zondag 14 december 2014

Schildkliertroubles: update

Ongeveer 15 maanden geleden schreef ik deze post vanuit het ziekenhuis, waar ik net mijn schildklier had laten weghalen. Ik kreeg daar toen eigenlijk best wat reacties op van andere lezers met schildklierproblemen, die eigenlijk vaker voorkomen dan ik me vroeger bewust van was. En toen ik deze week vernam dat een kennis binnenkort ook haar schildklier moet laten verwijderen, dacht ik om eens een blogpost te wijden aan 'het leven zonder schildklier'. Wat nu wel dramatischer klinkt, dan het (voor mij) in feite is.

Toen ik het vorige bericht schreef was ik pas 2 dagen geopereerd en voelde ik me eigenlijk vrij goed. Zeker als ik bedacht dat er een snee van bijna 10 cm in mijn hals gemaakt was, dat daar vanalles was weggesneden en er op dat moment nog 2 drains uit mijn hals hingen. De eerste resultaten toonden ook geen tekenen van kanker, wat eigenlijk al de grootste geruststelling was. Ik schreef toen wel dat er een paar lichte bezorgdheden waren, met name een calciumtekort en stemproblemen:
  • Dat calciumtekort zorgde ervoor dat ik een nacht of 2 langer in het ziekenhuis moest blijven dan voorzien. Zonder calcium vallen is niet alleen ambetant (wegens tintelingen en krampen over het ganse lichaam) maar blijkbaar ook vrij gevaarlijk (als de krampen het hart zouden bereiken). De dokters moesten dus zeker zijn dat er enkel een tijdelijke verminderde werking was door de zwelling. Wat gelukkig het geval bleek te zijn.
  • De stemproblemen, dat was een ander verhaal. Uiteindelijk heb ik bijna 7 weken geen stem gehad (help!). Ik kan u verzekeren, met 2 kleine kindjes in huis was dat toch niet zo evident. En daarbovenop kwam nog dat de chirurg mij niet kon verzekeren dat alles terug in orde zou komen (help!!). Geduld en rust was het enige wat hij kon voorschrijven "bij sommige mensen kan het 6 maanden tot een jaar duren" (help!!!). Gelukkig was het bij mij "maar" een 7-tal weken en werd mijn stem daarna heel snel terug normaal.
Maar al bij al heb ik dus geen langdurige bijkomende complicaties ondervonden. Enkel de zaken die ik op voorhand wist: levenslang schildklierhormoonpillekes nemen en het litteken:
  • De pillekes zijn niet erg, alleen was het een beetje zoeken naar de juiste dosis. De ene dosis was te laag, waardoor ik heel moe was en de hogere dosis was te hoog, waarbij ik opgefokt én moe was. Momenteel zit ik op een mix tussen 2 dosissen en voorlopig lijkt dat te werken. Ik hoop alleen dat er nooit situaties ontstaan waardoor het product niet meer beschikbaar zou zijn, want dan heb ik wel een probleem natuurlijk. 
  • En dan het litteken. Vreemd genoeg, volgens dat ik redelijk sterk bezig ben met het uiterlijk voorkomen (vb. nooit buitenkomen zonder make-up), en ik nogal kritisch kan zijn op mezelf, heb ik dat litteken vrijwel meteen aanvaard. Ik dacht op voorhand dat ik veel meer sjaals, coltruien en kettingen ging dragen, en alles ging doen om het litteken te verbergen. Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan. Ik draag gewoon niet graag dingen rond mijn nek, en het zag er uiteindelijk wel ok uit. De 2e foto was na 1 week, de 3e foto was pas na 2 weken. Ik heb een tijdje een siliconepleister gedragen (foto 4) maar ik bleek er al snel allergisch aan. Voor de meeste mensen is de blauwe pot Nivea het wondermiddel voor littekens, alleen ben ik allergisch aan parfum. Ik heb vooral Cicalfate-crème van Avène gebruikt en dat bleek voldoende te zijn. Ik heb er ook veel aan 'getrokken', zodat het litteken niet 'vastgroeide' en mooi soepel bleef. Dat was vrij pijnlijk maar ik ben toch blij dat ik dat gedaan heb en was voor mij de gouden tip.



