woensdag 26 november 2014

"Uitgedokterd"

Vorige week ging ik na het werk iets eten met een ex-collega. Eén van de gespreksonderwerpen was de hele ‘polemiek' naar aanleiding van het artikel van Ilse Ceulemans, de reactie hierop van Famke Robberechts, en o.a. ook het verhaal van een 4/5e man. Al snel begonnen we ook onze eigen weekroutine uit de doeken te doen en concludeerde hij het gesprek met de vaststelling dat ik het toch wel goed “uitgedokterd” had. Hoewel het zeker niet slecht bedoeld was, moest ik er de dagen daarna toch een paar keer aan terugdenken. En toen Annelies gisteren schreef dat ze van dit soort artikels soms een ambetant gevoel krijgt, snap ik het eigenlijk wel. Persoonlijk krijg ik dat gevoel niet van dat soort artikels (want ik lees eigenlijk wel graag hoe anderen hun menage draaiende houden), maar ik kan het soms wel overhouden aan gesprekken met andere mama's. Omdat ik immers regelmatig de wenkbrauwen zie fronsen en mij dus ook dat ambetant gevoel kunnen geven.
 
Mijn man is kinesist. Wie zelf overdag werkt en af en toe eens naar de kine moet, weet dat die mensen tot laat in de avond werken. Aangezien zijn praktijk niet bij ons thuis is, zie ik hem meestal pas rond 21u verschijnen, behalve 1 dag per week waarop hij vroeger stopt en de kinderen kan afhalen en entertainen, zodat ik vb. kan gaan sporten.

Zelf ben ik een halfjaar geleden van werk veranderd. Ik heb een interessante job op een marketing afdeling in de food sector met leuke collega's waar ik met plezier naar toe ga. Tot een halfjaar geleden werkte ik in een onderzoeksbureau – een job die helaas steeds meer energie van mij vroeg dan ik ervan kreeg en dus na 10 jaar achter mij heb gelaten, waarover een andere keer meer.
 
Ik doe deze job op 90 km van mijn deur. Wat betekent dat ik (net zoals bij mijn vorige job) elke dag 1u heen en 1u terug onderweg ben. Ik ben dus elke dag weg van 7u tot pakweg 18u30 (inclusief ophalen kids). Mijn man doet de 'ochtendshift', zodat ik me ’s morgens alleen om mezelf hoef te bekommeren (opstaan, douchen, eten, weg). Ik doe de 'avondshift', maar die verloopt vrij vlot (zie verder waarom). Zeker nu ik 's avonds mijn laptop niet meer hoef boven te halen, wat bij mijn vorige job meer regel was dan uitzondering (hallelujah).
 
Voor die 2u woon-werkverkeer (en alle andere verkeer) heb ik een bedrijfswagen, waardoor het gelukkig enkel ‘tijdverlies’ is en geen kostenpost. Tijdverlies, omdat het betekent dat ik in het beste geval mijn kids 's morgens nog net een afscheidskusje kan geven en ze ’s avonds in het beste geval nog een uurtje zie voor het slapengaan.   
 
Ondanks het feit dat ik de kindjes slechts een uurtje zie, heb ik toch het gevoel dat het quality time is. Wij hebben ons immers zo georganiseerd dat we ’s avonds niet koken. Inderdaad niet. Thuiskomen, brood op tafel, eten en na een kwartiertje afgeruimd en samen nog halfuurtje in de zetel. Geen boodschappen, geen keukentoestanden of afwas. Niets van dat alles. Maar wel tijd om op gemak pyjama'kes aan te doen, samen een tekenfilmpje te kijken (ik weliswaar met 1 oog op mijn iPhone ;-)) en een verhaaltje te lezen. 
 
Maar dus een eerste aspect wat dikwijls de wenkbrauwen doet fronsen. "Niet koken?!" Doen wij ons dan tegoed aan pizza, traiteur, gaan we uit eten of leven wij op water en brood? Tuurlijk niet. Het is een combinatie van plannen, grote porties koken in het weekend en invriezen, nooit restjes weggooien of weigeren en (niet onbelangrijk!) regelmatig schoteltjes krijgen of kunnen mee-eten bij de mama en schoonmama. Maar we zijn we er dus niet vies van om dagelijks te eten uit de microgolf. En we maken er ook geen drama van als er eens geen warm eten beschikbaar is.
De kids eten warm op school en naar verluidt eten ze daar hun bordjes altijd leeg zonder zagen. Wat ze thuis nooit doen. Ever. Boterhammekes gaan er daarentegen wel altijd vrij vlot in, dus ons 'brooddiner' verloopt vrij relaxed.
 
