woensdag 26 augustus 2015

Paris baby!

Ik weet het, we zijn nog geen maand terug van reis, en we staan alweer te popelen om te vertrekken, deze keer richting Parijs.
Elk jaar knijpen mijn man en ik er in het laatste weekend van augustus even tussenuit. Op 31 augustus vieren we immers onze ‘jubilee’ (dit jaar 19 jaar!) en in combinatie met mijn verjaardag op 1 september is dat een ideaal excuus voor een shopping weekendje in eigen land, zonder kindjes.
Deze keer doen we het echter omgekeerd: in het buitenland, met kindjes en zonder shoppen (allee, dat gaan we proberen ;-) ).
De kindjes zijn sinds het tekenfilmpje ‘Loulou de Montmartre’ gefascineerd geraakt door Parijs. En toen een collega vertelde dat hij zomaar eens op een zaterdag richting Parijs reed voor zijn kids die de Eiffeltoren wilden zien, dacht ik: waarom ook niet?
Maar 1 dagje leek me nogal kort, dus speurden we AirBnB af voor een betaalbaar appartementje en boekten 2 nachten (ondertussen 3) en vertrekken we dus morgenavond naar Parijs.
Ik las al verslagen over Parijs met kids bij Mama van vijf, Kerygma en Meisjesmama dus we kijken er enorm naar uit.
Wie nog leuke tips of links heeft, feel free to share!


woensdag 19 augustus 2015

Waarom augustus best lastig is voor deze shopaholic

Qua sfeer vind ik augustus een topmaand: mooie zomerdagen die al iets korter worden, nagenieten van een fijn verlof, het 'normale' leven dat stilaan terug op gang komt, het vooruitzicht van een nieuw schooljaar (en dus terug vrije vrijdagen :)), het vooruitzicht van een nieuw TV-seizoen, en dus ook avonden in de zetel met een dekentje. Velen denken wellicht “zot, het is toch veel leuker om buiten te zitten!" en dat klopt, maar na een tijdje heb ik dat precies wel gehad. En kijk ik dus ook uit naar die avonden in de zetel met een dekentje. Nog niet naar de herfst/winter, maar zo tussenin, waarin het nog niet nodig is om de chauffage op te zetten, en je nog met blote bruine benen onder dat dekentje kunt zitten.

 

In augustus komen ook volop nieuwe collecties te voorschijn, en het is net dat wat augustus best lastig maakt. Ok, in juli hangt er meestal ook al nieuw gerief in de winkels, maar dan kan ik het beter weerstaan, want dan moet ik nog de soldenrekken trotseren (horror), is het vaak ook nog warm buiten en ben ik mijn zomerkleren nog niet beu. En ok, in de meeste ketens hangt er elke week wel iets nieuws, maar in augustus zijn dat precies volledig nieuwe winkels!



In augustus word ik dus overgestimuleerd langs alle kanten om te kopen – kopen – kopen. Steek ik mijne kop buiten, dan zie ik OVERAL wel iets dat ik zou willen. En als ik thuis blijf – zoals afgelopen zaterdag de 15e – dan is er wel pinterest en instagram om mij te laten watertanden op al dat moois. En denk ik gemiddeld 15x per dag: ik wil dat! En dat! En dat ook!

Online shops zijn voor mij dus eigenlijk niet altijd een gemak of een voordeel, omdat ze mij nog meer laten WILLEN. En tot vervelens toe laten zagen tegen mijn medemensen dat mijn pakje nu nog niet is aangekomen of dat het gewenste kleur niet beschikbaar is in de webshop.

 

Probleem is dat het niet alleen geldt voor kleren, maar ik zou dan alles nieuw willen: van outfits en schoenen naar armbandjes en handtassen tot iphone-hoesjes maar ook shampoo (mijn nieuwe obsessie) en ga zo maar door. En dan zijn er de kinderen nog ook, die ook wel nieuw gerief nodig hebben voor dat nieuwe schooljaar.

