woensdag 18 november 2015

#boostyourpositivity: me and my kids

Het laatste thema van #boostyourpositivity draait om kinderen, opvoeding, quality time e.d. Opnieuw geen blogpostje dat je zomaar uit je mouw schudt, vandaar dat ik er ook weer laat mee ben. Zeker omdat er de laatste maanden al zo-veel geschreven, gezegd, be(ver)oordeeld,  … werd over mama-zijn. Ik ga dus gewoon mijn eigen gewoontes delen, zonder oordeel over wie het anders doet of te willen beoordeeld worden door wie het denkt beter te doen ;-). 
Voor wie mij nog niet zo lang volgt: dit zijn ze, mijn "nakomelingskes". Ondertussen al 8 en 5 jaar. Soms droom ik nog over een derde, maar voorlopig wint het rationele van het emotionele. 

House rules
  • Ik doe niet aan regeltjes (zoals "niet langer dan een kwartier iPad per dag"). De enige reden is dat ik niet consequent genoeg ben, omdat ik bijvoorbeeld vergeet op de klok te kijken of de timer te zetten als ze de iPad pakken. Dus als ik me zelf al niet aan de regels kan houden, dan kan ik dit ook niet verwachten van mijn kinderen. Het zou mij alleen maar stress geven denk ik. 
    • Uitzondering op de regel is de regel "Mama strijkt dus mama kijkt" wat betekent dat de TV voor mij is tijdens de strijk, en daar ben ik wel consequent in :)
  • Beleefdheid, respect en dankbaarheid vind ik dan weer enorm belangrijk. Ze komen aan een leeftijd waarbij er al eens met de ogen gerold wordt en er al eens een onbeleefde zin of vraag durft uitkomen. Of - horror- wanneer ze zich een beetje verwend gaan gedragen en alles vanzelfsprekend vinden (vb. in het terugkeren van Bellewaerde zagen wanneer we nog eens naar Plopsaland gaan, in dat genre). Daar word ik altijd een beetje misselijk van.
  • Idem dito als het gaat om roepen. Ik kan daar niet tegen en ik zie niet in waarom een luider volume de boel zou oplossen.
  • Ik probeer ook niet teveel tussen te komen bij de kleine ruzietjes. Ik kan niet goed tegen ruzie, ik heb als enig kind ook nooit leren ruzie maken dus zijn er twee opties. Ofwel kom ik tussen en bloedt mijn hart als ik partij moet kiezen; ofwel negeer ik het gewoon en laat ik ze het zelf oplossen. Enkel als er dreiging is op elkaar pijn doen of iets bewust kapot maken kom ik tussen, maar dat gebeurt gelukkig zelden.
  • Op het gebied van eten (=groentjes) zouden we strenger moeten zijn, dat weet ik. Ze lusten bijna niets, en onrechtstreeks geven we eraan toe door in het weekend vooral de groentjes klaar te maken die ze wel lusten. Omdat ze op school toch alle soorten krijgen en blijkbaar ook opeten. En omdat mijn man en ik vaak 'koolhydraatarme' maaltijden eten, en ik toch denk dat kinderen wel hun patatjes nodig hebben. Dus wordt er vaak dubbel gekookt. Toch zou ik liever hebben dat ze meer proeven en lusten, maar ik haat het om constant in een negatieve sfeer rond tafel te zitten. Zelf was ik ook een zindelijke eter en uiteindelijk is het ook goed gekomen, maar wel een beetje laat naar mijn gevoel (ik heb zoveel lekkers gemist!). Ik zoek dus nog altijd naar een goed systeem dat niet eindigt in kokhalzen aan tafel, huilen, omkoperij met een dessert of dreigementen van geen dessert. Tips zijn welkom.

