zaterdag 23 april 2016

Geluk voor kinderen

In de paasvakantie hadden we de kans om de tentoonstelling 'Geluk voor kinderen' mee te pikken in Fort Napoleon. De drukte die de jobswitch met zich meebracht en het tripje naar Praag zorgden ervoor dat we pas de allerlaatste dag konden gaan. Dus ja, de tentoonstelling is ondertussen afgelopen, en het is hier letterlijk 'vijgen na Pasen', maar ik wou er toch nog een verslagje over schrijven. Want het boek van Leo Bormans en het spel, die zijn wel nog steeds verkrijgbaar.

De tentoonstelling was (zoals het boek) opgebouwd rond 10 pijlers van geluk: relaties, doelen, jezelf zijn, geven, gevoelens uiten etc ... Telkens met kleine opdrachtjes zoals 'wie van je vrienden heb je al lang niet meer gezien, en wat ga je eraan doen?' of 'draai je om en je gezelschap moet gedurende 1 minuut allemaal positieve dingen over jou zeggen', ... of 'wat doe je om je lichaam gezond te houden?', 'hoe ziet een ideale dag er voor jou uit?', 'wie wil je graag bedanken voor iets?' ...

Het zijn zaken waar kinderen normaal gezien niet snel over nadenken, en sommige vragen waren best moeilijk. Maar toch wel de moeite om er eens door te gaan. Zelf ben ik de laatste maanden ook meer bewust bezig met wat mij gelukkig maakt, en wat niet. Ik vond het dus heel interessant om te horen hoe zij daarover nadenken.
Sommige antwoorden waren echt vertederend, sommige ronduit grappig - vooral van mijn (bijna) 6-jarige flapuit :). Ik vond het ook frappant hoe mijn dochter (bijna 9) al begint 'sociaal wenselijke' antwoorden te geven, wat eigenlijk best jammer is op die leeftijd.  







Ze kregen een boekje waarin alle antwoorden konden opgeschreven worden, en wat we zeker gaan bewaren. Lijkt me leuk om later opnieuw te lezen.







De post-it wand waar kinderen mochten neerpennen wat 'geluk' voor hen betekent, was heel fijn om te lezen :-). 
Zeker als je daar 'Pipi doen in de zee' en 'plopkoeken' ziet verschijnen :).




De tentoonstelling ging door in Fort Napoleon in Oostende. Het was dus de ideale gelegenheid om dit eens te bezoeken met de kindjes. Ik was er ooit al eens, voor een teambuilding, een jaar of 10 geleden. Ik bleek toen zwanger te zijn van mijn dochter (zonder het op dat moment te weten) dus het roept wel een fijne herinnering op :). 







Na de tentoonstelling gingen we nog snel snel een pannenkoek eten op de dijk. Maar we gaan zeker binnenkort terug naar Oostende, met de tips van Erika en Lobke in het achterhoofd. Vooral de overzetboot lijkt heel leuk om te doen met de kindjes.

Bedankt WalkieTalkie voor de uitnodiging! Zij waren er blij mee (en wij ook :))



vrijdag 22 april 2016

Een paar uurtjes Praag

Twee weken geleden 'moest' ik voor het werk naar Praag voor een training. Het was toevallig de derde keer in een jaar tijd dat ik naar Praag ging, maar de eerste twee keren zag ik niet meer dan de luchthaven, taxi, industrieterrein en een saaie vergaderzaal. 
Deze keer had ik meer geluk: we (collega en ik) kwamen aan op woensdagmiddag voor een training die pas doorging op donderdag. Wat ons de kans gaf om gedurende een paar uur de stad te verkennen. Het was droog, niet te koud en dus ideaal voor een wandelingetje. 

We stapten naar het Het Oude Stadsplein: een levendig en gezellig plein waar het in de zomer vast heel fijn vertoeven is. Er zijn heel wat eetkraampjes - die we echter links lieten liggen ... we wilden geen cash geld afhalen voor die paar uur (helaas geen EUR in Tsjechië). Maar er waren zeker een paar specialiteiten die er verdomd lekker uitzagen - zoals de Trdelnik



We stapten door tot aan de Moldau ...




en slenterden door de gezellige straatjes ...



Dit leek me wel eens leuk om te doen, met een glazeke rondgereden worden in één van de vele oldtimers :). Het zal voor een volgende keer zijn...


's Avonds sloten we aan bij de rest van de collega's (die al eerder in Praag waren aangekomen) voor het '6 course tasting menu' bij SanshoEen echte aanrader: leuke sfeer, vlotte bediening, smaakvol interieur en vooral: zeer lekker. Het eten wordt in het midden van de tafel gezet om te delen, wat het ook meteen gezellig maakt.

