zondag 1 november 2015

#boostyourpositivity: Proud of my body?

Hoe ik mijn lichaam beleef en of ik er blij mee ben? En hoe het zit met mijn body/mind verhouding?
Awel, dat is geen gemakkelijk antwoord. Laat ons zeggen dat ik doorheen de jaren een haat-liefde verhouding heb ontwikkeld met mijn lichaam. Een verhouding die bijna perfect omgekeerd evenredig is met mijn gewicht: hoe hoger het gewicht, hoe minder content. Het humeur is dus vaak ook een resultante van het getal op de weegschaal 's morgens (en 's avonds).  Mijn shopverslaving trouwens ook. Want schommelen in gewicht, dat betekent beloningsoutfits bij gewichtsverlies en troostoutfits bij gewichtstoename. 
Net zoals wellicht velen onder jullie moet ik opletten met wat ik eet: let ik niet op, dan gaat die kledingmaat sowieso omhoog. Maar opletten, dat is relatief natuurlijk. En bij mij is het altijd een beetje een alles of niets verhaal geweest. Ofwel periodes van niet opletten, met telkens het voornemen om op maandag op dieet te gaan, en dus nog rap te profiteren om vanalles te eten in het weekend en dan dat dieet toch weer een week uit te stellen voor de 1 of ander praktische of emotionele reden. Ofwel was het uiteindelijk toch op dieet gaan, meestal na de confrontatie met een bepaald maximum-getal op de weegschaal. Dit dieet was dan meestal Weight Watchers en deed ik gemiddeld genomen 1 à 2 x per jaar, waardoor ik kon vermijden dat het echt de spuitgaten uitliep. Want diëten, dat kan ik als de beste. Geef mij een plan en punten, en ik volg dat tot op de letter (of cijfer in dit geval :) ).  Maar de reden waarom dit ook iedere keer lukte was waarschijnlijk ook de reden waarom ik telkens ook weer toegaf aan periodes met onbeperkt eten: "want dat krijg ik er wel weer af". Maar zodra de kilo's eraf waren, stopte ik ook met tellen en stond ik na een paar maanden weer even ver …
Momenteel zit ik voor het eerst op een gewicht waar ik ja-ren heb van gedroomd: 20kg lichter dan mijn hoogste gewicht. Misschien schrijf ik wel eens een aparte post over hoe ik dit gedaan heb (in het kort: minder carbs en veel sport). Momenteel heb ik een bmi van 20,5. Niet dat dat BMI op zich veel zegt, maar om een idee te geven - mijn maximale BMI was bijna 27. Niet echt dik, maar toch zwaar genoeg om mij niet goed in mijn vel te voelen. Onderstaand rokje was er eentje van toen ik nog een kg of 8 meer woog.  

Maar nu dus een gewicht waar ik sinds mijn 15 van droomde en altijd dacht dat dit gewicht mij 'dolgelukkig' zou maken. En los van het feit dat mensen mij geregeld zeggen "dat ik nu niet meer mag vermageren", "dat ik te mager aan het worden ben voor mijn grootte", "en dat ik nu toch niet meer moet opletten met wat ik eet" en "dat ik moet opletten om niet te rap te verouderen", blabla etc, ben ik wel blij met hoe ik eruit zie. Ik kan grotendeels dragen wat ik wil, mijn broeken snijden niet meer in mijn buik, de rolletjes zijn quasi verdwenen en ik voel me wel wat zelfzekerder. Maar 'dolgelukkig' met mijn lichaam? Ba neen, natuurlijk niet. In de spiegel zie ik geen twintiger meer, en mijn ijdele zelf gaat het wel wat moeilijk hebben met verouderen, dat weet ik nu al. En ik zou nog altijd liever minder wegen dan nu, al is het maar om wat 'marge' te hebben: voor de lading Sint-chocolade die eraan komt, of de feestdagen, of periodes waarin ik niet/minder zou kunnen sporten. Zoals nu dus. 
Want die blessure, die blijkt iets hardnekkiger dan eerst gedacht. Waardoor ik me ondertussen al 4 weken kalm moet houden. De meeste sportievelingen zouden in dit geval wellicht wakker liggen van hun opgebouwde conditie of spiermassa. Bij mij is dit ook wel deels zo, want natuurlijk wil ik niet alle inspanningen verloren zien gaan, maar ik panikeer momenteel vooral voor al die calorieën die nu niet verbrand raken. Want 4x sporten in de week, dat geeft wel wat 'marge' onder de vorm van een chipke op vrijdagavond, of een etentje op zaterdag.
Ik hoop dus uit de grond van mijn hart dat mijn body/mind verhouding qua uiterlijk binnen een paar maanden nog even 'goed' zal zijn zoals nu.
Maar natuurlijk is body/mind niet alleen uiterlijk, maar vooral en bovenal ook gezondheid. Want er zijn ondertussen toch al een paar defaults aan mijn lichaam waarmee ik moet leren leven, en ik pas de laatste tijd ten volle begin te beseffen. Zo is er mijn levenslange afhankelijkheid van schildklierpilletjes. Wat als er pakweg oorlog uitbreekt en de pillekes niet meer beschikbaar zijn? Dan word ik sowieso een reusachtige vod, en daar mag ik niet aan denken. 
Daarnaast is bij mijn recentste rugscan gebleken dat mijn onderste tussenwervelschijf zo goed als volledig verdwenen is, waardoor mijn wervels rechtstreeks tegen elkaar wrijven en dus bijna chronisch ontstoken zijn. Wat dus ook verklaart waarom ik dagelijks en vooral 's nachts rugpijn heb. Echte oplossingen zijn er niet, behalve het vastzetten van wervels, maar daar ben ik te jong voor. Rugschool zou kunnen helpen om de 'boel' onderaan te verstevigen en wat druk van mijn wervels te verminderen. Tegelijkertijd werd ik ook al door de specialist gewaarschuwd dat rugschool misschien al te zwaar zal zijn voor mij. Maar ik ben wel jong genoeg om het een kans te geven. En dat gaan we dan ook doen. Dus de komende maanden wordt de Fitclass met spijt in het hart omgeruild voor rugschool, want er zijn nu eenmaal maar zoveel uren in een dag. 

