dinsdag 29 december 2015

Dit was mijn 2015

Ik zag het al bij verschillende blogs verschijnen: het jaaroverzicht aan de hand van foto's. Eén of ander obscure site selecteerde onderstaande 9 foto's als mijn hoogtepunten, maar ik kies zelf toch een aantal andere.

Ik ging door mijn foto's en besefte dat het geen 'standaardjaar' was - als dat al zou bestaan. Misschien daarmee dat ik zo moe ben dit jaareinde ;-).
Januari: de geleidelijke start van het anders eten. Misschien banaal, maar voor mij toch een belangrijke verandering gezien mijn (di)eetverleden. 

Februari: de start van mijn moeder haar brugpensioen. Ik organiseerde in mijn eentje een surprise party en het bleef een surprise tot de laatste minuut. De immer achterdochtige had niets door, schitterend :). Sinds februari ben ik organisatorisch iets meer op mijn gemak, wetende dat zij er is als ik er niet kan zijn.

Maart: de start van het terug intensiever bloggen na #boostyourpositivity. De 'kick in the ass' om over andere zaken te bloggen na het stilvallen van de naaimachine. Zonder vaste regelmaat, zonder verplichtingen, maar gewoon waar ik mentaal of fysiek mee bezig ben. Ik weet dat ik soms lange epistels schrijf, maar ik kan er gelijk niet aan doen...

April: de start van langere loopafstanden. Met mijn eerste medaille op een 10kmloop in Brussel. Zo gelukkig dat ik er een blogpostje over schreef.

Mei: de start van minimaliseren. Een echte minimalist ben ik nog bij lange niet. I wish. Maar toch meer het in vraag beginnen stellen van al dat kopen en bijhouden. Het vooruitzicht van verbouwen en een beter zelfbeeld (=minder nood aan shopping therapie) hebben hierbij wel geholpen. En natuurlijk de 'kick in the ass' van Marie Kondo. Aan onze spaarrekening te zien heb ik effectief minder uitgegeven dan vorig jaar (woehoew). 

Juni: de start van een Sylvie die voor haar werk 'efkes' over en weer naar Praag moet vliegen. Gelukkig is het voorlopig bij 2 keer gebleven, in het kader van een specifiek project. Klinkt allemaal heel leuk, maar als je enkel luchthavens, hotels, taxi's, en vergaderruimtes op een industrieterrein ziet, dan is de glamour er snel van af. Als er een volgende keer komt, ga ik er toch proberen een weekend van te maken.

Juli: de start van mijn zomerverlof, met een geweldige vakantie in Zuid-Frankrijk. Reeds uitvoerig bestoeft in een vorige blogpost. Maar terugkijken naar die foto's geven mij een geweldig goed gevoel. Ik kijk alvast uit naar volgende zomer, naar een nieuw stukje Frankrijk.

Augustus: de start van de erkenning van het rugprobleem. Gedaan met negeren en hopen dat het overgaat. Maar wel nieuwe foto's laten nemen en toch maar eens beginnen denken aan rugschool. Waarvan ik ondertussen toch al een derde heb afgerond. 

September: de start van de verbouwingen. Althans, de eerste raming die we ontvingen op een septemberavond. We twijfelden tussen lezen (en dan potentieel niet meer kunnen slapen) en niet-lezen (en dan potentieel de volgende werkdag niet meer kunnen concentreren). We kozen voor het eerste: we deden het mailtje open, scrolden naar het eindbedrag, en dachten even dat we de plannen toch nog een paar jaar zouden moeten uitstellen. Een week en een gesprek met de bank later heeft dit gelukkig kunnen relativeren. Ondertussen is de bouwaanvraag bijna klaar en worden de plannen alsmaar concreter.

Oktober: de start van een Grey's Anatomy zonder McDreamy. En de nieuwe iOS waardoor je iPhone aangeeft hoe lang je naar je 'voorspelde' bestemming moet rijden. Vaak juist, maar gelukkig ook vaak niet. Ik denk altijd 'nèh' als de 'voorspelde' locatie fout is. Ik ben dol op mijn telefoon maar dat hij mijn gedrag zou kunnen voorspellen, dat vind ik er wat over. Dat zou immers betekenen dat ik voorspelbaar ben.

