. De eerste dag was de zwaarste, en nu kijk ik al uit naar een vastendagje, zeker op maandag. Voorlopig nog niet afgevallen, maar ook niet bijgekomen, wat een prestatie is na talloze weekends waarop we soms tot 3x toe weg moesten of volk moesten ontvangen (met bijhorende hapjes en drankjes).
  • Een tijdje terug heb ik het 'Kilocomplot' gelezen. Leuk boek om te lezen, en wat ik vooral onthouden heb is: doe normaal, geniet maar met mate en denk beetje na over wat je eet. 
  • Ik heb ook met veel aandacht en verbazing gekeken naar 'Over eten'. Verbazing, niet omdat ik veel heb bijgeleerd, maar wel dat er blijkbaar zoveel mensen zijn die echt geen benul hebben van eten en calorieën. En toch vrij slank zijn. Ik ben daar echt jaloers op: niet moeten wakker liggen van calorieën: gewoon eten waar je zin in hebt, met nodige aandacht voor gezond eten weliswaar, en een natuurlijke rem hebben om niet te over-eten (en daarvoor geen app nodig hebben). Ja, echt jaloers op.


De work-outs:
  • Ik val hoofdzakelijk terug op de hometrainer, aangezien het zwemmen voorlopig is weggevallen. De kindjes zijn nu thuis op vrijdag en als ze mee zijn kan ik geen baantjes trekken. En sowieso zit dat zwembad nu vol met andere kinderen, en daar heb ik geen zin in. Maar: binnen een 2tal weken zitten we normaal gezien in ons vakantiehuisje met zwembad, dus daar kan ik de schade wat inhalen.
  • Afgelopen weekend probeerde ik nog eens te lopen (2x 5’). Het lopen zelf was pijnvrij, achteraf voelde ik mijn knie lichtjes, maar niet echt pijn. Dus mss probeer ik weer op te bouwen in de komende weken …

  
De series:
  • Op Netflix heb ik al fietsend twee seizoenen bekeken van ‘Bates Motel’. Dit is geïnspireerd op de jonge Norman Bates (Psycho) en zijn ingewikkelde relatie met zijn moeder. Vond ik wel ok eigenlijk.
  • Ik bekeek ‘Blue Eyes’ op Fox en blijf fan van Scandinavische politieke series, al vond ik deze nu wel iets minder.
  • Op Canvas keek ik graag naar de mini-serie ‘The Secret’ over de waargebeurde feiten (overspel, (zelf)moord) in een gelovige gemeenschap, en zich afspeelt over een lange periode. De hoofdacteur is dezelfde als in ‘The Missing’ wat ik ook super goed vond.
  • De grote ontgoocheling was het nieuwe seizoen van The X-files. Maar wat was dat!? No further comment.
  • Op Netflix zit ik halfweg het tweede seizoen van '30 degrees in February'. Blijf ik goeie serie vinden: de mix van verschillende verhaallijnen, de setting, ...
  • Het nieuwe seizoen van ‘Orange is the new black’ spaar ik nog een beetje voor in het verlof. Ik hoop dat het laatste seizoen beter is dan het vorige om eerlijk te zijn.
  • Outcast (Fox) stel ik uit tot ik samen kan kijken met mijne vent, want het ziet er bijzonder griezelig uit. Het is met geesten en al.
  • Nashville en Outlander boeiden niet om verder te kijken. Als ik meer op mijn iPhone kijk dan naar het grote scherm, dan is het een teken dat ik er best mee stop.


De kinderen:
  • M is klaar met het kleuter! Euh ... waar is mijn baby naartoe? Als ‘afstudeercadeautje’ kreeg hij van ons alvast een boekentas voor het eerste leerjaar. Hij ging ook voor het laatst naar de Balbalschool voor kleuters, maar wel voor het eerst zonder neefjes of vriendjes. Fijn te zien hoe zelfzekerder hij wordt!
  • L zit momenteel op crea-danskamp, ben al benieuwd naar de slotshow vrijdag om te zien hoe haar dans-moves geëvolueerd zijn op een jaar tijd. 
  • Ze kregen eindelijk een WII U. Ik vraag me af hoe lang het zal duren voor ik de Just Dance liedjes beu gehoord zal zijn ;-). Zelf vind ik het wel leuk om af en toe mee te doen: een paar liedjes meedansen is best een goeie work-out :)


De verbouwingen:
  • De voorbereidende werken op de 1e verdieping werden afgerond. Deze werden netjes uitgevoerd terwijl mijn ouders op reis waren, dus konden we het grote stof grotendeels vermijden. Althans, om erin te wonen. De opkuis, die konden we uiteraard niet vermijden :). We zijn dus nu klaar om alles naar boven te verhuizen. In theorie dan, want alles moet nu nog ingepakt worden. Help.
  • En we hebben hiervoor zelfs een concrete deadline: 16/08! Dus tegen het einde van het verlof moet onze benedenverdieping leeg zijn. En dan eerst nog een feestje :-).