 

En aangezien een kledingbudget helaas eindig is, is augustus dus een 'lastige' maand. En zou ik beter off-line gaan en mezelf opsluiten.


In ieder geval tot in september, waar die ‘koopdruk’ ook meestal wat stil valt. Omdat ik dan volop wil genieten van een mooie nazomer op terras, wanneer dat nieuwe TV-seizoen blijkt tegen te vallen. Of misschien omdat ik tegen dan alweer veel te veel gekocht heb, waarover ik mij dan schuldig kan voelen. Of omdat ik besef dat ik dat allemaal niet nodig heb. Zeker nadat ik Marie Kondo-gewijs de helft van mijn inboedel heb weggedaan. Of omdat een deeltje van mijn wish-list ondertussen vervuld is door b’day presents, op dienen 1ste september. Laat het ons hopen.


(Foto genomen te Lily Oostende)

 

 

maandag 17 augustus 2015

De spiegel


Zolang als ik mij kan herinneren, hing bij mijn ouders een spiegel in hun eetplaats. Zo een lelijke spiegel met gouden randjes. De spiegel hing horizontaal boven de ‘dressoir’ kast, bedoeld om de ruimte wat groter te laten lijken, en ideaal om een blik op onszelf te werpen vooraleer we deur uitgingen.
Om een ideetje te geven waar hij vroeger hing

Toen mijn ouders een 5-tal jaren geleden hun benedenverdieping aanpakten met een nieuwe keuken, nieuwe vloeren, nieuwe muren, nieuwe meubels en onnodige schouwen en muurtjes elimineerden, was ook de tijd gekomen om de ouderwetse spiegel weg te nemen. Want die paste niet meer in hun nieuwe frisse interieur.

Rond die tijd woonden wij al een paar jaar in ons nieuwe (gekochte) huis. Een huis uit de jaren 50 met nog 'wat' werk aan, maar met een traphal waar ik bij aankoop een beetje verliefd op werd. En toen mijn vader die spiegel op 2dehands.be wou zwieren, was er iets binnenin dat hiermee niet akkoord ging. Die spiegel moest ooit in mijn traphal komen, want ‘dat ging daar passen, in mijn oude huis’. 
Het idee was om de spiegel pas te plaatsen na de verbouwingen, als alles af was, als kers op de taart. Maar aangezien de verbouwingen langer op zich lieten wachten, wegens geen energie, geen budget en gewoon andere dingen aan ons hoofd, bleef de spiegel in de garage van mijn ouders staan. En groeide hiermee ook de ergernis van mijn vader.
En toen hij een paar weken geleden aankondigde dat de spiegel nu echt wel weg moest, wegens een paar werken die moeten gebeuren in hun garage, zette ik mijn man aan het werk om de nodige meubels te verplaatsen zodat er plaats gemaakt werd voor de spiegel.
En zo staat mijn ‘ouderlijke’ spiegel van bijna 30 jaar oud, eindelijk, in onze traphal. Een spiegel die we nooit zelf zouden kopen maar toch perfect blijkt te passen qua grootte en stijl op deze plek. 

Langs ne kant is het jammer dat hij er nu al staat, omgeven door lelijke muren, waardoor hij niet helemaal tot zijn recht komt, maar anderzijds kan ik er wel nu al van genieten. 

En is het nu door de lichtinval, of het feit dat hij schuin staat maar het is er eentje die flatteert, wat niet van alle spiegels kan gezegd worden ;).

vrijdag 14 augustus 2015

Verblijven in een blokhut? ow yes!!