Quality time
  • Ik ben geen knutselmamakookmama of spelletjesmama. Als ik op zondag een paar uur over heb, dan spendeer ik die liefst in alle rust met een koffietje en serietje in de zetel terwijl zij aan het spelen zijn. Ik ga dus niet beweren dat ik daarvoor geen tijd heb, maar ik doe dat gewoon niet graag, knutselen of spelletjes spelen. Gek genoeg vragen ze mij ook niet vaak om mee te spelen, terwijl mijn man na 2 minuten al ingepalmd wordt ;).
  • Wat ze wel vaak aan mij vragen is om bij hen in de zetel te zitten. Gewoon, terwijl zij TV kijken en ik met een boek met mijn telefoon. Maar wel dicht bij elkaar en liefst onder een dekentje.
  • Af en toe beginnen zij wel commentaar te geven dat ik 'altijd op mijn telefoon kijk'. Dus hebben we nu afgesproken dat ze mij daar altijd mogen over aanspreken, en ik hem dan ook aan de kant zal leggen.
  • We lezen ook elke avond een verhaaltje voor. Ik meestal eentje van 1 minuut, maar het is wel een rustmoment voor ze gaan slapen. Als mijn man voorleest (in de weekends) dan is hij soms een halfuur boven, terwijl ik ongeduldig zit te wachten om die fles bubbels en zak chips te openen ;).
  • We beseffen goed dat de kindertijd (waarbij wij als ouders 'heilig' zijn) eindig is, en willen er zoveel mogelijk van profiteren. Daarom proberen we in het weekend zoveel mogelijk samen te zijn of dingen te doen, al is het maar een wandelingetje op de Ieperse vestingen. We doen de kindjes enkel weg als het echt niet anders kan. Liefst laten we ook een babysit komen (meestal mijn mama (dus dank u mama!) zodat ze in hun eigen bed liggen en we 's morgens samen kunnen ontbijten. Iets wat op weekdagen niet kan en dus voor ons heilig is in de weekends.

Hobbies
We vinden het belangrijk dat ze hobbies hebben en vooral dat ze later sport als evidentie in hun leven gaan zien:
  • Onze dochter doet academie (beeldende kunst) en ballet, omdat ze beide graag wou doen. Zij is altijd heel nerveus (met bijhorende lichamelijke klachten) om in een nieuwe groep te starten maar we weten dat we haar een beetje kunnen/moeten forceren:  na 1 les heeft ze meestal al een vriendinnetje en is de stress over.
  • Onze zoon is dan weer een enorme voetbalfan. Hij durft al eens een voetbalkampje doen (liefst een kleintje met enkel kleuters) maar durft nog niet bij een echte club gaan. Het kind is nog maar 5, dus het zou niet abnormaal mogen zijn, hoewel we soms te horen krijgen dat we hem toch zouden moeten sturen. Na een paar hartverscheurende ervaringen zien we daar echter het nut niet van in. Hij moet wil ook nog leren zwemmen dit schooljaar dus laat ons eerst die 20 zwemlessen in onze planning krijgen en dan zien we wel. 


Little personalities
Ik leer beetje per beetje om zoveel mogelijk rekening te houden met hun persoonlijkheid/karakter en bepaalde kleine zaken te aanvaarden ipv er elke dag over te zagen.  Elk kind persoontje heeft nu eenmaal zijn trekjes en sommige dingen kan moet je nu eenmaal niet veranderen. Een paar voorbeelden:
  • Mijn dochter is een dromer, die een uur kan doen over haar huiswerk van 5’. Eraan beginnen is geen probleem, maar geconcentreerd voortdoen is iets moeilijker. Een potlood en een gom is genoeg om haar fantasie aan het werk te zetten. Moet ik dat dan afleren door haar te dwingen haar huiswerk op 5' te maken, omdat het zo hoort? Zolang ze haar huiswerk snapt en op school haar taken binnen de tijd afrondt ben ik tevreden. 
  • Ze is ook een enorme sloddervos. Ik totaal niet. Maar ik weet nu al dat ik ook geen zin heb om elke dag op haar te zagen dat ze haar kamer moet opruimen. Zij wordt daar niet gelukkig van, ik ook niet. Zij ziet de rommel blijkbaar niet, en ik uiteindelijk ook niet als de deur toe is.
  • Mijn zoon is dan weer een enorme babbelaar. Dat kind zwijgt geen 5'. Soms steekt dat tegen, zeker als je zelf ook iets wil vertellen na een werkdag en je gewoon de kans niet krijgt. Soms doen we een spelletje 'om ter langst zwijgen'. Hij is dan heel enthousiast om te beginnen, maar ook meteen de eerste om dat te doorbreken "omdat hij iets moest zeggen" :). Dus houden wij onze vertellementen vaak op een ander moment, als we ze ondertussen niet vergeten zijn.
  • Hij is dus al-tijd enthousiast over alles. "Mama kijk, mama dit, mama dat, ...". In combinatie met dat babbelen is hij dus best een 'doendig' kind, dat energie vraagt maar het wel positief gebruikt. En als hij dan naar je kijkt met die enthousiaste ogen kun je daar onmogelijk kwaad op zijn. Wat we wel merken is dat hij nog enthousiaster wordt naarmate de hoeveelheid suiker hij binnen heeft ;-) dus daar proberen we wel op te letten. Zodat we hem niet op zijn stoel moeten vastbinden :).

Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat mijn kinderen het hier thuis min of meer ervaren zoals hierboven beschreven: een warme thuis met rust, stabiliteit en de nodige vrijheid om (binnen bepaalde grenzen) te zeggen en doen wat ze willen of juist niet. 
En het nog een tijdje zal duren voor ze mij zullen zien als de neurotische controle-freak die ik eigenlijk echt ben :-).
Dit soort briefjes koester ik dus enorm. Zeker op momenten dat de controle-freak de bovenhand aan het nemen is. Dan besef ik weer waar het om gaat.

maandag 16 november 2015

BFF time #5

Zij en ik, we go back, ondertussen al meer dan 10 jaar. Ooit collega's aan de start van onze professionele en familiale leven, ondertussen gesetteld met man en kids. Aangezien we al geruime tijd geen collega's meer zijn, en we ook nog eens een halfuur van elkaar verwijderd wonen, is er weinig ruimte voor spontane ontmoetingen. We moeten het dus het grootste deel van de tijd doen met een grappig of bezorgd whatsapp'ke of een emailtje (als de vertellementen of verzuchtingen te lang worden voor whatsapp). 

Gelukkig komen onze mannen en onze kinderen onderling ook bijzonder goed overeen, zodat we geregeld samen een gezellige avond bij elkaar kunnen plannen. We gingen zelfs al op reis samen, en maken al plannen voor onze volgende reis.

Maar geef toe, zo wat bff-time zonder mannen en kids (hoe graag we ze ook zien) dat is toch wel een must. Dus riepen we een paar kledingseizoenen geleden onze 'shopping-weekends' in het leven. De formule gaat als volgt: 
- we checken op vrijdag in in een hotel
- we brengen wat finishing touches aan (outfit, make-up)
- we gaan op restaurant
- we drinken nog een cocktail
- we gaan slapen
- we ontbijten
- we shoppen, shoppen, shoppen,
- we lunchen
- we shoppen, shoppen, shoppen
- we gaan naar huis (na sluitingsuren van de winkels) om volledig opgeladen (en ook een beetje blut) herenigd te worden met man en kids.

En de formule werkt! Zo waren we afgelopen weekend reeds toe aan editie 5. 
We deden al 2x Antwerpen, 1x Hasselt en nu voor de 2de keer Gent.
Want Gent, daar kun je niets mis mee doen hé? Topstad, die we beiden goed kennen, en niet al te ver van huis waardoor we op zaterdag nog iets aan onze avond hebben. 

Wij hebben altijd fun, wij twee. Zelfs al verliezen we elkaar in de Zara, we vinden elkaar terug, zij het met schaamrood op de wangen:



We zorgen er ook altijd voor dat we treffelijk en vooral lekker eten.

Vrijdagavond aten we tapas in La Malcontenta. Een klein fijn restaurantje waar ze in 2 shifts eten, en dit ook duidelijk vermelden bij reservatie. We wisten dus op voorhand dat we tegen half 9 "plaats moesten maken", maar dat vonden we niet erg aangezien we dan meer tijd hadden voor een digestiefke ;).

Dat digestiefke namen we onder de vorm van een cocktail bij Jigger's. Normaal gezien moet je er op voorhand reserveren, maar we waagden toch onze kans en hadden gelukkig een tafeltje. Bij Jigger's stellen ze elke week 5 cocktails voor, de ene al specialer dan de andere. De mijne smaakte naar bacon (!) en was heel speciaal. Misschien zelfs iets te speciaal voor mij, en ook vrij duur, dus toch maar bij eentje gehouden.