En is dat lopen trouwens niet slecht voor de rug? Gek genoeg heb ik geen pijn tijdens het lopen. Meestal helpt het lopen ook om mijn lichaam 'los' te maken als ik weer eens opgestaan ben als een oud vrouwtje. En volgens mijn dokter ga ik het ook niet verergeren, zolang ik niet overdrijf. Ik hoop dus echt dat ik snel weer voluit kan lopen. Want het doet toch wel zeer aan mijn hartje, en ik verschiet ervan hoeveel zeer het doet. Zeker op van die zonnige zondagen zoals vandaag!

25 opmerkingen:

  1. Ik hoop mee voor jou dat je vlug weer op de baan kan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik duim samen met jou dat de schildklierhormoon-fabrieken eindeloos blijven produceren ;-)
    Ik heb geen schildklier meer en verloor na mijn zwangerschap vorig jaar 20 kilo, wat gelijkaardige reacties uitlokt terwijl ik zelf blij ben met mijn nieuwe gewicht!
    Succes met de rugschool!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mensen moeten nu denk ik soms wennen aan een slanke versie van jezelf. Bij jezelf went dat precies rapper :-)

      Verwijderen
  3. Amai knap. Ik ben zelf ook onderweg naar -20kg. Ik probeer ook veel te sporten (hardlopen) maar in de lente kreeg ik een blessure. Ik heb van half mei tot begin september niet kunnen lopen. Nu ben ik terug in opbouw en over twee weken loop ik terug 5km. Ik hou mij aan de trage opbouw op aanraden van mijn kine want wil niet dat mijn blessure (stressfractuur) terugkomt. Ik hoop over enkele maanden mijn laatste kilootjes kwijt te zijn en weg te houden. Nog veel succes en hopelijk snel hersteld van de blessure.
    Lieve groetjes,
    CreativEls
    www.koekjehaakjemaakje.com

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die blessures zijn echt frustrerend he! En traag opbouwen is inderdaad het best. Ik krijg nu ook al te horen van mijne vent (kine) dat ik niet moet denken van meteen weer 10km te lopen als ik herbegin ;-)

      Verwijderen
  4. Zeer eerlijke post. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die ervoor uitkomt dat ze zich goed voelt met kilo's minder en daar ook bewust veel moeite voor doet.
    Die reacties à la "je mag nu toch echt niet meer vermageren": ik kan daar ook niet tegen!
    Apart from that: je ziet er echt heel goed uit, echt waar!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci :). Die reacties blijven wel he, als je een slaatje kiest of een gezonde snack: "ben je nu nog op dieet?"

      Verwijderen
  5. Oh nee, hardnekkige blessures en daarbij horend hartzeer...spijtig genoeg weet ik zeer goed wat je bedoelt 😒. Ik help heel hard met je duimen dat alles weer snel in orde komt!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ai, succes met die rug. Hopelijk helpt de rugschool om iets aan die pijn te doen!
    Ik heb er hier ook zo eentje zitten...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je ziet er geweldig uit! Bedankt om je verhaal te delen. Klinkt heel herkenbaar :)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. looking good! Hier ook levenslange schildklierpillekes...een kadootje na de bevalling van mijn eerste dochter. Jammer genoeg blijvend, maar gelukkig geen schommelingen gehad bij dochter nummer 2. Waar ik trouwens 18kg door verzwaarde (zij zelf was een pluimpje van net gaan 3kg!) Maar hé, we zijn 4,5mnd verder en nog 2kg te gaan, best trots! Ik zweer ook bij WW trouwens :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Straf! Nog slechts 2kg na 4,5 maanden? Dat is goed gedaan! Voorlopig geen ww meer voor mij. Het is een goed plan maar ik misbruikte het soms een beetje! Ik schrijf er nog eens een post over