Tegen volgende zomer denk ik zelfs dat het bijna niet meer te zien zal zijn. Nu kan het bij momenten wel nog rood zien, wat dus ook betekende dat ik afgelopen zomer altijd factor 50 moest smeren en ik bijgevolg een witte vlek in mijn hals had, wat je kan zien op de laatste foto :-). Maar niets wat een beetje bronzing poeder niet kon oplossen :-).

zondag 7 december 2014

Wishlist X-mas 2014

Ondertussen zijn zowel Sint-Maarten als Sinterklaas terug naar Spanje, werd de kerstboom versierd en worden we stilaan ondergedompeld in kerstlichtjes, rendieren, kerstmannen en glitter. Dat betekent ook dat het stilaan lijstjestijd wordt:
  • Boodschappenlijstjes: behalve voor mij want ik ben geen gastvrouw dit jaar. Eigenlijk ben ik dat nooit met de feestdagen (niet kunnen koken en een kleine living hebben heeft soms toch wel voordelen ;-) )
  • Goeievoornemenslijstjes, bij mij zal 2015 vooral gaan om gezonder eten en daarbij hopelijk nog een paar kilo afvallen. En blijven sporten, dat ook. En misschien minder shoppen.
  • Kerstkaartlijstjes, om de juiste hoeveelheid gepersonaliseerde kaartjes te bestellen. 
  • Cadeautjeslijstjes: voor de kindjes, de ouders, de meters, de peters, de neefjes ... maar stiekem ook een wish list voor mezelf. Hoewel, misschien toch niet zo stiekem want ik zwier hem gewoon op de blog :-).
Hiermee kan men mij sowieso een plezier doen (gerangschikt van goedkoop naar duur):
  1. Ik las onlangs een review over de Selfie stick. En voor die prijs lijkt me dat wel leutig eigenlijk. Kwestie van eens een ander perspectief op mijn instagram te kunnen zetten
  2. 1 of meerdere boeken van Pascale Naessens (zie voornemen om gezond te eten en wat daaruit hopelijk volgt) (PS 1: bij voorkeur de meest recente. PS 2: "Mijn pure keuken 2" heb ik al)
  3. Een Spotify abonnement, want ik spendeer wekelijks minstens 8u in de auto en dan heb ik graag toegang tot alle muziek en mijn gepersonaliseerde playlistjes. En moest een Netflix abonnement bestaan, is dat ook welkom. 
  4. Een mobiele lader lijkt me ook wel super. Het gebeurt niet vaak maar als ik een hele dag op stap ben, en leuke dingen aan het doen ben, dan wil ik liefst de hele tijd foto's trekken. Maar dan is die batterijduur te beperkt. En om niet telkens in spanning te moeten leven dat ik off-line zou raken, zou dat wel handig zijn om in de handtas te hebben. 
  5. Een gepersonaliseerd juweel staat ook nog altijd op mijn lijstje. Ik liet er ooit eentje maken bij Mijnnaamketting.nl, maar het ging stuk. Ze waren zo lief om een nieuw op te sturen maar dat bleek om de ene of andere reden te groot te zijn. En heb het dan zo gelaten. Maar een ketting of armbandje met de initialen of namen van mijn kindjes staat nog altijd op mijn lijstje. Eentje zoals bij LilliVanilli bijvoorbeeld.
  6. Parfum van Coco Mademoiselle, want mijn flesje is bijna leeg 
  7. Nieuw loopgerief, en dat gaat van een thermisch onderlijfje over een loopbroek met een print zoals bij Jogha tot nieuwe loopschoenen (die ik bij ander inzien misschien best zelf zou kopen), 
  8. En tot slot, omdat een meisje mag dromen, een iPhone 6 plus. Een gouden ajb. Voor de mensen die mij kennen: ik weet dat ik zot ben want ik heb een iPhone 5S van een half jaar oud maar toeme dat groot formaat steekt mijn ogen uit ;-). Maar bon, dat zal bij dromen blijven gezien de prijs van dit luxe-speeltje.