Aan de ingang was dit te lezen ... 


... en na een paar gerechten snapten we ook waarom.
Een paar specialiteiten van het huis .... een broodje met volledige krab:


en dit: een volledige vis om 'leeg te plukken'. 

Voor:


En na:


Oh ja, voor ik het vergeet: we verbleven in het Grandior hotel. De wellness heb ik niet kunnen uittesten maar voor de rest was dit hotel dik in orde (zeker ook het ontbijt), en zeer goed gelegen. 


Conclusie: mijn eerste indruk over Praag is positief - zeker positief genoeg om hier eens een city-trip te plannen. Het is amper 1u15 vliegen en niet zo duur. Alleen gaan we dan wel cash geld afhalen :).

maandag 28 maart 2016

Een 'nieuwe' job

Morgen is het zover: dan start ik op mijn nieuwe job! Het woordje nieuw, dat moet ik echter een beetje nuanceren. Ik ga immers terug naar mijn vorige werkgever. De werkgever die ik 2 jaar geleden bewust achterliet:
Omdat het nog steeds mijn eerste werkgever was, en graag eens wou weten hoe het op een ander was.
Omdat ik er al 10 jaar werkte, en nood had aan iets anders.
Omdat ik de dagelijkse deadlines en overuren een beetje beu was.

De beslissing viel me toen zwaar, omdat ik ook wel wist wat ik achterliet: een tof bedrijf met fijne collega's, geregeld nieuwe uitdagingen en veel variatie aan projecten. 

In het kader van #boostyourpositivity schreef ik deze post en was ik heel positief over de switch die ik gedaan had. Het gekke is dat het daarna een beetje minder werd - al had ik dat zelf niet door. Mensen in mijn privé-omgeving wezen mij op het feit dat 'mijn fut' er een beetje uit was - de ene al wat subtieler dan de andere. Ik zocht naar allerlei verklaringen. Was het de loopblessure? Was het de aanhoudende rugpijn? De stress over de aankomende verbouwingen? Of was ik toch teveel geobsedeerd geworden door eten (en wat ik al dan niet mag eten)? Was de job toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had? ... 

Tot het moment dat mijn (nieuwe/oude) baas een sms stuurde met de vraag om hem eens te bellen. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, en na het eerste telefoongesprek voelde ik mij precies herleven vanbinnen. Dit moest ik gewoon doen! 

Van werk veranderen brengt altijd wat gedoe met zich mee, zeker ook praktisch en administratief. Toch heb ik er geen spijt van dat ik destijds weggegaan ben. Ik heb hierdoor mezelf immers beter leren kennen, ik weet nu beter wat mij energie en voldoening geeft op de werkvloer. Gaat het nu de ideale job zijn voor mij? Het is een nieuwe functie, dus dat zal de tijd een beetje moeten uitwijzen. Maar ik heb er in elk geval zin in - en de rest zien we dan wel!

De collega's, die ga ik uiteraard wel missen. Het is een leuke bende en ze hebben me een hele fijne laatste dag bezorgd.
We aten pannenkoeken als lunch. En taart met mijn hoofd er op. En een diner in de avond. Werken in de voeding = eten :).

Baksels van mijn mama om te trakteren



Wat ik - als eeuwige diëter - in ieder geval niet ga missen is al dat eten dat continu beschikbaar was. Om een idee te geven: dit was een greep uit de laatste 2 weken :). 




zaterdag 26 maart 2016

Over Antwerpen - en uiteraard ook Brussel

Dat het een speciale week was, dat is een understatement.

Vorig weekend was ik nog volop met mezelf bezig: dat het woensdag mijn laatste werkdag ging zijn, dat ik hiervoor nog allerlei practica moest regelen, dat ik afscheid moest nemen van fijne collega's, valiezen moest maken om een paar nachten naar Antwerpen te trekken, dat ik daarna een paar dagen zonder auto zou zitten, dat ik weinig ging kunnen sporten en veel ging eten etc. Het zou een heftige maar leuke week worden.

En dan komt dat nieuws dinsdag, en alles staat even stil. Hoe is dit mogelijk? Waarom moest dit gebeuren? En wat gaat er nog gebeuren? Aangezien ik net in de auto zat toen het nieuws binnenkwam bleef ik het live volgen, maar daarna duwde ik bewust alle media weg: geen radio op de terugweg, Netflix in de avond, amper sociale media. Alles om de beelden te vermijden, want ik kan er niet mee om. Ik keek enkel naar Karrewiet, met de kinderen omdat zij vragen hadden, nadat de school was afgesloten over de middag. Het was heel goed gedaan, door Karrewiet: eerlijk, niet bang-makend en zo geruststellend mogelijk: "dit is uitzonderlijk". Laat het ons hopen ...