      Verwijderen
  9. goed uit, meer hoeft echt niet! Zorg dat je er geen stress van krijgt, van dat moeten! Spreek uit ervaring, tot 3 jaar terug een mooi strak sportief en competitief lijf (19,80 bmi). Nu 8 kg later (22,5 bmi), minder tijd voor sport en 2 kindjes ver voel ik me wat opgeluchter dat ik "het moeten" wat aan de zijkant kon zetten. Niet meer zeuren dat die Kcal'en aan m'n poep gaan blijven hangen omdat ik niet kon gaan lopen. De muren oplopen omdat mijn doel van de week niet gehaald werd. Verslavend werd het. Je blessure zal blij zijn met de rust en je zal je conditie binnen de kortste keren weer op punt hebben! Véél succes met de rugschool!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is inderdaad soms verslavend, die calorieën tellen ... Durf het soms niet 'los' te laten uit schrik dat ik dan weer teveel zou eten zonder te beseffen. Hou het liever onder controle zodat ik met gerust hart kan genieten :)

      Verwijderen
  10. Ik heb voor mijn zwangerschap ook een jaar lang rugschool gevolgd en ga nu opnieuw beginnen ("onderhoudsbeurten"). Voor mijn specifieke situatie helpt dit echt goed. Je vormt een korset van spieren rond je ruggengraat. Ik werd/word heel goed begeleid door ergotherapeuten en kinesisten en moest zelfs een psychologische test afleggen ivm pijnbeleving. Uiteindelijk was de rugschool ook voldoende inspannend (opwarming en cooling-down op loopband of fiets), ik merkte geen achteruitgang van conditie of toename van gewicht. Het hielp me ook om de eerste maanden van de zwangerschap rugpijnloos door te komen. Advies van een gespecialiseerde dokter en kinesist is zeker aangewezen. Veel succes ermee!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop het! Vrijdag mag ik starten dus ik ben benieuwd!

      Verwijderen
  11. Je ziet er echt geweldig uit! Geen idee dat je ooit 20 kg zwaarder was, trouwens. Ik denk dat ik dan die 20kg+ versie van jou ben nu en nog steeds droom van dat lijntje zoals jij het nu hebt (al van veel vroeger dan mijn 15de, hoor). Ik ben dus wel eens benieuwd naar je verhaal: hoe je het precies aangepakt hebt.
    En ook hier beloningsoutfits en troostoutfits, maar dat probeer ik naderhand wel te stoppen.
    Bedankt om te delen! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ok, ik schrijf er zeker nog een post over :).

      Verwijderen
  12. Haha, ik kom hier terecht via Annelyse en ik lijk zowat wel mijn verhaal te lezen :-) Momenteel -10 kg, bmi 23 en iedereen vindt al dat ik nu wel mag stoppen. Ook kindjes van 2007 en 2010 trouwens :-) Veel beterschap met de blessure! (lienweb.be)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha grappig :) ik spiekte ook al op jouw blog ondertussen :).

      Verwijderen
  13. Sylvie, gezien je lengte, niet meer magerder worden he ;-) Nee, grapje, je ziet er super uit! Woe geef ik je een boost-foto voor het geval je het moeilijk krijgt om aan de sintchocolade te weerstaan (tip: blauw kleedje). Chapeau voor je karakter, ik heb dat helaas niet... Doe zo voort 😘

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O jee, een smiley met een zoentje ~> vraagtekens...

      Verwijderen
  14. Zo herkenbaar!!! Dat blogpostje over hoe je dat klaarspeelde zou ik wel heel graag willen lezen, dus maak daar maar werk van! Ik hoop dat ik ooit eens zo een blogpost mag schrijven!!! By the way, je ziet er fantastisch uit!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Sylvie, ik wist van een paar foto's op IG dat jij ook op de sukkel bent met je rug. Maar hier boven lees ik er net meer over. Amai, ook geen lachertje. Hoe gaat het nu momenteel?
    Ik ben dus ook al enige tijd rugproblemen (eigenlijk al zolang ik me herinner, in de vorm van: een pijnstiller nemen als we met de wagen op vakantie gingen of zelfs naar de film). Maar nu heb ik een kleine hernia en die speelt me grote parten. En het gaat met ups en downs... nu is het weer een down-periode (deze ochtend heeft mijn kleine vriend me moeten helpen mijn sokken aan te doen, ik kon er onmogelijk aan). Ik hoorde nog nooit eerder van een rugschool, ik denk niet dat er hier in de buurt eentje is. Sebiet eens googlen seh ;-) In elk geval, veel succes nog met je rug. En de verbouwingen (ben een beetje door je blog aan het gaan :-)

    Grtjs,
    Sophie

    BeantwoordenVerwijderen