vrijdag 5 oktober 2012

Dat het rap gaat

Ik heb deze blog een beetje verwaarloosd, daar was ik me van bewust. Maar dat het ondertussen al meer dan 50 dagen geleden was sinds mijn laatste bericht, daar ben ik toch wel even van geschrokken. Hoog tijd om dus nog eens een teken van leven te geven, al is het dan zonder 'product' van mijn naaimachine, want die staat al even lang stof te vergaren.

Sinds mijn laatste bericht, waar ik nog sukkelde met de overlock buiten op terras en we nog aan het genieten waren van de vakantie is er toch wel één en ander veranderd. Niet alleen:
- is de school opnieuw begonnen, en moet ik nu ook op mijn vrije dag terug mijn wekker zetten
- is het herfst geworden, en heb ik in het kader daarvan al redelijk wat moeten shoppen (gezien het negeren van mijn naaimachine)
- is het nieuwe TV-seizoen van start gegaan, wat me op het eerste moment wel wat 'stress' bezorgde want er was zoveel nieuws te zien - maar gelukkig is niet alles even goed zoals werd aangekondigd en heb ik toch een 'kritische' selectie kunnen maken
- heb ik afscheid genomen van mijn treinritjes, waar ik op het einde toch wel enorm genoten heb van de 50 Tinten-trilogie
- wijst de weegschaal een 7tal kilo lichter aan dan in de 'congés', en heb ik in het kader daarvan ook al redelijk wat moeten shoppen :-).

Maar de grootste verandering is vooral op werkvlak te merken. Ik ben niet veranderd van werk, ah neen, want net zoals ik met mijn eerste lief getrouwd ben, blijf ik ook nog altijd trouw aan mijn eerste werkgever. Dat Gentse KMO'tje waar ik ooit startte, is ondertussen wel al 2 keer overgenomen door een 'worldwide research company', en zelf heb ik ondertussen al een 7tal verschillende functietitels gekregen, waardoor ik wellicht al een indrukwekkend CV aan het opbouwen ben. Maar kans is klein dat ik dat CV in de nabije toekomst nodig zou hebben. Ah neen, want ik ben ondanks de ups en downs, blijkbaar toch wel gehecht aan de job, de klanten, de locatie, de collega's (hoewel die dikwijls veranderen) en den baas.

Soit, wat is die verandering dan, hoor ik u denken?

Wel, ik ben de laatste 2,5 jaren een beetje verwend geweest. Voor de bevalling van mijn zoontje (mei 2010) ben ik 6 maanden thuisgebleven. Toen ik in zwangerschapsverlof was, is zij bij ons kantoor weggegaan, omdat de job moeilijk combineer bleek met 2 kleine pagadders. Wellicht zette dat onzen baas aan het denken, en wou hij voorkomen dat mij hetzelfde te wachten stond. Toen kwam hij zelf met het voorstel om tijdelijk 3/5e te werken, in een andere functie (zonder eigen projecten en dus zonder deadlines). Ik heb deze kans toen met 2 handen aangegrepen. Dat tijdelijke was normaal voorzien tot onze kleinste naar school zou gaan (januari 2013), maar bepaalde verwikkelingen op het werk hebben ertoe geleid dat ik toch eerder toegegeven heb om terug 4/5e te gaan werken. Dus ben ik van een (toch wel) luxe-leven van 3 dagen werken in de week zonder overwerken en zonder veel eindverantwoordelijkheden naadloos overgestapt naar een leidinggevende functie in 4/5e, met deadlines en verantwoordelijkheden.

U denkt misschien? het is toch 'nog maar' 4/5e? Ja, dat is waar, maar na bijna 2,5 jaar 'op 't gemak' is het toch wel even een knop omdraaien. Het rode lampje van de Blackberry pinkt terug de ganse dag en avond door, 's avonds terug de laptop uithalen om te werken, terug 'bezig' zijn met het werk (ook als ik niet aan het werken ben), en een dagje minder om leuke/huishoudelijke dingen te doen, ... dat voel je toch wel een beetje.

Ondertussen zijn we alweer een maand bezig, en ik moet zeggen dat de mentale klik wel gemaakt is. Ik had het eerlijk gezegd erger verwacht.

Alleen heeft het 'hebben van minder tijd' impact op het uitvoeren van hobbies, en als ik moet kiezen dan krijgen het shoppen en 'onder een dekentje naar een serie'ke zien' momenteel de voorkeur. Reken daar nog 2 keer in de week Fitclass bij en de weken vliegen gewoon voorbij.

Maar er is beterschap op komst - op hobbyvlak althans. Ik heb deze namiddag stof geknipt voor 3 rokjes, allemaal modellekes die ik al eens eerder maakte zodat de mentale effort tot een minimum beperkt kan worden. Nu alleen nog tijd en vooral goesting vinden om die in elkaar te steken :-).