Het zou leuk zijn om het allemaal te krijgen, maar natuurlijk zal kerstmis niet minder geslaagd als ik geen van bovenstaande zou krijgen. Het gaat tenslotte om samenzijn, lekker eten en glitter. Heel veel glitter. En champagne.

woensdag 26 november 2014

"Uitgedokterd"

Vorige week ging ik na het werk iets eten met een ex-collega. Eén van de gespreksonderwerpen was de hele ‘polemiek' naar aanleiding van het artikel van Ilse Ceulemans, de reactie hierop van Famke Robberechts, en o.a. ook het verhaal van een 4/5e man. Al snel begonnen we ook onze eigen weekroutine uit de doeken te doen en concludeerde hij het gesprek met de vaststelling dat ik het toch wel goed “uitgedokterd” had. Hoewel het zeker niet slecht bedoeld was, moest ik er de dagen daarna toch een paar keer aan terugdenken. En toen Annelies gisteren schreef dat ze van dit soort artikels soms een ambetant gevoel krijgt, snap ik het eigenlijk wel. Persoonlijk krijg ik dat gevoel niet van dat soort artikels (want ik lees eigenlijk wel graag hoe anderen hun menage draaiende houden), maar ik kan het soms wel overhouden aan gesprekken met andere mama's. Omdat ik immers regelmatig de wenkbrauwen zie fronsen en mij dus ook dat ambetant gevoel kunnen geven.
 
Mijn man is kinesist. Wie zelf overdag werkt en af en toe eens naar de kine moet, weet dat die mensen tot laat in de avond werken. Aangezien zijn praktijk niet bij ons thuis is, zie ik hem meestal pas rond 21u verschijnen, behalve 1 dag per week waarop hij vroeger stopt en de kinderen kan afhalen en entertainen, zodat ik vb. kan gaan sporten.

Zelf ben ik een halfjaar geleden van werk veranderd. Ik heb een interessante job op een marketing afdeling in de food sector met leuke collega's waar ik met plezier naar toe ga. Tot een halfjaar geleden werkte ik in een onderzoeksbureau – een job die helaas steeds meer energie van mij vroeg dan ik ervan kreeg en dus na 10 jaar achter mij heb gelaten, waarover een andere keer meer.
 
Ik doe deze job op 90 km van mijn deur. Wat betekent dat ik (net zoals bij mijn vorige job) elke dag 1u heen en 1u terug onderweg ben. Ik ben dus elke dag weg van 7u tot pakweg 18u30 (inclusief ophalen kids). Mijn man doet de 'ochtendshift', zodat ik me ’s morgens alleen om mezelf hoef te bekommeren (opstaan, douchen, eten, weg). Ik doe de 'avondshift', maar die verloopt vrij vlot (zie verder waarom). Zeker nu ik 's avonds mijn laptop niet meer hoef boven te halen, wat bij mijn vorige job meer regel was dan uitzondering (hallelujah).
 
Voor die 2u woon-werkverkeer (en alle andere verkeer) heb ik een bedrijfswagen, waardoor het gelukkig enkel ‘tijdverlies’ is en geen kostenpost. Tijdverlies, omdat het betekent dat ik in het beste geval mijn kids 's morgens nog net een afscheidskusje kan geven en ze ’s avonds in het beste geval nog een uurtje zie voor het slapengaan.   
 
Ondanks het feit dat ik de kindjes slechts een uurtje zie, heb ik toch het gevoel dat het quality time is. Wij hebben ons immers zo georganiseerd dat we ’s avonds niet koken. Inderdaad niet. Thuiskomen, brood op tafel, eten en na een kwartiertje afgeruimd en samen nog halfuurtje in de zetel. Geen boodschappen, geen keukentoestanden of afwas. Niets van dat alles. Maar wel tijd om op gemak pyjama'kes aan te doen, samen een tekenfilmpje te kijken (ik weliswaar met 1 oog op mijn iPhone ;-)) en een verhaaltje te lezen. 
 
