woensdag 18 november 2015

#boostyourpositivity: me and my kids

Het laatste thema van #boostyourpositivity draait om kinderen, opvoeding, quality time e.d. Opnieuw geen blogpostje dat je zomaar uit je mouw schudt, vandaar dat ik er ook weer laat mee ben. Zeker omdat er de laatste maanden al zo-veel geschreven, gezegd, be(ver)oordeeld,  … werd over mama-zijn. Ik ga dus gewoon mijn eigen gewoontes delen, zonder oordeel over wie het anders doet of te willen beoordeeld worden door wie het denkt beter te doen ;-). 
Voor wie mij nog niet zo lang volgt: dit zijn ze, mijn "nakomelingskes". Ondertussen al 8 en 5 jaar. Soms droom ik nog over een derde, maar voorlopig wint het rationele van het emotionele. 

House rules
  • Ik doe niet aan regeltjes (zoals "niet langer dan een kwartier iPad per dag"). De enige reden is dat ik niet consequent genoeg ben, omdat ik bijvoorbeeld vergeet op de klok te kijken of de timer te zetten als ze de iPad pakken. Dus als ik me zelf al niet aan de regels kan houden, dan kan ik dit ook niet verwachten van mijn kinderen. Het zou mij alleen maar stress geven denk ik. 
    • Uitzondering op de regel is de regel "Mama strijkt dus mama kijkt" wat betekent dat de TV voor mij is tijdens de strijk, en daar ben ik wel consequent in :)
  • Beleefdheid, respect en dankbaarheid vind ik dan weer enorm belangrijk. Ze komen aan een leeftijd waarbij er al eens met de ogen gerold wordt en er al eens een onbeleefde zin of vraag durft uitkomen. Of - horror- wanneer ze zich een beetje verwend gaan gedragen en alles vanzelfsprekend vinden (vb. in het terugkeren van Bellewaerde zagen wanneer we nog eens naar Plopsaland gaan, in dat genre). Daar word ik altijd een beetje misselijk van.
  • Idem dito als het gaat om roepen. Ik kan daar niet tegen en ik zie niet in waarom een luider volume de boel zou oplossen.
  • Ik probeer ook niet teveel tussen te komen bij de kleine ruzietjes. Ik kan niet goed tegen ruzie, ik heb als enig kind ook nooit leren ruzie maken dus zijn er twee opties. Ofwel kom ik tussen en bloedt mijn hart als ik partij moet kiezen; ofwel negeer ik het gewoon en laat ik ze het zelf oplossen. Enkel als er dreiging is op elkaar pijn doen of iets bewust kapot maken kom ik tussen, maar dat gebeurt gelukkig zelden.
  • Op het gebied van eten (=groentjes) zouden we strenger moeten zijn, dat weet ik. Ze lusten bijna niets, en onrechtstreeks geven we eraan toe door in het weekend vooral de groentjes klaar te maken die ze wel lusten. Omdat ze op school toch alle soorten krijgen en blijkbaar ook opeten. En omdat mijn man en ik vaak 'koolhydraatarme' maaltijden eten, en ik toch denk dat kinderen wel hun patatjes nodig hebben. Dus wordt er vaak dubbel gekookt. Toch zou ik liever hebben dat ze meer proeven en lusten, maar ik haat het om constant in een negatieve sfeer rond tafel te zitten. Zelf was ik ook een zindelijke eter en uiteindelijk is het ook goed gekomen, maar wel een beetje laat naar mijn gevoel (ik heb zoveel lekkers gemist!). Ik zoek dus nog altijd naar een goed systeem dat niet eindigt in kokhalzen aan tafel, huilen, omkoperij met een dessert of dreigementen van geen dessert. Tips zijn welkom.

Quality time
  • Ik ben geen knutselmamakookmama of spelletjesmama. Als ik op zondag een paar uur over heb, dan spendeer ik die liefst in alle rust met een koffietje en serietje in de zetel terwijl zij aan het spelen zijn. Ik ga dus niet beweren dat ik daarvoor geen tijd heb, maar ik doe dat gewoon niet graag, knutselen of spelletjes spelen. Gek genoeg vragen ze mij ook niet vaak om mee te spelen, terwijl mijn man na 2 minuten al ingepalmd wordt ;).
  • Wat ze wel vaak aan mij vragen is om bij hen in de zetel te zitten. Gewoon, terwijl zij TV kijken en ik met een boek met mijn telefoon. Maar wel dicht bij elkaar en liefst onder een dekentje.
  • Af en toe beginnen zij wel commentaar te geven dat ik 'altijd op mijn telefoon kijk'. Dus hebben we nu afgesproken dat ze mij daar altijd mogen over aanspreken, en ik hem dan ook aan de kant zal leggen.
  • We lezen ook elke avond een verhaaltje voor. Ik meestal eentje van 1 minuut, maar het is wel een rustmoment voor ze gaan slapen. Als mijn man voorleest (in de weekends) dan is hij soms een halfuur boven, terwijl ik ongeduldig zit te wachten om die fles bubbels en zak chips te openen ;).
  • We beseffen goed dat de kindertijd (waarbij wij als ouders 'heilig' zijn) eindig is, en willen er zoveel mogelijk van profiteren. Daarom proberen we in het weekend zoveel mogelijk samen te zijn of dingen te doen, al is het maar een wandelingetje op de Ieperse vestingen. We doen de kindjes enkel weg als het echt niet anders kan. Liefst laten we ook een babysit komen (meestal mijn mama (dus dank u mama!) zodat ze in hun eigen bed liggen en we 's morgens samen kunnen ontbijten. Iets wat op weekdagen niet kan en dus voor ons heilig is in de weekends.