Bon, we zijn ondertussen alweer een weekje gaan werken dus het vakantiegevoel verdwijnt stilletjes aan naar de achtergrond. 
Maar toch nog even een terugblik op de geweldige 10 dagen die we mochten spenderen in Zuid-Frankrijk. 
Eerst verbleven we een weekje met de familie in de Luberon-streek, waar we een huis huurden met zwembad, en onze dagen vulden met wandelingetjes in kleine dorpjes, ronddobberden op een luchtmatras, uiteraard aangevuld met lekker eten en een goed glas rosé. Vakantie zoals het hoort dus: ontspanning en goed gezelschap. Het goed gezelschap bestond  uit wijzelf, mijn ouders en een aantal tantes en nonkels langs mijn vaderskant. Het was de 4e keer dat we dit deden, op reis gaan met deze groep (telkens met 2 jaar tussen) en het blijft gewoon leuk. De kindjes vinden het super om op reis te gaan met hun oma en opa en er wordt wat afgelachen bij mijn vader en zijn familie ;-). We hebben alle leeftijden mee en dat is gewoon de max.



Na het (traditioneel) pijnlijke afscheid van de bende, verbleven we met ons gezin nog 3 nachten in een blokhut in de Ardèche. We gingen dus back to basics, maar wel nog op een comfortabele manier.


Back to basics:
  • Geen elektriciteit
  • Geen water
  • Geen wifi
  • Geen airco
  • Geen keukenmateriaal, bestek e.d.

Toch comfortabel:
  • Echte bedden
  • Badkamer met toilet en douche (maar geen stopcontacten)
  • Zwembad ter beschikking
De hut

Terras van de hut, met fenomenaal uitzicht


Ik had er eerlijk gezegd wat schrik van, op voorhand. We hadden in een opwelling geboekt na het zien van de foto’s, maar toen het naderde begon ik toch wat schrik te krijgen of ik dat allemaal wel ging ‘overleven’. Want het is effectief niet evident, zonder elektriciteit. Licht was voorzien onder vorm van dynamo-lampen, maar we hadden er een beetje op gerekend dat we onze frigobox van de Decathlon gingen kunnen aansluiten in de badkamer om zo de nodige etenswaren (en wijn) koel te kunnen houden. Maar toen er geen stopcontacten aanwezig bleken te zijn, was het toch een beetje 'plantrekkerij'. Geen mogelijkheden om charcuterie te bewaren, melk, yoghurt, etc. 
We hebben dus vrij basic  (=triestig) gegeten die dagen: ’s morgens brood uit zakken (jakkie) choco en water (want geen elektriciteit is ook geen koffie, en dus ook geen melk, fruitsap,  …) en ’s avonds stokbrood met tapenades, choco, salami e.d. en lauwe wijn. Behalve dat laatste was dat eigenlijk niet zo erg, zo voor een paar dagen. En die ene keer dat we vergeten waren dat het zondag was, en er geen supermarkten meer open waren voor brood en beleg, kochten we langs een standje op straat een hoop fruit, en maakten we fruitsla als avondeten. Het ontbreken van keukenmateriaal maakt een mens creatief, en leverde een exotische maaltijd op J.


We kochten ook eens een wegwerpbbq, om eens iets warms te kunnen eten. Maar bij het aansteken bleek de vlam nogal hoog, en mijn panikerende zelve zag al scenario’s voor mij verschijnen dat we een bosbrand zouden ontketenen (want daar werd toch voor gewaarschuwd in die streek) of de hut zouden afbranden (want geef toe: elk jaar lees je toch artikels over dwaze toeristen die een brandje veroorzaken, en ik wou gelijk niet in de krant verschijnen). En zo werd de bbq gedoofd en moesten we het vlees helaas ook weggooien.
De aparte badkamer was op zich geen probleem, want als je een toilet hebt en een douche, dan heb je in feite alles. Mijn haardroger gebruik ik toch niet op reis. De baard van mijn man was wel beetje lang, in het naar huis gaan ;). Alleen als je om 3u ’s nachts wakker wordt om pipi te doen, dan is het wel ambetant. Want ik durfde niet gaan, alleen, in den donker.
de aparte badkamer

de aparte badkamer

zicht vanop het toilet

Het ontbreken van airco was geen issue, want het was lekker fris in onze hut tussen de bomen. Ook geen beesterijen, waarvoor ik ook gevreesd had (gezien mijn spinnenfobie). Want zo een hut die niet voorzien is van horren en die ook niet 100% dicht is, ik had er toch wat schrik van.
slaapgedeelte