Maar dus een eerste aspect wat dikwijls de wenkbrauwen doet fronsen. "Niet koken?!" Doen wij ons dan tegoed aan pizza, traiteur, gaan we uit eten of leven wij op water en brood? Tuurlijk niet. Het is een combinatie van plannen, grote porties koken in het weekend en invriezen, nooit restjes weggooien of weigeren en (niet onbelangrijk!) regelmatig schoteltjes krijgen of kunnen mee-eten bij de mama en schoonmama. Maar we zijn we er dus niet vies van om dagelijks te eten uit de microgolf. En we maken er ook geen drama van als er eens geen warm eten beschikbaar is.
De kids eten warm op school en naar verluidt eten ze daar hun bordjes altijd leeg zonder zagen. Wat ze thuis nooit doen. Ever. Boterhammekes gaan er daarentegen wel altijd vrij vlot in, dus ons 'brooddiner' verloopt vrij relaxed.
 
De dagelijkse routine die ik hierboven beschrijf, is de routine voor 4 dagen op 5. Ik ben immers een gelukkige die 4/5 kan werken. Ik ben hiermee begonnen na de geboorte van onze dochter 7 jaar geleden, en toen alle ouderschapsverlof en bijhorende premies op waren, heb ik mijn contract laten veranderen. Dus een lager loon, geen premies, en ook geen volwaardige pensioenopbouw, maar wel noodzakelijk voor het vlot verloop van ons gezin. Gezien mijn verre-afstands-job en de lange-uren-job van mijn man. Ik heb hiervoor zelfs zwaarder onderhandeld op mijn nieuwe job, dan over loon, zo belangrijk was het voor ons. Een job dichtbij huis zou hier verandering kunnen inbrengen, maar dat is in mijn 'domein' voorlopig geen evidentie.
 
Een gelukkige 4/5er dus. En ik bedoel dit niet sarcastisch want ik ben thuis op vrijdagen. Geen woensdagen maar vrijdagen, omdat het kan. Ondanks het feit dat ik 5 jaar in Gent studeerde en daarna 10 jaar in Gent werkte, zijn we toch altijd in de Westhoek blijven wonen. Gefronste wenkbrauwen n° 2 want "allee, elke dag die baan doen? waarom verhuizen jullie niet? zie jij dan eigenlijk je kinderen wel in de week?". Ja, ik verlies inderdaad meer tijd onderweg, maar op 5 à 10 minuutjes wonen van onze ouders, waarbij beide oma's part-time werken, is toch zeer handig - nog los van het feit dat ik zelf ook gewoon heel blij ben dat ik mijn ouders en schoonouders heel vaak in real-life kan zien, zelfs al is het maar voor een kwartiertje bij het ophalen van mijn kinderen. Als de kindjes vakantie hebben, ziek zijn of ik zelf in een 'nood'situatie zit met uitlopende meetings, file etc... kan ik op hen rekenen en dus ook op woensdagen. Wat mij de mogelijkheid geeft om de vrijdag thuis te blijven. En ik dus ook effectief iets heb aan die dag. Zowel voor huishoudelijke verplichtingen als voor leuke dingen zoals lopen, een mini-shopping + lunchke met de mama of de kapper.
 
Is het perfect zoals het is? Tuurlijk niet, maar ik ben best blij met onze routine, al is het niet de meest traditionele. De kinderen zien mij 's morgens meestal niet, en hun papa zien ze 's avonds meestal niet. Een gezinsmaaltijd met 4 is voor ons een zeldzaamheid op weekdagen. Maar ik ben er voor hen van vrijdag tot zondag. En met mijn man halen we het maximum uit onze weekends.
En mede dankzij de oma's zijn ze niet de laatste van de opvang. De dag dat zij niet meer kunnen bijspringen, of onze kinderen extra aandacht zouden nodig hebben dan gaan wij ons moeten herorganiseren. Voor de balletles van de oudste (7J), kiezen we nu bijvoorbeeld een school met uren die ons goed uitkomen, zelfs al is dat misschien geen balletschool van topkwaliteit. De jongste (4J) is voorlopig geen vragende partij, we forceren hem ook niet. En ik hoop stiekem dat tegen de tijd dat hij op woensdagnamiddag wil gaan voetballen, dat mijn vader of schoonvader met brugpensioen zal zijn ;-).
 
