vrijdag 7 februari 2014

Ploggen #1

Een tijdje geleden zag ik bij Lilith van de blog Tales from the Crib een plog-post verschijnen. Ploggen is kort voor picture logging en houdt eigenlijk in dat je de hele dag door foto's neemt en op die manier je dag in beeld brengt.

Als fervente instagrammer sprak het idee me meteen aan. Mijn instagram gebruik ik vooral om de kleine en grote momentjes in het leven te 'capteren', bijna als een dagboek. Zo van die momenten waarvoor je nooit je reflex-camera zou boven halen of zelfs maar in een album zou afdrukken, maar van die 'echte' momenten waar je anders nooit genoeg bij stilstaat en dan ook veel te makkelijk vergeet.
Daarom neem ik bvb ook deel aan de instagram-challenge #365daysoflittlehappiness die je bijna dwingt om dagelijks op zoek te gaan naar een klein gelukje, en daar dan ook dubbel zo hard van te genieten.

Ploggen gaat hierin nog een stukje verder, want laat ons eerlijk zijn, instagram brengt voor veel mensen de mooie momentjes in beeld, maar niet de dagdagelijkse routine. Sociale media critici zullen het exhibitionisme noemen, wat het misschien ook wel voor een stukje is, maar ik doe het eigenlijk opnieuw vooral voor mezelf. Om binnen een paar jaar nog eens een glimp te kunnen opvangen van mijn hoe mijn dagen er anno 2014 uitzagen.

Want geef toe, het gaat snel. Veel te snel. Het filmpje dat facebook deze week spontaan maakte over onze belevenissen op facebook vond ik zalig maar eigenlijk ook vrij 'confronterend' in emotionele zin. Want: wanneer is die dochter van mij ineens zo groot geworden dat zij al in het 1ste leerjaar zit? en waar is die tijd tussen my boy the baby en die bijna 4-jarige kleuter?

Op zo een momenten ben ik oprecht dankbaar voor sociale media, want ze bewaren toch veel meer herinneringen, momenten, feestjes, online mopjes onder vriend(inn)en, plagerijtjes onder collega's etc. ... dan een menselijk geheugen aankan.

Dus bij deze, voor wie het interesseert maar vooral dus voor mijn toekomstige zelf: een dagje uit mijn leven in januari 2014 :-)

* Iets voor 6u
Tijd om op te staan. Helaas word ik niet spontaan wakker van deze Wake-up light maar heb ik toch nog de radio, mijn iPhone-alarm en vaak ook een aanmoediging van mijn ventje nodig :-/



*Eerst naar de badkamer.
De voor-foto werd doordacht genomen, om bepaalde zones te camoufleren :).


De outfit is vrij sober vandaag, maar wel al een truitje van de nieuwe collectie :) (love roze)


*6u40: ontbijt
ja, ik weeg elke dag mijn boterhammen. Waarom? ik ben niet meer echt op dieet. Maar na jaren jojo'en en periodes van alles eten af te wisselen met periodes van niets eten, heb ik nu ongeveer een evenwicht gevonden van genoeg eten maar niet teveel. En dat hou ik onder controle door o.a. mijn boterhammen en de meeste van mijn maaltijden te wegen.
Want de bedoelde 50g brood wordt in uw hoofd telkens meer en meer als je die een tijdje niet meer weegt.



Ondertussen maakt papa de kindjes klaar. Hij doet de 'ochtendshift', ik de 'avondshift'. Zo ben ik zeker dat ik vlekvrij en stressvrij naar het werk kan vertrekken.


*7u10. Beetje aan de late kant, maar ik ben vertrokken richting Gent.
Met mijn favoriete radiostem in de ochtend: ons Siska'tjen.



*8u13: aangekomen op het werk. En we starten uiteraard met een koffietje.
Deze plek moet trouwens zeer herkenbaar zijn voor iemand die dit ongetwijfeld zal lezen ;-). 


*12u15: een restje pasta als lunch - en het woord restje mag hierbij letterlijk genomen worden, want de portie bleek toch wel teleurstellend klein ;-). Maar goed, de maag is toch iet of wat gevuld.