De andere kant van de hut

En dan het ontbreken van wifi: hetgeen waarvoor ik stiekem meest vreesde, maar eigenlijk ook net de reden waarom we die hut geboekt hadden. We weten immers uit vorige jaren dat we na een week met de familie, waar we de avonden doorbrengen in compagnie en dus bitter weinig op onze telefoon kijken, we ons dan snel laten verleiden tot ‘iphonen’ en te weinig genieten van de plaats waar we zijn. 
Dit jaar moest het dus anders en boekten we dus die hut zonder wifi. De eerste avond vond ik het vree ambetant dat ik geen foto kon doorsturen naar het thuisfront of instagrammen, omdat het gewoon te mooi was om niet te delen. 
De volgende ochtend ontdekte ik dat we in de b&b receptie wel wifi hadden , dus we konden wel een fotooke sharen. Omdat die b&b 100 treden lager gelegen was dan onze hut hebben we daar ook geen misbruik van gemaakt. Dus de opzet van wifi-loze (en dus iphone-loze) avonden is meer dan geslaagd. Er werden boeken uitgelezen en spelletjes gespeeld, en dus zeker voor herhaling vatbaar. (Helaas zit ik nu weer constant op dat ding te kijken, dus het heeft niet voor een ommekeer gezorgd, helaas ;)).


Wat wel is tegengevallen is dat ik na 3 nachten helemaal nog niet naar huis wou …. Ik ging ervan uit dat we na een paar dagen zonder elektriciteit, wifi e.d. beetje blij zouden zijn om naar huis te gaan en zo 'voldaan' konden vertrekken. Maar het tegendeel was waar, we zijn echt vertrokken met een beu gevoel dat we ‘onze’ hut moesten achterlaten. Ik ben er vrij zeker van dat we ooit teruggaan. Misschien dan iets beter voorzien qua materiaal, want blijkbaar zijn er wel kampeer-oplossingen voor koffie e.d. Of iets meer reisbudget voorzien om te ontbijten en te dineren in de b&b zelf. Want dan heb je geen frigo-problemen. 
Op de wijn na natuurlijk J.
Het ZALIGE infinity pool


** Noot: gelukkig was onze eerste nacht geen slecht voorteken voor de rest van onze reis. Wij verbleven onderweg in het doorreishotel 'Bonsai' in Dijon. Pokkeheet en dus geen oog toegedaan. En als je hier aankomt, met de halve belettering die niet marcheert, dan krijg je toch rap een 'Psycho' gevoel, niet? ;-)






dinsdag 21 april 2015

Ik liep zondag 10km

Ik, Sylvie V., liep afgelopen zondag voor het eerst in mijn leven een loopwedstrijd van 10km. Heb ik deze gewonnen? Uiteraard niet, maar ik ben wel bijzonder trots op deze prestatie. Niet omwille van het feit dat ik hem uitliep in 1u05' minuten, waarmee ik 2489e eindigde op 3547 deelnemers (en dus meer dan 1000 lopers achter mij liet ;-) ) maar wel omdat ik, Sylvie V. in staat ben om 10km te lopen. De eerste keer gebeurde een paar weken geleden al, maar nu dus voor het eerst in een wedstrijd, met duizenden andere lopers.


Had je mij dit een paar jaar geleden verteld, ik zou er eens goed mee gelachen hebben. Ik, Sylvie V., die in de lessen LO van het middelbaar al hyperventileerde bij het woordje lopen, die ooit nog 10km (=meer dan 1u) zou lopen? dat kan niet!