Antwerpen was gepland vanaf woensdagavond tot vrijdagmiddag. Annuleren ging niet meer, dus pakte ik de valiezen en we gingen wel zien of er nog iets gebeurde in de loop van woensdag. De kinderen waren redelijk op hun gemak, nadat we hen moesten verzekeren dat we niet naar Brussel gingen, en veel gingen Skypen. 

Na de laatste werkdag, die mijn collega's zo aangenaam mogelijk maakten - en zo iedereens gedachten een beetje konden verzetten - en er ook geen 'nieuw slecht nieuws' meer kwam, beslisten we om toch naar Antwerpen te gaan.

We sliepen in Hotel O Kathedral. Een klein hotel aan de Handschoenmarkt. Het was zeer goed gelegen, vlakbij de Groenplaats en parking Brabo. En ze hebben ongetwijfeld zeer mooie kamers. Die van ons leek daar niet echt op, behalve dan de glazen badkamer. Wat het hotel niet geschikt maakt om met vriendinnen te gaan, lijkt me. Geen klachten maar ook geen aanrader.

We waren vroeg wakker en namen eerst een koffietje bij Sébastien



Ontbijten deden we iets later in Le Pain Quotidien en we aten bewust licht, om wat ruimte te sparen voor de rest van de dag :).



Lunchen deden we niet echt, maar deelden wel een overheerlijke sandwich met kabeljauw in Nata. Een Portugees concept met zicht op de Groenplaats en de aanwezige militairen ... De Portugese uitbaatster straalde zoveel warmte uit, en dat deed deugd. En de sangria ook.



Daarna gingen we wat shoppen. Ik zag trends waar ik niet ga aan meedoen, zoals de 'pyjama'-look :).


In Juttu zag ik de mooiste paskamers ooit. De jurk die ik paste was mij helaas iets te bloot. De lange plooirok van JBC liet ik ook hangen, maar heb er precies nog een beetje hartzeer van.


Daarna was het terug tijd voor koffie. Deze keer bij Maurice. Heel gezellig daar!


's Avonds hadden we gereserveerd voor een gastronomisch diner. Maar voor we ons gingen klaarmaken was er nog net tijd voor een aperitiefje bij Brasserie Appelmans. Wij kunnen precies niet naar Antwerpen gaan zonder daar eens te passeren. Wellicht omdat we daar gingen eten de avond dat M. mij ten huwelijk vroeg :).


Het gastronomisch diner was bij Kommil Foo - weliswaar met een cadeaubon. Ik vind dat wel ne keer tof, zo een meergangendiner. In de watten gelegd worden, aangepaste wijnen, uitleg krijgen over alles wat je in je mond steekt, ... maar budgettair is dat toch niet voor ons weggelegd. Het eten was betaald met de bon, maar voor de dranken (apero, aangepaste wijnen, water en koffie) betaalden we nog eens 99 EUR (slik). Maar het was het wel waard, daar niet van. 


Best dat we licht ontbeten en de lunch oversloegen - en blijkbaar veel hebben gestapt overdag :).


We dronken daar trouwens de lekkerste koffie ooit - zelfs M vond hem lekker (ik wil hem al jaren aan de koffie krijgen, misschien dat het nu gelukt is :)).


De vrijdagochtend hadden we gereserveerd bij City Coffee, met een Bongo bon 'Ontbijt met bubbels'.  Een lekker en zeer gevarieerd ontbijt. 


Helaas was het op dat moment zwaar aan het regenen, waardoor de geplande uitstap naar het MAS in het water viel. We zijn dan maar meteen richting de Westhoek gereden, en nog even gestopt in Kortrijk. In het K shoppingcenter regent het immers niet, en dan konden we toch nog verder profiteren van onze vrije dag.
Lunchen deden we opnieuw niet (foei zeg) - maar een frozen yoghurt van kaffee Renée kon er wel nog in :). 


Ik ga nu wat bekomen van al dat eten - hoewel dat niet evident is met een babyborrel later vandaag en Pasen morgen. Maar ik ga niet klagen over een kilootje meer. 

Ik ben dankbaar dat we dit kunnen doen. In tegenstelling tot de vele onschuldigen die getroffen werden door de aanslagen. Allemaal mensen die andere plannen hadden, in de metro, of in die inkomhal. Nog geen twee maanden geleden spendeerden wij een ganse dag op de luchthaven voor een fotoshoot voor Brussels Airport. We waren zo blij met de unieke ervaring met ons gezin, en vooral: zo zorgeloos ...