Dus "uitgedokterd" ja, in de zin dat wij ons inderdaad op die manier organiseren dat gemak en 'quality time' primeren op perfectie. Ik kan 's avonds om 19u in de zetel gaan zitten met mijn kinderen, want ik heb 's middags warm gegeten uit de microgolf. De was, die doe ik wel op vrijdag en de strijk op zondag. En mijn huis, daarvoor hebben we al jaren een trouwe poetshulp. En ik ben dan misschien niet thuis op woensdagen maar ze worden door hun oma's vertroeteld. Bovendien kan ik hierdoor meer halen uit mijn vrije dag waardoor hun weekends inclusief die van mijn man rustiger kunnen verlopen. Want de koelkast zit vol, en mijn kleerkast ook :-).

Dus laat ze die wenkbrauwen maar fronsen, voor ons werkt het!
Weliswaar dankzij de 4/5e, de oma's, de dienstencheques, de diepvries en de microgolf :).


 
Andere verhalen die ik zag passeren afgelopen week: Leuke Wereld, The Style Avenue. En vandaag las ik ook deze nuchtere kijk op de Mommie Wars. Petite Couture gaf zich ook bloot. 

vrijdag 7 februari 2014

Ploggen #1

Een tijdje geleden zag ik bij Lilith van de blog Tales from the Crib een plog-post verschijnen. Ploggen is kort voor picture logging en houdt eigenlijk in dat je de hele dag door foto's neemt en op die manier je dag in beeld brengt.

Als fervente instagrammer sprak het idee me meteen aan. Mijn instagram gebruik ik vooral om de kleine en grote momentjes in het leven te 'capteren', bijna als een dagboek. Zo van die momenten waarvoor je nooit je reflex-camera zou boven halen of zelfs maar in een album zou afdrukken, maar van die 'echte' momenten waar je anders nooit genoeg bij stilstaat en dan ook veel te makkelijk vergeet.
Daarom neem ik bvb ook deel aan de instagram-challenge #365daysoflittlehappiness die je bijna dwingt om dagelijks op zoek te gaan naar een klein gelukje, en daar dan ook dubbel zo hard van te genieten.

Ploggen gaat hierin nog een stukje verder, want laat ons eerlijk zijn, instagram brengt voor veel mensen de mooie momentjes in beeld, maar niet de dagdagelijkse routine. Sociale media critici zullen het exhibitionisme noemen, wat het misschien ook wel voor een stukje is, maar ik doe het eigenlijk opnieuw vooral voor mezelf. Om binnen een paar jaar nog eens een glimp te kunnen opvangen van mijn hoe mijn dagen er anno 2014 uitzagen.

Want geef toe, het gaat snel. Veel te snel. Het filmpje dat facebook deze week spontaan maakte over onze belevenissen op facebook vond ik zalig maar eigenlijk ook vrij 'confronterend' in emotionele zin. Want: wanneer is die dochter van mij ineens zo groot geworden dat zij al in het 1ste leerjaar zit? en waar is die tijd tussen my boy the baby en die bijna 4-jarige kleuter?

Op zo een momenten ben ik oprecht dankbaar voor sociale media, want ze bewaren toch veel meer herinneringen, momenten, feestjes, online mopjes onder vriend(inn)en, plagerijtjes onder collega's etc. ... dan een menselijk geheugen aankan.

Dus bij deze, voor wie het interesseert maar vooral dus voor mijn toekomstige zelf: een dagje uit mijn leven in januari 2014 :-)

* Iets voor 6u
Tijd om op te staan. Helaas word ik niet spontaan wakker van deze Wake-up light maar heb ik toch nog de radio, mijn iPhone-alarm en vaak ook een aanmoediging van mijn ventje nodig :-/



*Eerst naar de badkamer.
De voor-foto werd doordacht genomen, om bepaalde zones te camoufleren :).


De outfit is vrij sober vandaag, maar wel al een truitje van de nieuwe collectie :) (love roze)


*6u40: ontbijt
ja, ik weeg elke dag mijn boterhammen. Waarom? ik ben niet meer echt op dieet. Maar na jaren jojo'en en periodes van alles eten af te wisselen met periodes van niets eten, heb ik nu ongeveer een evenwicht gevonden van genoeg eten maar niet teveel. En dat hou ik onder controle door o.a. mijn boterhammen en de meeste van mijn maaltijden te wegen.
Want de bedoelde 50g brood wordt in uw hoofd telkens meer en meer als je die een tijdje niet meer weegt.