Hobbies
We vinden het belangrijk dat ze hobbies hebben en vooral dat ze later sport als evidentie in hun leven gaan zien:
  • Onze dochter doet academie (beeldende kunst) en ballet, omdat ze beide graag wou doen. Zij is altijd heel nerveus (met bijhorende lichamelijke klachten) om in een nieuwe groep te starten maar we weten dat we haar een beetje kunnen/moeten forceren:  na 1 les heeft ze meestal al een vriendinnetje en is de stress over.
  • Onze zoon is dan weer een enorme voetbalfan. Hij durft al eens een voetbalkampje doen (liefst een kleintje met enkel kleuters) maar durft nog niet bij een echte club gaan. Het kind is nog maar 5, dus het zou niet abnormaal mogen zijn, hoewel we soms te horen krijgen dat we hem toch zouden moeten sturen. Na een paar hartverscheurende ervaringen zien we daar echter het nut niet van in. Hij moet wil ook nog leren zwemmen dit schooljaar dus laat ons eerst die 20 zwemlessen in onze planning krijgen en dan zien we wel. 


Little personalities
Ik leer beetje per beetje om zoveel mogelijk rekening te houden met hun persoonlijkheid/karakter en bepaalde kleine zaken te aanvaarden ipv er elke dag over te zagen.  Elk kind persoontje heeft nu eenmaal zijn trekjes en sommige dingen kan moet je nu eenmaal niet veranderen. Een paar voorbeelden:
  • Mijn dochter is een dromer, die een uur kan doen over haar huiswerk van 5’. Eraan beginnen is geen probleem, maar geconcentreerd voortdoen is iets moeilijker. Een potlood en een gom is genoeg om haar fantasie aan het werk te zetten. Moet ik dat dan afleren door haar te dwingen haar huiswerk op 5' te maken, omdat het zo hoort? Zolang ze haar huiswerk snapt en op school haar taken binnen de tijd afrondt ben ik tevreden. 
  • Ze is ook een enorme sloddervos. Ik totaal niet. Maar ik weet nu al dat ik ook geen zin heb om elke dag op haar te zagen dat ze haar kamer moet opruimen. Zij wordt daar niet gelukkig van, ik ook niet. Zij ziet de rommel blijkbaar niet, en ik uiteindelijk ook niet als de deur toe is.
  • Mijn zoon is dan weer een enorme babbelaar. Dat kind zwijgt geen 5'. Soms steekt dat tegen, zeker als je zelf ook iets wil vertellen na een werkdag en je gewoon de kans niet krijgt. Soms doen we een spelletje 'om ter langst zwijgen'. Hij is dan heel enthousiast om te beginnen, maar ook meteen de eerste om dat te doorbreken "omdat hij iets moest zeggen" :). Dus houden wij onze vertellementen vaak op een ander moment, als we ze ondertussen niet vergeten zijn.
  • Hij is dus al-tijd enthousiast over alles. "Mama kijk, mama dit, mama dat, ...". In combinatie met dat babbelen is hij dus best een 'doendig' kind, dat energie vraagt maar het wel positief gebruikt. En als hij dan naar je kijkt met die enthousiaste ogen kun je daar onmogelijk kwaad op zijn. Wat we wel merken is dat hij nog enthousiaster wordt naarmate de hoeveelheid suiker hij binnen heeft ;-) dus daar proberen we wel op te letten. Zodat we hem niet op zijn stoel moeten vastbinden :).

Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat mijn kinderen het hier thuis min of meer ervaren zoals hierboven beschreven: een warme thuis met rust, stabiliteit en de nodige vrijheid om (binnen bepaalde grenzen) te zeggen en doen wat ze willen of juist niet. 
En het nog een tijdje zal duren voor ze mij zullen zien als de neurotische controle-freak die ik eigenlijk echt ben :-).
Dit soort briefjes koester ik dus enorm. Zeker op momenten dat de controle-freak de bovenhand aan het nemen is. Dan besef ik weer waar het om gaat.

9 opmerkingen:

  1. oh, dat briefje! zo koddig! Ilja zegt nu soms wel eens "mama, ik zie jou graag". Toch lief hé die patatjes soms! (en soms ook behanglijm-waardig, maar soit!)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel mooi geschreven... het leven zoals het is...
    Leuk hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ondanks het feit dat die van mij een pak jonger is, is dit toch zeer herkenbaar allemaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooie blogpost! Hartje voor dat lieve briefje!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bij ons ook geen gezeur aan tafel over bordjes leegeten. Maar wel één regel: ze moeten alles proeven. Ook de groentjes die ze vies vinden. Een ieniemienie hapje volstaat, zolang ze maar geproefd hebben. Want ze weten dat je soms veel moet proeven van iets voor je het lekker begint te vinden...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat briefje, ooooh! *smelt*

    Ik vind dit eigenlijk een vrij goede aanpak die ik ook in grote lijnen zou hanteren, mochten er hier kindjes komen. Is ook vrij herkenbaar naar mijn eigen opvoeding toe.
    Veel mensen zouden geen twee maaltijden klaar maken, mijn mama deed het wel, maar uiteindelijk lust ik nu bijna alles. Ik denk dat dat een soort groeiproces is. Het is niet omdat je daar nu in het weekend aan toegeeft, dat het later niet meer goed komt.
    Dat met de telefoon vind ik echt hilarisch! Meestal is het omgekeerd, maar ja, ze zijn nog jong, hé. Ik ben benieuwd wat dat zal geven eens zij hun eigen telefoon hebben (tegenwoordig is dat ook al vroeg, niet?).
    Jullie zijn alleszins echt een heel mooi gezin waar je terecht trots mag op zijn! Xx

    BeantwoordenVerwijderen