 *12u35: ik spring in mijn auto richting Brussel, voor een meeting met één van mijn belangrijkste klanten, om een nieuw project te bespreken.




*16u30: na een lange meeting rij ik in de regen (en bijhorende files) richting huis.
Tijdens de 2u durende autorit (zucht) eet ik mijn boterhammetjes op. Want zoals ik voorzien had, zou er geen tijd meer overschieten om thuis te eten voor mijn volgende afspraak.





*18u55: ik kom net op tijd aan in de Fitclass voor mijn 3-maandelijkse conditietest.
Twee jaar geleden schreef ik me voor het eerst in bij Fitclass. Ik had 0,0 conditie, een slechte rug en wou vermijden dat ik tegen mijn 40e mijn zetel niet meer zou uitkunnen. De beste beslissing van mijn leven, want ondertussen sport ik gemiddeld 3 à 4 keer per week (Fitclass en lopen), hou ik mijn gewicht veel beter onder controle en voel ik me veel fitter.
De uitslag van de fietstest was echter beetje ontgoochelend, want blijkbaar heeft de 2 maanden onderbreking toch zijn sporen nagelaten, zelfs al ben ik ondertussen alweer 2 maanden aan het sporten. Nog maar eens bewezen dat je sneller conditie verliest dan weer opbouwt. Maar goed, we weten weer waarvoor trainen :).



*20u10: nog net op tijd om de kindjes mee te helpen instoppen (de aandachtige lezer zal nu waarschijnlijk denken: "deed zij de avondshift niet?" ... tja, vandaag niet dus :) ).
Deze keer leest mijn dochter voor - ongelofelijk wat ze al kunnen na een trimester in het 1ste leerjaar!


Let vooral niet op de schreeuwerige onesie van mijn zoon. Die kochten we in de kerstvakantie in de Primark als grap maar nu blijkt hij daar zwaar fan van te zijn. Nu ja, de onesie mag in de droogkast en hoeft niet gestreken te worden, dus waarom zou ik daar neen op zeggen?


*20u30: na de douche toch nog even mijn outfit voor morgen voorbereiden. Dan is er immers nieuwjaarsfeestje van het werk met als thema 'into space'.
De metallic folie werd op tijd geleverd, ik knipte er een yoda uit, streek die op een oud zwart topje en dat moest voldoende zijn, in combinatie met zilveren schoenen, zilveren riempje en zwarte skinny.



*21u: eindelijk tijd om samen naar Wauters vs. Waes van afgelopen maandag te kijken.
Met een glaasje wijn (foei! op een weekdag) en poffertjes van Albert Heyn. Ik heb toch gezegd dat ik niet op dieet ben :).




Dit was mijn dagje. Ik koos (uiteraard) een dagje waarop er iets meer gebeurt dan anders, maar geeft al bij al toch wel een goed beeld.

En nu ben ik benieuwd naar jullie dag!

zaterdag 28 december 2013

New blog in town!

Na mijn nichtje Sofie van Spurrewubsie startte nu ook een ander nichtje van mij (Evi) een blog om haar naaisels te delen.

Ga zeker eens een kijkje nemen, want ze kan er ook wat van :)

http://larsenlotte.blogspot.be

zondag 1 december 2013

Breisels: hip vanuit de zetel

Wie mij al een tijdje volgt via de blog of via Instagram (@sylvievanthomme), heeft kunnen zien dat ik een paar maand geleden een operatie moest ondergaan.

Tijdens die laatste weken ziekteverlof, toen ik geen 'slunse' meer was na de operatie, maar ook nog niet goed genoeg was om te werken en dus bijgevolg quasi continu in mijn zetel zat, begon iedereen ineens te breien.

Dus ik dacht: ideaal!
- een tijdverdrijf dat je perfect van in de zetel kunt doen
- waarbij je toch iets van voldoening uithaalt
- en ineens mee kunt zijn met de hype, en dat in mijne pyjama :)

Ik breide dan ook een sjaal of 5 op die paar weken tijd.

