dinsdag 21 april 2015

Ik liep zondag 10km

Ik, Sylvie V., liep afgelopen zondag voor het eerst in mijn leven een loopwedstrijd van 10km. Heb ik deze gewonnen? Uiteraard niet, maar ik ben wel bijzonder trots op deze prestatie. Niet omwille van het feit dat ik hem uitliep in 1u05' minuten, waarmee ik 2489e eindigde op 3547 deelnemers (en dus meer dan 1000 lopers achter mij liet ;-) ) maar wel omdat ik, Sylvie V. in staat ben om 10km te lopen. De eerste keer gebeurde een paar weken geleden al, maar nu dus voor het eerst in een wedstrijd, met duizenden andere lopers.


Had je mij dit een paar jaar geleden verteld, ik zou er eens goed mee gelachen hebben. Ik, Sylvie V., die in de lessen LO van het middelbaar al hyperventileerde bij het woordje lopen, die ooit nog 10km (=meer dan 1u) zou lopen? dat kan niet!

Ik heb dus op zijn zachtst gezegd niet echt een stabiel sportief verleden. Er waren veel pogingen, inschrijvingen, starten maar dus ook evenveel 'stoppen' en 'opgeven'.

Het begon in de lagere school met ballet. Leuk, maar het feit dat ik nogal groot en 'struis' was (het meest gehate woord uit mijn kindertijd), zorgde ervoor dat ik niet echt schattig was in zo een roze pakje. En na mezelf op video gezien te hebben tijdens een optreden in een legging en t-shirt, naast die tengere meisjes, had ik er genoeg van.

In het middelbaar heb ik een paar jaar gevolleybald, omdat daar relatief weinig lopen bij betrokken was, en mijn grootte nog van pas kwam. Maar toen na een paar jaar andere teamleden mochten doorstoten naar een hogere groep, en ik niet, begreep ik daaruit dat ik niet goed genoeg was, en daarom hoefde het voor mij niet meer.

Daarna kwam paardrijden. Naar mijn gevoel wel inspannend, maar toegegeven, daar bouw je ook geen conditie mee op. Mijn allergie voor dieren die haar verliezen (paarden ook dus), de kostprijs en de groeiende angst om te vallen en verlamd te raken, deden mij ook maar ophouden.
Af en toe probeerde ik eens te lopen. Maar start to run kende ik niet, dus was lopen veel te lastig voor mij en begreep ik hieruit dat het niet voor mij weggelegd was.

Op kot in Gent kwam er nog een workshop hip hop dansen, waar ik toen wel beetje hartzeer had dat ik dat nooit eerder gedaan had. Maar beginnen dansen op je 20e leek mij beetje te laat. Ergens in die periode herinner ik mij ook nog wat fitness, maar het zal wel niet zo vaak geweest zijn aangezien ik mij zelfs niet meer herinner wanneer het was.

Na Gent en voor kind 1 gebeurde er een paar maanden yoga, wat wel ontspannend was maar ik ook geen conditie mee opbouwde.

Na kind 1 kwam de eerste Start-to-run, want ik wou zwangerschapskilo's kwijt en een fitte mama zijn. Maar let's face it, als je 0,0 conditie hebt, is zelfs Start-to-run lastig (die eerste minuut lopen is doodgaan toch?). Nu, ik heb de lessenreeks uitgedaan, kon dus een halfuur lopen maar liep echt op mijn limiet, waardoor het ook nooit echt leuk was. Dus toen we verhuisden en ik niet meer op loopafstand van het park woonde, had ik meteen weer een excuus om ermee te stoppen.

Na de verhuis gebeurde er ook wel wat Zumba, wat ook wel leuk was maar ik uiteindelijk ook geen conditie mee opbouwde.

Toen kwam kind 2 en gebeurde er in eerste instantie ook niet veel. De zwangerschapskilo's deed ik er weight-watchersgewijs vrij snel af. Dus sporten was ook niet meteen nodig. En ik sloeg volop aan het naaien, dus had ik ook geen tijd voor sport.

Maar toen schreef mijn vader (die altijd zeer sportief geweest is) zich in bij Fitclass. En ik ging mee, omdat ik het beu was om buiten adem te zijn bovenaan de trap, om om de zoveel maanden thuis te zitten met een blokkage in mijn rug en om liever in de zetel te zitten dan een toertje te gaan wandelen. Maar daarover vertel ik een andere keer meer!

Nu geniet ik nog na van mijn prestatie, mijn medaille, het mooie parcours en de mooie zonnige dag die we er met ons gezin aan koppelden :-).
Met dank aan de schoonouders die hun zondags uitstapje naar bxl planden om de kindjes van ons te kunnen overnemen.






 


Toch 1 minpuntje op te merken: categorie F35?! ik moet dus wel nog verjaren hé mannekes ...