De dagelijkse routine die ik hierboven beschrijf, is de routine voor 4 dagen op 5. Ik ben immers een gelukkige die 4/5 kan werken. Ik ben hiermee begonnen na de geboorte van onze dochter 7 jaar geleden, en toen alle ouderschapsverlof en bijhorende premies op waren, heb ik mijn contract laten veranderen. Dus een lager loon, geen premies, en ook geen volwaardige pensioenopbouw, maar wel noodzakelijk voor het vlot verloop van ons gezin. Gezien mijn verre-afstands-job en de lange-uren-job van mijn man. Ik heb hiervoor zelfs zwaarder onderhandeld op mijn nieuwe job, dan over loon, zo belangrijk was het voor ons. Een job dichtbij huis zou hier verandering kunnen inbrengen, maar dat is in mijn 'domein' voorlopig geen evidentie.
 
Een gelukkige 4/5er dus. En ik bedoel dit niet sarcastisch want ik ben thuis op vrijdagen. Geen woensdagen maar vrijdagen, omdat het kan. Ondanks het feit dat ik 5 jaar in Gent studeerde en daarna 10 jaar in Gent werkte, zijn we toch altijd in de Westhoek blijven wonen. Gefronste wenkbrauwen n° 2 want "allee, elke dag die baan doen? waarom verhuizen jullie niet? zie jij dan eigenlijk je kinderen wel in de week?". Ja, ik verlies inderdaad meer tijd onderweg, maar op 5 à 10 minuutjes wonen van onze ouders, waarbij beide oma's part-time werken, is toch zeer handig - nog los van het feit dat ik zelf ook gewoon heel blij ben dat ik mijn ouders en schoonouders heel vaak in real-life kan zien, zelfs al is het maar voor een kwartiertje bij het ophalen van mijn kinderen. Als de kindjes vakantie hebben, ziek zijn of ik zelf in een 'nood'situatie zit met uitlopende meetings, file etc... kan ik op hen rekenen en dus ook op woensdagen. Wat mij de mogelijkheid geeft om de vrijdag thuis te blijven. En ik dus ook effectief iets heb aan die dag. Zowel voor huishoudelijke verplichtingen als voor leuke dingen zoals lopen, een mini-shopping + lunchke met de mama of de kapper.
 
Is het perfect zoals het is? Tuurlijk niet, maar ik ben best blij met onze routine, al is het niet de meest traditionele. De kinderen zien mij 's morgens meestal niet, en hun papa zien ze 's avonds meestal niet. Een gezinsmaaltijd met 4 is voor ons een zeldzaamheid op weekdagen. Maar ik ben er voor hen van vrijdag tot zondag. En met mijn man halen we het maximum uit onze weekends.
En mede dankzij de oma's zijn ze niet de laatste van de opvang. De dag dat zij niet meer kunnen bijspringen, of onze kinderen extra aandacht zouden nodig hebben dan gaan wij ons moeten herorganiseren. Voor de balletles van de oudste (7J), kiezen we nu bijvoorbeeld een school met uren die ons goed uitkomen, zelfs al is dat misschien geen balletschool van topkwaliteit. De jongste (4J) is voorlopig geen vragende partij, we forceren hem ook niet. En ik hoop stiekem dat tegen de tijd dat hij op woensdagnamiddag wil gaan voetballen, dat mijn vader of schoonvader met brugpensioen zal zijn ;-).
 
Dus "uitgedokterd" ja, in de zin dat wij ons inderdaad op die manier organiseren dat gemak en 'quality time' primeren op perfectie. Ik kan 's avonds om 19u in de zetel gaan zitten met mijn kinderen, want ik heb 's middags warm gegeten uit de microgolf. De was, die doe ik wel op vrijdag en de strijk op zondag. En mijn huis, daarvoor hebben we al jaren een trouwe poetshulp. En ik ben dan misschien niet thuis op woensdagen maar ze worden door hun oma's vertroeteld. Bovendien kan ik hierdoor meer halen uit mijn vrije dag waardoor hun weekends inclusief die van mijn man rustiger kunnen verlopen. Want de koelkast zit vol, en mijn kleerkast ook :-).

Dus laat ze die wenkbrauwen maar fronsen, voor ons werkt het!
Weliswaar dankzij de 4/5e, de oma's, de dienstencheques, de diepvries en de microgolf :).


 
Andere verhalen die ik zag passeren afgelopen week: Leuke Wereld, The Style Avenue. En vandaag las ik ook deze nuchtere kijk op de Mommie Wars. Petite Couture gaf zich ook bloot.