We sliepen in hotel Cathedral, een eenvoudig maar correct stadshotel. Helaas ook de plek waar we het verschrikkelijke nieuws uit Parijs vernamen ... het nieuws waarmee we gingen slapen en mee wakker werden. 
We probeerden het beste van onze dag te maken, maar het bleef sowieso wel aanwezig, in onze gedachten en gesprekken.

Ontbijten deden we bij Gust. Ook weer op goed geluk binnengevallen en nog 1 tafeltje kunnen bemachtigen. Dit adresje is een aanrader voor wie fan is van oud servies, zelfgemaakte granola en/of American pancakes.




De laatste ontdekking was Alice, waar we eerder toevallig binnen gingen om te schuilen voor de regen*. Daar at ik de beste Caesar salad van mijn leven. Echt waar. 




We sloten af met een take-away koffie van de Panos en gingen huiswaarts, waar we deze keer extra blij waren om veilig thuis te zijn bij de mensen die we graag zien.

*Een ander vast onderdeel van onze formule is slecht weer. We zijn er immers tot nu toe altijd in geslaagd om slecht weer te hebben op onze shoppingdag. Maar op zulke dagen laat je dat sowieso niet aan je hart komen. Want wat is nu een beetje regen ....

zondag 1 november 2015

#boostyourpositivity: Proud of my body?

Hoe ik mijn lichaam beleef en of ik er blij mee ben? En hoe het zit met mijn body/mind verhouding?
Awel, dat is geen gemakkelijk antwoord. Laat ons zeggen dat ik doorheen de jaren een haat-liefde verhouding heb ontwikkeld met mijn lichaam. Een verhouding die bijna perfect omgekeerd evenredig is met mijn gewicht: hoe hoger het gewicht, hoe minder content. Het humeur is dus vaak ook een resultante van het getal op de weegschaal 's morgens (en 's avonds).  Mijn shopverslaving trouwens ook. Want schommelen in gewicht, dat betekent beloningsoutfits bij gewichtsverlies en troostoutfits bij gewichtstoename. 
Net zoals wellicht velen onder jullie moet ik opletten met wat ik eet: let ik niet op, dan gaat die kledingmaat sowieso omhoog. Maar opletten, dat is relatief natuurlijk. En bij mij is het altijd een beetje een alles of niets verhaal geweest. Ofwel periodes van niet opletten, met telkens het voornemen om op maandag op dieet te gaan, en dus nog rap te profiteren om vanalles te eten in het weekend en dan dat dieet toch weer een week uit te stellen voor de 1 of ander praktische of emotionele reden. Ofwel was het uiteindelijk toch op dieet gaan, meestal na de confrontatie met een bepaald maximum-getal op de weegschaal. Dit dieet was dan meestal Weight Watchers en deed ik gemiddeld genomen 1 à 2 x per jaar, waardoor ik kon vermijden dat het echt de spuitgaten uitliep. Want diëten, dat kan ik als de beste. Geef mij een plan en punten, en ik volg dat tot op de letter (of cijfer in dit geval :) ).  Maar de reden waarom dit ook iedere keer lukte was waarschijnlijk ook de reden waarom ik telkens ook weer toegaf aan periodes met onbeperkt eten: "want dat krijg ik er wel weer af". Maar zodra de kilo's eraf waren, stopte ik ook met tellen en stond ik na een paar maanden weer even ver …
Momenteel zit ik voor het eerst op een gewicht waar ik ja-ren heb van gedroomd: 20kg lichter dan mijn hoogste gewicht. Misschien schrijf ik wel eens een aparte post over hoe ik dit gedaan heb (in het kort: minder carbs en veel sport). Momenteel heb ik een bmi van 20,5. Niet dat dat BMI op zich veel zegt, maar om een idee te geven - mijn maximale BMI was bijna 27. Niet echt dik, maar toch zwaar genoeg om mij niet goed in mijn vel te voelen. Onderstaand rokje was er eentje van toen ik nog een kg of 8 meer woog.  