De eerste voor mijn zoontje:

Steek: gerstekorrel
Wol: Veritas
Dan eentje voor mezelf, in een 'tricky' steek (iets met omslagen maken die je dan in de volgende rij moet laten vallen en al):

Wol: Veritas
Steek: deze die op de verpakking van de wol stond :)

Dan eentje voor mijne vent, die onbekend wenst te blijven.

Nog eentje voor mezelf, met de dikste naalden die ik ooit had gezien:




En tot slot eentje voor mijn meisje, voor bij haar Jackie-jas:


Ondertussen ben ik zo goed als hersteld en zit ik alweer helemaal in de aloude dagelijkse routine. Gedaan met gepermitteerd zetel-ligen ;-).
En dat litteken, tja ... daar wennen we wel aan ;-).



Jackie: getest en goedgekeurd

Ook ik had de eer om het Jackie-patroon van IeneMiene te testen. Als allereerste zelfs, stel u voor! :).

Het patroon is zeer aangenaam om mee te werken, dus aan iedereen die op zoek is naar een veelzijdig manteltje met een tijdloze elegantie zou ik aanraden om de IeneMiene pagina in de gaten te houden!

Ik gebruikte een rood-blauw-grijze mantelstof, gevoerd met licht grijze teddy (alles van Den Beer). En ik gebruikte de teddy ook op het kraagje, zoals An ook deed in één van haar eerste versies.

Eindelijk had ik het nodige zonlicht op een vrij dagje om een paar foto's te nemen.









donderdag 12 september 2013

Schildkliertroubles

Ik heb een hele tijd opgezien tegen deze week. Ergens in het voorjaar kwam ik te weten dat mijn schildklier moest verwijderd worden. De diagnose van een te weinig werkende 'nodulair' omvormde schildklier werd al 5 jaar geleden gesteld. Met een dagelijks pilleke was alles onder controle. De noduli bleven echter traag maar zeker groeien dus tijd om er komaf mee te maken, voor de complicaties te groot zouden worden. Het litteken en de levenslange pillekes nemen we er dan maar bij.

Toen was het ineens zover. Stress overviel me pas de laatste dagen vooraf, niet verwonderlijk: ik ben een nerveus persoon, dus waarom zou ik hiervoor dan niet nerveus zijn. Angst voor het niet meer wakker worden (kleine kans, maar het kon altijd), maar ook angst voor het wakker worden: pijn? (gesneden dwars in de keel), hoe reageren op de narcose?... want overgeven in combinatie met die snee in de keel zag ik niet zitten. Gelukkig ben ik daarvan gespaard gebleven en ben ik rustig wakker geworden.

Ondertussen zijn we 2 dagen verder, en maak ik het redelijk goed naar de omstandigheden. Er zijn nog een paar bezorgdheden (naar stembanden en calciumaanmaak) maar we zijn hoopvol. Ik kan ondertussen zelf recht staan zonder flauwvallen, terug eten, terug kleren aan en ben ik niet meer 100% afhankelijk van de verpleging. Ik heb dit nu maar een tweetal dagen moeten ondergaan (die afhankelijkheid), maar het zet je toch aan het denken. Aan diegenen die dit veel langer moeten doen: Chapeau.

Soit, naast geruststelling op die bezorgdheden kijk ik nu vooral uit naar het wassen van mijn haar (ja, sorry, maar als mijn haar niet gewassen is, voel ik me helemaal vies) en naar het verwijderen van alle buisjes en toestanden. Op het wassen van mijn haar zal ik wel nog even moeten wachten, de buisjes hopelijk niet meer zo lang.

En natuurlijk ook naar het naar huis gaan morgen of zaterdag. Al zal rusten wel lastiger zijn met de kids continu rondom mij in het weekend. Hoewel ik natuurlijk wel blij was ze te zien. Zeker de oudste, die toch ook wat schrik had toen mama naar het ziekenhuis moest.



Ziekenhuis is misschien saai, maar het JYZ-ziekenhuis is goed uitgerust op vlak van tv en internet, dat ik me voorlopig wel kan bezighouden. En de verpleging is top, en het eten verzorgd. Met elke dag een paar dessertjes ��.