November: de start van een ander sportritme: zwemmen, fietsen, rugschool en revalidatieloopjes in plaats van 2x lopen en 2x fitclass. Mijn draai heb ik nog niet helemaal gevonden, maar het is ok. Er wordt aan gewerkt en ik ben hoopvol. Ik schreef me alvast in voor Wings for life in mei, als dat geen zelfvertrouwen is (ahum). 


December: de start van het besef dat ik niet meer op alles meteen 'ja' mag zeggen. In december vielen gruwelijk veel dingen samen, met volgeboekte weekends én weekavonden tot gevolg. Dus een beetje selectiever zijn, nog beter plannen en durven uitstellen. En vooral geen hartzeer hebben als ik ergens niet bij kan zijn. Zo erg is dat allemaal niet hé :). Een mens moet immers af en toe wat tijd over hebben om niets te doen.

En wat brengt 2016? Als alles goed gaat zal dit het jaar van de verbouwingen worden. De verbouwingen die we we "gingen doen als we 5 jaar in ons huis zouden wonen". Uiteindelijk wonen we er bijna 8, dus het wordt echt tijd. 
Zie ik er tegenop? Uiteraard. Kijk ik uit naar het eindresultaat? Uiteraard!
Ik profiteer er nu nog even van om zo weinig mogelijk uit te steken in huis, want "binnen een paar maanden is dat hier toch allemaal weg" :).
Aan iedereen alvast een feestelijk jaareinde en een rustig begin van 2016! 
Sylvie x

dinsdag 22 december 2015

Zo weinig mogelijk

"Zo weinig mogelijk" is mijn leuze voor de komende kerstvakantie - die binnen 1,5 dag eindelijk ingezet kan worden.
 
1: zo weinig mogelijk cadeaus
 
Ik denk dat er ten huize Ballétoile nog nooit zo weinig cadeaus zullen gegeven/gekregen worden als dit jaar. Vorig jaar was mijn wish list gigantisch, dit jaar precies niet. Ik vroeg weliswaar 1 cadeau, kwestie dat de kindjes toch iets aan mij kunnen geven, en idem dito voor mijn man. Sowieso hebben we nog steeds te veel gerief (ondanks een eerste Marie-Kondo-opruimfase). Bovendien gaan we in 2016 verbouwen en gaan we geruime tijd boven wonen. Waardoor er ook extra weinig plaats zal zijn voor al dat extra gerief. Dus al wat er nu nog bijkomt belandt ongetwijfeld in een doos in de komende maanden.
De kindjes krijgen weliswaar een paar cadeautjes van ons en oma/opa, maar geen speelgoed en enkel zaken die weinig plaats innemen.
 
Ook meters en peters krijgen dit jaar (opnieuw) geen cadeaus. Nadat we een paar jaar geleden precies allemaal een kledingbon voor elkaar kochten van dezelfde winkel voor hetzelfde bedrag ;-) leek heel dit concept van geven en teruggeven precies allemaal een beetje verloren geld en tijd, aangezien we ook allemaal diezelfde winkel een bezoekje moesten brengen voor de aankoop van de bon :). Het was wel een leutige avond, maar we besloten toch om vanaf het jaar erop samen op restaurant te gaan, zonder kindjes. Dat het ons pas tegen de lente lukt om het ingepland te krijgen, dat nemen we er dan maar bij.
 
Dit jaar spraken we ook af om de mete/petekindjes een envelopje te geven. Dit bespaart ons een hoop denkwerk en shoppingwerk ("wat gaan we nu weer geven?") en op die manier gaat de spaarrekening van de kindjes ook nog eens omhoog.
 