De plannen waar ik komende weken naar uitkijk:
  • Een etentje en drink met (ex-)collega’s
  • Een paar rustige weekends eigenlijk
  • En daarna uiteraard naar onze reis naar Zuid-Frankrijk: 10 dagen zon (hopelijk), zwembad, pittoreske dorpjes, slenteren, eten, drinken, … kan bijna niet meer wachten. Maar eerst nog 4 dagen werken.
  • Het verbouwfeestje

vrijdag 10 juni 2016

One line a day: willen of niet

Afgelopen nieuwjaar startte ik met een 5-jaren dagboekje 'One line a day'. De bedoeling is om er elke dag 1 gedachte in te schrijven, gewoon voor mezelf, in plaats van mijn oneliners op facebook te zwieren. Meestal als afsluiter van de dag: waar was ik vandaag mee bezig, fysiek of mentaal. Het idee om dan de komende jaren telkens te kunnen terugdenken aan dezelfde dag 1, 2, 3 of 4 jaar geleden vind ik iets romantisch hebben. Het idee dat mijn kinderen en (hopelijk) kleinkinderen later gedurende 5 jaar kunnen meelezen in mijn leven als dertiger, vind ik nog romantischer. Hopelijk ben ik er dan nog om er alle verhalen in geuren en kleuren bij te vertellen.

Het idee dat ik tegen het boekje uit is 40 jaar zal zijn, dat idee duw ik wel nog even weg. Zeker als ik bedenk dat ik het ondertussen al bijna een halfjaar aan het invullen ben en dus eigenlijk al een tiende van het boekje heb ingevuld, dan zal ik rap 40 zijn. Maar zoals gezegd, dat idee duw ik dus nog even weg. Niet dat ik iets heb tegen 40 zijn, maar dan zijn mijn kinderen ook al 13 en 10, en ik vind de leeftijd die ze nu hebben zo geweldig. Maar dat zei ik ook toen ze 6 en 3 waren eigenlijk.

Tot nu toe was het boekje gelukkig gevuld met grotendeels positieve dingen. Een terugblik op een feestje, een fijne herinnering met de kindjes, of een vooruitblik op een komende spannende dag. Soms al eens een frustratie, bezorgdheid of een twijfel, … maar al bij al een periode die ik graag opnieuw zal lezen.

Maar de voorbije 2 weken staan er sombere gedachten in het boekje. Een sterfgeval van een neef die veel te jong was en nog zoveel te leven had, brengt zoveel teweeg dat ik er mee in mijn maag en hoofd zit. En terwijl ik mijn gedachten hierover dagelijks probeer neer te schrijven, heb ik ineens niet zoveel zin meer in dat boekje. Want ineens komt het besef: wat gaat er nog allemaal gebeuren in die komende 4,5 jaar? En wil ik dat dan later wel nog allemaal teruglezen? Het onvoorspelbare en oncontroleerbare van het leven, daar kan ik het enorm lastig mee hebben. Ik ben iemand die altijd 'rampscenario's' ziet gebeuren, en dan ook zoveel mogelijk probeer bij te sturen om te vermijden dat bepaalde dingen zouden gebeuren. Wat compleet belachelijk is, want je hebt er eenmaal geen controle over.

Maar anderzijds is hetgeen gebeurde een wake-up call: het leven is nu, niet later. We kunnen niet anders dan het beste maken van elke dag. Clichés, maar o zo waar.
En ik doe toch nog maar even voort met het boekje. Want ik moet er gewoon van uitgaan dat de meeste oneliners positief zullen zijn.