Maar nu dus een gewicht waar ik sinds mijn 15 van droomde en altijd dacht dat dit gewicht mij 'dolgelukkig' zou maken. En los van het feit dat mensen mij geregeld zeggen "dat ik nu niet meer mag vermageren", "dat ik te mager aan het worden ben voor mijn grootte", "en dat ik nu toch niet meer moet opletten met wat ik eet" en "dat ik moet opletten om niet te rap te verouderen", blabla etc, ben ik wel blij met hoe ik eruit zie. Ik kan grotendeels dragen wat ik wil, mijn broeken snijden niet meer in mijn buik, de rolletjes zijn quasi verdwenen en ik voel me wel wat zelfzekerder. Maar 'dolgelukkig' met mijn lichaam? Ba neen, natuurlijk niet. In de spiegel zie ik geen twintiger meer, en mijn ijdele zelf gaat het wel wat moeilijk hebben met verouderen, dat weet ik nu al. En ik zou nog altijd liever minder wegen dan nu, al is het maar om wat 'marge' te hebben: voor de lading Sint-chocolade die eraan komt, of de feestdagen, of periodes waarin ik niet/minder zou kunnen sporten. Zoals nu dus. 
Want die blessure, die blijkt iets hardnekkiger dan eerst gedacht. Waardoor ik me ondertussen al 4 weken kalm moet houden. De meeste sportievelingen zouden in dit geval wellicht wakker liggen van hun opgebouwde conditie of spiermassa. Bij mij is dit ook wel deels zo, want natuurlijk wil ik niet alle inspanningen verloren zien gaan, maar ik panikeer momenteel vooral voor al die calorieën die nu niet verbrand raken. Want 4x sporten in de week, dat geeft wel wat 'marge' onder de vorm van een chipke op vrijdagavond, of een etentje op zaterdag.
Ik hoop dus uit de grond van mijn hart dat mijn body/mind verhouding qua uiterlijk binnen een paar maanden nog even 'goed' zal zijn zoals nu.
Maar natuurlijk is body/mind niet alleen uiterlijk, maar vooral en bovenal ook gezondheid. Want er zijn ondertussen toch al een paar defaults aan mijn lichaam waarmee ik moet leren leven, en ik pas de laatste tijd ten volle begin te beseffen. Zo is er mijn levenslange afhankelijkheid van schildklierpilletjes. Wat als er pakweg oorlog uitbreekt en de pillekes niet meer beschikbaar zijn? Dan word ik sowieso een reusachtige vod, en daar mag ik niet aan denken. 
Daarnaast is bij mijn recentste rugscan gebleken dat mijn onderste tussenwervelschijf zo goed als volledig verdwenen is, waardoor mijn wervels rechtstreeks tegen elkaar wrijven en dus bijna chronisch ontstoken zijn. Wat dus ook verklaart waarom ik dagelijks en vooral 's nachts rugpijn heb. Echte oplossingen zijn er niet, behalve het vastzetten van wervels, maar daar ben ik te jong voor. Rugschool zou kunnen helpen om de 'boel' onderaan te verstevigen en wat druk van mijn wervels te verminderen. Tegelijkertijd werd ik ook al door de specialist gewaarschuwd dat rugschool misschien al te zwaar zal zijn voor mij. Maar ik ben wel jong genoeg om het een kans te geven. En dat gaan we dan ook doen. Dus de komende maanden wordt de Fitclass met spijt in het hart omgeruild voor rugschool, want er zijn nu eenmaal maar zoveel uren in een dag. 

En is dat lopen trouwens niet slecht voor de rug? Gek genoeg heb ik geen pijn tijdens het lopen. Meestal helpt het lopen ook om mijn lichaam 'los' te maken als ik weer eens opgestaan ben als een oud vrouwtje. En volgens mijn dokter ga ik het ook niet verergeren, zolang ik niet overdrijf. Ik hoop dus echt dat ik snel weer voluit kan lopen. Want het doet toch wel zeer aan mijn hartje, en ik verschiet ervan hoeveel zeer het doet. Zeker op van die zonnige zondagen zoals vandaag!