2: zo weinig mogelijk plannen
 
Dit jaar vallen de feestdagen wat 'slecht' voor mij: op vrijdag (waarop ik sowieso niet moet werken). Wat betekent dat ik deze feestdagen 'kwijt' ben in die zin dat ik 2 extra verlofdagen moet nemen in vergelijking met andere jaren. Die had ik niet over, dus heb ik dit jaar wat minder verlof dan anders. En net dit jaar ben ik precies ook meer 'op' dan anders. Wat wellicht ook de reden is waarom ik weinig (mentale) energie over had voor al dat kerstshoppen en vooral het denkwerk dat daarbij hoort. Dus wil ik deze vakantie zo weinig mogelijk plannen. Ik zeg niet dat ik niets ga doen, maar ik wil het niet plannen. Er staat 1 uitstapje op de agenda met mijn vriendin en onze gezinnen, en voor de rest nog niets. Ik heb het gevoel dat ik de laatste weken amper thuis was, en dat wil ik nu graag compenseren door extra veel uitslapen, pyjama- en Netflix-dagen, …
Mijn dochter die blijkbaar ook zo vermoeid is dat ze de zona opdeed, zal hier zeker deugd van hebben.  Mijn energieke zoon zal ik wel af en toe eens moeten buitenlaten denk ik ;-).
 
3: zo weinig mogelijk zagen
 
Ik heb de laatste tijd precies wat afgezaagd, in het echt en online: over de dagelijkse files, de overvolle agenda's, het gebrek aan lopen, de rugpijn, de aanhoudende keelpijn en nachtelijke hoestbuien, het werk, de weegschaal, het chaotische huis, etc. Ik ga het proberen doorbreken. Proberen.
 
4: zo weinig mogelijk iPhone
 
Ik ga ook proberen om mijn telefoon eens wat meer aan de kant te leggen, en vermijden dat mijn pyjama-dagen online verloren gaan. En dat ik mijn serie niet telkens moet terugspoelen omdat ik niet meer mee ben in het verhaal omdat ik het weer niet kon laten om mijn telefoon 'efkes' te pakken. Ik ga niet offline gaan (het is ook vakantie voor iets hé ;)) maar zou toch wel graag een paar 'iPhone-vrije uurtjes' per dag inlassen. Misschien sluit ik een weddenschap af met mijn kindjes, zodat zij me er ook op aanspreken.
 
5: zo weinig mogelijk eten & drinken
 
Grapje :-). Op de feestdagen ga ik weliswaar geen carbs tellen, maar ik ga wel waakzaam zijn. Zodat ik het nieuwe jaar niet moet starten met 3kg extra (ik spreek uit ervaring). Deze tips zijn nog eens een goeie reminder.
 
Ik wens jullie alvast fijne kerstdagen! xxx

(het kerstkaartje van dit jaar, geprint door Polabora)

dinsdag 15 december 2015

Waarom ik graag eens in 'Het huis' zou zitten

Vanavond was de laatste aflevering van het programma 'Het huis' op één. 
Wat een zalig programma was dit? En hoe graag zou ik ook eens in dat huis zitten?

Niet om een dag door te brengen met BV's (hoewel de meesten mij op zich wel interesseerden). 
Maar het idee om gedurende 24u iemand voor jou alleen te hebben, vind ik geweldig. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar hoe vaak heb je de kans om echt 'in de diepte' te gaan met iemand? Zonder daar iets schunnigs bij voor te stellen ;).

Maar dus echt iemand voor jou alleen, om te praten, te lachen, te wenen of gewoon stil bij elkaar te zitten wezen? Zonder gsm, internet, tv, andere mensen, werk, kinderen etc.

Ik heb het daar soms lastig mee. Mensen die ik amper zie, en wanneer je ze ziet moet vechten om de aandacht. En pas op, ik maak me er ook schuldig aan hé, aan die gsm alleen al, dus het is geen verwijt naar niemand. Maar daarom, zo een verblijf in dat huis, met iemand die je oprecht interesseert. En waar je door omstandigheden niet verder geraakt dan "hey, oe ist?". Of een sms-je, om de paar weken. Of een lunch, om de paar maanden, die al gedaan is tegen dat je elkaar een korte update gaf over de kinderen, sport en job. Of een familiefeest, waar je naar uitkijkt, maar dan eigenlijk met iedereen eens moet babbelen, "want het is al zo lang geleden dat je elkaar zag". Of de samenkomsten met schoonzussen/broers,waar je wil bijbabbelen maar de kinderen continu iets nodig hebben of iets moeten zeggen. Of de teamlunch, waarbij je met die ene collega eens een goed gesprek wil hebben, maar je net te veraf zit aan tafel. Of de schoolpoort, waar je altijd moet weglopen wegens andere verplichtingen op die 4/5e dag. 