Ondertussen maakt papa de kindjes klaar. Hij doet de 'ochtendshift', ik de 'avondshift'. Zo ben ik zeker dat ik vlekvrij en stressvrij naar het werk kan vertrekken.


*7u10. Beetje aan de late kant, maar ik ben vertrokken richting Gent.
Met mijn favoriete radiostem in de ochtend: ons Siska'tjen.



*8u13: aangekomen op het werk. En we starten uiteraard met een koffietje.
Deze plek moet trouwens zeer herkenbaar zijn voor iemand die dit ongetwijfeld zal lezen ;-). 


*12u15: een restje pasta als lunch - en het woord restje mag hierbij letterlijk genomen worden, want de portie bleek toch wel teleurstellend klein ;-). Maar goed, de maag is toch iet of wat gevuld.


 *12u35: ik spring in mijn auto richting Brussel, voor een meeting met één van mijn belangrijkste klanten, om een nieuw project te bespreken.




*16u30: na een lange meeting rij ik in de regen (en bijhorende files) richting huis.
Tijdens de 2u durende autorit (zucht) eet ik mijn boterhammetjes op. Want zoals ik voorzien had, zou er geen tijd meer overschieten om thuis te eten voor mijn volgende afspraak.





*18u55: ik kom net op tijd aan in de Fitclass voor mijn 3-maandelijkse conditietest.
Twee jaar geleden schreef ik me voor het eerst in bij Fitclass. Ik had 0,0 conditie, een slechte rug en wou vermijden dat ik tegen mijn 40e mijn zetel niet meer zou uitkunnen. De beste beslissing van mijn leven, want ondertussen sport ik gemiddeld 3 à 4 keer per week (Fitclass en lopen), hou ik mijn gewicht veel beter onder controle en voel ik me veel fitter.
De uitslag van de fietstest was echter beetje ontgoochelend, want blijkbaar heeft de 2 maanden onderbreking toch zijn sporen nagelaten, zelfs al ben ik ondertussen alweer 2 maanden aan het sporten. Nog maar eens bewezen dat je sneller conditie verliest dan weer opbouwt. Maar goed, we weten weer waarvoor trainen :).



*20u10: nog net op tijd om de kindjes mee te helpen instoppen (de aandachtige lezer zal nu waarschijnlijk denken: "deed zij de avondshift niet?" ... tja, vandaag niet dus :) ).
Deze keer leest mijn dochter voor - ongelofelijk wat ze al kunnen na een trimester in het 1ste leerjaar!


Let vooral niet op de schreeuwerige onesie van mijn zoon. Die kochten we in de kerstvakantie in de Primark als grap maar nu blijkt hij daar zwaar fan van te zijn. Nu ja, de onesie mag in de droogkast en hoeft niet gestreken te worden, dus waarom zou ik daar neen op zeggen?


*20u30: na de douche toch nog even mijn outfit voor morgen voorbereiden. Dan is er immers nieuwjaarsfeestje van het werk met als thema 'into space'.
De metallic folie werd op tijd geleverd, ik knipte er een yoda uit, streek die op een oud zwart topje en dat moest voldoende zijn, in combinatie met zilveren schoenen, zilveren riempje en zwarte skinny.



*21u: eindelijk tijd om samen naar Wauters vs. Waes van afgelopen maandag te kijken.
Met een glaasje wijn (foei! op een weekdag) en poffertjes van Albert Heyn. Ik heb toch gezegd dat ik niet op dieet ben :).




Dit was mijn dagje. Ik koos (uiteraard) een dagje waarop er iets meer gebeurt dan anders, maar geeft al bij al toch wel een goed beeld.

En nu ben ik benieuwd naar jullie dag!

zaterdag 28 december 2013

New blog in town!

Na mijn nichtje Sofie van Spurrewubsie startte nu ook een ander nichtje van mij (Evi) een blog om haar naaisels te delen.

Ga zeker eens een kijkje nemen, want ze kan er ook wat van :)

http://larsenlotte.blogspot.be