Ik heb dus op zijn zachtst gezegd niet echt een stabiel sportief verleden. Er waren veel pogingen, inschrijvingen, starten maar dus ook evenveel 'stoppen' en 'opgeven'.

Het begon in de lagere school met ballet. Leuk, maar het feit dat ik nogal groot en 'struis' was (het meest gehate woord uit mijn kindertijd), zorgde ervoor dat ik niet echt schattig was in zo een roze pakje. En na mezelf op video gezien te hebben tijdens een optreden in een legging en t-shirt, naast die tengere meisjes, had ik er genoeg van.

In het middelbaar heb ik een paar jaar gevolleybald, omdat daar relatief weinig lopen bij betrokken was, en mijn grootte nog van pas kwam. Maar toen na een paar jaar andere teamleden mochten doorstoten naar een hogere groep, en ik niet, begreep ik daaruit dat ik niet goed genoeg was, en daarom hoefde het voor mij niet meer.

Daarna kwam paardrijden. Naar mijn gevoel wel inspannend, maar toegegeven, daar bouw je ook geen conditie mee op. Mijn allergie voor dieren die haar verliezen (paarden ook dus), de kostprijs en de groeiende angst om te vallen en verlamd te raken, deden mij ook maar ophouden.
Af en toe probeerde ik eens te lopen. Maar start to run kende ik niet, dus was lopen veel te lastig voor mij en begreep ik hieruit dat het niet voor mij weggelegd was.

Op kot in Gent kwam er nog een workshop hip hop dansen, waar ik toen wel beetje hartzeer had dat ik dat nooit eerder gedaan had. Maar beginnen dansen op je 20e leek mij beetje te laat. Ergens in die periode herinner ik mij ook nog wat fitness, maar het zal wel niet zo vaak geweest zijn aangezien ik mij zelfs niet meer herinner wanneer het was.

Na Gent en voor kind 1 gebeurde er een paar maanden yoga, wat wel ontspannend was maar ik ook geen conditie mee opbouwde.

Na kind 1 kwam de eerste Start-to-run, want ik wou zwangerschapskilo's kwijt en een fitte mama zijn. Maar let's face it, als je 0,0 conditie hebt, is zelfs Start-to-run lastig (die eerste minuut lopen is doodgaan toch?). Nu, ik heb de lessenreeks uitgedaan, kon dus een halfuur lopen maar liep echt op mijn limiet, waardoor het ook nooit echt leuk was. Dus toen we verhuisden en ik niet meer op loopafstand van het park woonde, had ik meteen weer een excuus om ermee te stoppen.

Na de verhuis gebeurde er ook wel wat Zumba, wat ook wel leuk was maar ik uiteindelijk ook geen conditie mee opbouwde.

Toen kwam kind 2 en gebeurde er in eerste instantie ook niet veel. De zwangerschapskilo's deed ik er weight-watchersgewijs vrij snel af. Dus sporten was ook niet meteen nodig. En ik sloeg volop aan het naaien, dus had ik ook geen tijd voor sport.

Maar toen schreef mijn vader (die altijd zeer sportief geweest is) zich in bij Fitclass. En ik ging mee, omdat ik het beu was om buiten adem te zijn bovenaan de trap, om om de zoveel maanden thuis te zitten met een blokkage in mijn rug en om liever in de zetel te zitten dan een toertje te gaan wandelen. Maar daarover vertel ik een andere keer meer!

Nu geniet ik nog na van mijn prestatie, mijn medaille, het mooie parcours en de mooie zonnige dag die we er met ons gezin aan koppelden :-).
Met dank aan de schoonouders die hun zondags uitstapje naar bxl planden om de kindjes van ons te kunnen overnemen.






 


Toch 1 minpuntje op te merken: categorie F35?! ik moet dus wel nog verjaren hé mannekes ...