Als ze ooit een concept op de markt brengen dat gedurende x aantal uren "full attention" garandeert, dan heb ik alvast mijn lijstje klaar met mensen waarmee ik dit wil doen. En dan hopen dat ze op mijn uitnodiging ingaan ;-). 


Ps: Dat huis van op tv is trouwens ook volledig mijn goesting qua interieur. Oud x nieuw: I love it <3.

woensdag 9 december 2015

Low carb vs. Weight Watchers

Ik heb in mijn leven al een 'paar' diëten achter de rug. Echt extreme diëten zoals sapjes-toestanden of shakes heb ik nooit gedaan. Hoewel, ik herinner me wel nog het koolsoep-dieet en het was niet voor herhaling vatbaar … na paar dagen moest ik al kokhalzen bij de geur van die soep alleen al :). 


Toen ik 18 was kwam Weight-Watchers in mijn leven, via mijn moeder. Zij was na een operatie gestopt met roken en de combinatie van die twee leverde een aantal extra kilo's op, die ze succesvol verloor via WW. Ik had toen ook al een paar keer op 'mijn eigen' opgelet, wat eigenlijk betekende: zo weinig mogelijk eten. 



Het goeie aan WW is dat het je toelaat om nog steeds 'alles' te eten. Alles, daarmee bedoel ik alle voedingsgroepen, maar dan in beperkte mate natuurlijk. Het voordeel is dat je gewoon kunt mee eten met de rest van het gezin, dat je sociaal leven hier niet te sterk onder lijdt, aangezien je een etentje kan compenseren door punten op te sparen voor in het weekend (vroeger was dat toch zo). Of dat je best een koekje of chocolaatje kan eten als je hiervoor punten over hebt.  

Echter, in mijn geval werkte dat systeem een beetje pervers, als ik het achteraf bekijk. Waarom?
  • Aangezien ik een grote snoeper ben, ging ik punten opsparen om te kunnen snoepen. Want punten zijn punten, toch? Ik kwam het einde van de dag dus perfect aan mijn maximale puntenaantal (waardoor de kilo's er vlot af gingen), maar gezond was het niet.
  • Aangezien je ook alles mag eten, en ik dus mijn gewone gerechten kon blijven eten (pasta + saus, vlees + puree + groenten, etc), moest dit gecompenseerd worden in portiegrootte. Ik kon wel blijven mee eten met de rest, maar mijn porties werden wel heel klein. En zeker omdat ik nog punten wou opsparen voor een Mignonetteke (of 2). Resultaat: con-ti-nu honger. 
  • Punten kon je ook verdienen door te sporten, wat in mijn geval toen echter niet aan de orde was. Waarom zou je sporten als je gewoon minder kunt eten, toch? 
De combinatie van die 3 zaken zorgden dan ook voor een enorm jojo-effect. Ik at eigenlijk proportioneel veel suikers, die ik er niet af sportte. We weten ondertussen ook dat suiker doet snakken naar suiker, en aangezien mijn maaltijden zo klein geworden waren had ik continu honger. Ik was dus continu gefixeerd op eten. Dus toen ik na een paar maanden WW de gewenste kilo's kwijt was, begon ik weer 'normaal' te eten en ging ik na een aantal maanden langzaam maar zeker terug naar de bovenkant van de jojo. Wetende dat ik daarna gewoon weer een WW periode kon inlassen. In mijn studententijd 2x per jaar tijdens de blok, dan naar aanloop trouw, na bevalling 1, na bevalling 2, ... Telkens op en neer. 