Rust zacht, S.*
Ik hoop dat je naasten het op termijn een plaats zullen kunnen geven, steun kunnen bieden aan elkaar, en troost zullen vinden in de mooie herinneringen. Ik zal je herinneren als de goedlachse kerel die je was ...

dinsdag 24 mei 2016

The anniversary

Vorige week vierden we onze huwelijksverjaardag. De 10e al … en ongelofelijk hoe snel dit gegaan is. Voor we trouwden waren we ook al 10 jaar samen, dus vieren we later dit jaar ook nog eens 20 jaar samenzijn.
Tussen mijn 16 en (bijna) 36 heb ik dus alles gedeeld met hem. Het klinkt misschien melig, maar ik ben er zeker van dat hij het beste in mij naar bovenhaalt. En ik denk dat het omgekeerde ook waar is. In der beginne was hij de nonchalante broekveger die overal te laat kwam en alles vergat, en ik de perfectionistische planner. Anno 2016 durft hij al eens meer een dag te plannen, en durf ik al eens meer ‘foert’ te zeggen en iets relaxer door het leven te gaan. Om maar een voorbeeld te geven.
Wij hebben altijd veel respect gehad voor elkaar, elkaar toegelaten ons gedacht te zeggen, veel dingen samen gedaan (met en zonder kinderen), maar elkaar ook de vrijheid gegeven om dingen apart te doen. Dus die klik heeft altijd goed gezeten. Misschien zelfs zo goed dat ik het soms vanzelfsprekend neem. Ik leef al langer met hem dan zonder hem, dus het is ‘normaal’ dat hij er is. Mensen hebben mij al gezegd dat ik een gouden vent heb, zonder dat te beseffen. Ik besef dat wel, meer en meer. Ik heb geluk een man te hebben die na 20 jaar nog zo naar mij kan kijken als op deze foto, een betrokken, liefdevolle papa is en er na 20 jaar beter uitziet dan ooit tevoren :). Al zou ik dat laatste misschien ook eens meer mogen zeggen.

D
e foto nam ik trouwens net voor ons jubilee-etentje. Ik kreeg de week ervoor een mailtje met het ‘bevel’ om klaar te staan op vrijdag om 18h30, de rest had hij geregeld. Hij kent me ondertussen goed genoeg om te weten dat verrassingen de dag zelf bij mij niet werken (toch nog niet helemaal relax ;)) en dat ik het zelfs leuker vind om nog een week te kunnen speculeren over waar we naartoe gaan.
Deze foto typeert ons eigenlijk volledig: Hij op zijn gemak, … en ik, op mijn hakken, voor de spiegel, een tikkeltje ‘self-absorbed’, niet altijd beseffend hoeveel geluk ik heb met hem, maar wel zeker dat hij naast mij staat, en uiteraard, met mijn gsm in mijn handen ;).
We gingen uiteindelijk eten in het restaurant waar we ook onze trouw voor de wet vierden met de familie. We namen er toen deze foto, en maakten deze nu opnieuw. Toen weliswaar met een Cybershotje dat we telkens moesten draaien om het resultaat te zien, maar duidelijk ook al fan van selfies :).


Voor de gelegenheid werd ook het kleed nog eens uit de kast gehaald. Het was ondertussen 5 jaar geleden. En deze keer wou ik er foto’s van. Ik trommelde mijn schoonvader op om een aantal foto’s te nemen, want ik wou onder andere ons bedankingskaartje opnieuw maken. Het strandcabientje konden we niet meer gebruiken (want dat stond op het ondertussen failliete Ieper Strand). De hangmat dan maar. 


Ja, af en toe heb ik een zot idee, en gelukkig is hij nog zot genoeg van mij om er in mee te gaan :)
. Want ik ben me ervan bewust dat niet alle venten bereid zouden zijn om dit te doen.
But hey, we hadden fun tijdens de shoot en leuke foto’s ter herinnering :-).






Best dat smartphones nog niet bestonden in die tijd, of ik had wellicht allemaal foto's met mijn gsm in mijn handen :).


In ieder geval: ik weet niet waaraan ik hem heb verdiend, maar hij houdt het toch al 20 jaar uit met mij. En ik hoop nog minstens evenveel <3. 

maandag 16 mei 2016

Over oefeningsjes doen

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik ben een moeilijke als het gaat over 'oefeningsjes' doen. Iedereen weet dat dat belangrijk is, om 'oefeningsjes' te doen: voor de rug, de buik, de benen. Dus het wordt vaak nogal makkelijk gezegd bij bepaalde pijntjes: "je moet oefeningsjes doen hé". De dokter zegt het, mijn man (de kine) zegt het. Maar hoe gedisciplineerd ik ook ben als het gaat om sporten, het tegenovergestelde is het waar voor 'oefeningsjes'. Ik sta zonder probleem om kwart voor 6 op om een halfuur te fietsen voor ik naar het werk vertrek, maar op dat matje gaan liggen, dat wordt nogal makkelijk uitgesteld. 's avonds denk ik: morgenochtend, en 's ochtends denk ik: vanavond. 

In de rugschool deed ik 2x per week grondoefeningen. Aangevuld met een reeks fitnesstoestellen heeft dit gezorgd voor een steviger 'sixpack', zoals de specialist het noemde tijdens mijn eindevaluatie. Zowel mijn rechte en schuine buikspieren als mijn rugspieren zijn een pak steviger geworden. En dat voel ik echt: ik kan terug makkelijker een tijdje rechtstaan, ik sta vlotter op, etc. Nu ik dat bereikt heb, moet en wil ik dat ook onderhouden. 
Sowieso blijf ik 1x per week gaan naar de rugschool, maar idealiter doe ik thuis ook nog een 2tal keer per week 'oefeningsjes'. Ik zet ze nu in mijn agenda, net zoals fietsen en zwemmen, zodat ik ze zeker niet 'vergeet'.

In feite heb je niet meer nodig dan een (degelijk!) matje om thuis aan de slag te gaan, maar het is natuurlijk plezanter als je wat materiaal liggen hebt om af te wisselen, om of het wat pittiger te maken. Ik was dus ook heel blij met het pakketje dat ik een tijdje terug ontving van Decathlon.

Het matje had ik al, en kwam ook van Decathlon. Het was één van de duurdere (+/- 30EUR), maar dit is echt wel nodig vind ik. Ik wil echt de vloer niet voelen door het matje, en ook geen matje dat heel de tijd zit weg te glijden. Dus ik vind dit wel de investering waard.



Het stepbankje kennen de meesten nog wel van de stepaerobics van de jaren '90. Maar het wordt hier vooral gebruikt om buikspieroefeningen te doen, of om de armspieren te trainen. Het bankje is heel stevig, en in 2 hoogtes in te stellen. Op de site en de app van Decathlon staan er allerlei filmpjes ter inspiratie.


Oh ja, het kan ook gebruikt worden als tribune voor de Playmobil-voetbalmatch van de week ;).


De hoepel vind ik geweldig, dat is echt een leuke manier om de core te trainen, ik word er precies altijd goedgezind van :). Maar niet te onderschatten, want het is nog vrij intensief. Geleidelijk aan opbouwen is de boodschap! Ik was serieus stijf na de eerste keren. In de Nina stond onlangs ook een artikeltje erover:

Artikel Nina, HLN

De kettlebell wordt hier voorlopig vooral gebruikt door mijn man (en dochter), voor mij is dat precies nog te zwaar. Je kan er eindeloos mee variëren. Geef maar eens in op YouTube en je krijgt massa's inspiratie.


De pilates bal wordt het minst gebruikt. Althans om oefeningen te doen. Want mijn zoontje is er af en toe mee weg ;). Maar ik heb er nog mijn weg niet mee gevonden. In de rugschool werken we vaak met een grote bal, dat is in ieder geval een zachte manier om de buik- en rugspieren te trainen omdat je dan niet rechtstreeks op de grond moet liggen - wat voor mensen met rugklachten niet altijd evident is.


Tot slot, de trigger foam roller is ook specialleke. In de kine is triggerpoint-therapie (myofasciale therapie) al lang een vaste waarde: via fijne naaldjes worden triggerpunten in het lichaam aangeprikt waardoor een knooppunt van spieren veel efficiënter wordt 'losgemaakt' dan via massage. Preventief kun je via deze rol de spier-en bindweefsels soepel houden en doorbloeding stimuleren. Onderschat het niet: het kan bij momenten pijnlijk aanvoelen, dus ook weer geleidelijk aan op te bouwen.



Het leuke aan al dit materiaal is dat het allemaal niet veel plaats inneemt en voor de nodige variatie kan zorgen. Bij ons blijft het gewoon in een hoekje staan in onze living. Op die manier zijn er zo weinig mogelijk excuses om mijn 'oefeningsjes' niet te doen, en kan ik mijn 'sixpack' te onderhouden. En voor alle duidelijkheid: mijn sixpack is niet te zien hoor, maar hij is er wel, de dokter heeft het gezegd :).