Wanneer ik dan gisteren het nieuws las dat Weight Watchers zijn programma gaat aanpassen, denk ik dat ik niet de enige ben met dit pervers gedrag ;). 







De laatste jaren kon ik de jojo relatief beperkt houden op een aanvaardbaar niveau (=+/- 3 kg). Maar toen ik begin dit jaar vaststelde dat ik na een halfjaar op mijn nieuw werk - in de voedingssector (help) - een paar kg was bijgekomen wou ik die uiteraard weer kwijt, maar ik had echt geen zin in Weight Watchers. Ik zag toen toevallig de filmpjes van de aanstekelijke MsAprilFish. Net iets te extreem naar mijn goesting maar het idee van minder koolhydraten/meer proteïnen sprak mij wel aan. Vooral de belofte van geen honger en minder 'goestjes' maakte mij wel nieuwsgierig. Een nicht van mij was toen net een aantal kilo's verloren via een proteïnedieet, maar ik zag het niet zitten om zo strikt te gaan en zeker niet via dure proteïneshakes en -repen. Ik moest dus op zoek naar een middenweg. Die vond ik o.a. in de boeken van Pascale Naessens, waar zij wel duidelijk maakt dat je perfect kunt ontbijten zonder brood, en lekker vullende maaltijden kunt maken zonder aardappelen/pasta. En je toch fruit mag eten, wat bij echte 'proteïne/no carb' diëten vaak niet is toegelaten (toch niet in het begin). En ok, er zit relatief veel (natuurlijke) suiker in fruit, maar fruit levert wel andere bestanddelen die je heel hard nodig hebt. 


Toen ik me verder ging verdiepen over 'low carb' eten, kwam vaak terug dat het belangrijk is om voldoende proteïnen te eten, om te vermijden dat je veel spiermassa verliest. Het cijfermaniakske en controlefreakske in mij zocht dan ook een app waarin ik dit correct kon uitrekenen en bijhouden: het aantal koolhydraten, proteïnen en vetten. 

Ik gaf aan dat ik een kilo of 6 kwijt wou (beetje ambitieuzer dan de 3kg die ik was bijgekomen) en dat ik een koolhydraatarm plan wou volgen. De periode gaf ik lang genoeg aan, zodat het geen crash dieet zou worden. Ik kwam uit op 1500 calorieën per dag, waarvan duidelijk aangegeven wat mijn combinatie moest zijn aan koolhydraten, proteïnen en vet. In het begin was het wel zoeken: bijna overal zitten koolhydraten in; proteïnen veel minder. De app helpt dus zeker om te kijken waar je uitkomt. Je eten afwegen in het begin is nodig, maar dat is bij WW ook.  


Hoe zit dat nu na 9 maanden? 
  • Op een 6tal maanden tijd was ik 8kg kwijt, maar ik val niet terug in mijn oude patroon van 2x per dag brood en elke dag aardappelen of pasta. Ik mis dit totaal niet.
  • Ik heb niet het gevoel op dieet te zijn, het is stilaan een 'normaliteit' geworden. Na een 'zwaarder' weekend ben ik zelfs blij dat ik op maandag terug op mijn nieuwe routine kan terugvallen. 
  • Anderen zien dat anders. Zo vindt mijn mama dat ambetant dat ik op zondag geen frieten meer eet, zelfs niet deze uit de SEB Actifry. Mijn schoonmoeder vroeg onlangs ook of ik nog altijd geen aardappelen/pasta eet … terwijl dat voor mij eigenlijk niet meer zal veranderen. Het is niet dat ik nooit meer frieten eet, maar dan liever eens all the way frietjes van de frituur bijvoorbeeld dan gewoon thuis. 
  • Ik heb effectief minder honger dan vroeger toen ik WW deed. Mijn maaltijden zijn zo anders samengesteld dat ik echt gevuld van tafel kom, soms zelfs met gevoel dat ik overeten ben, terwijl de maaltijd in calorieën niet zoveel voorstelt. 
  • De goestjes, die zijn verminderd (vooral omdat ik minder honger heb) maar ik blijf wel een snoeper. De snoepkast blijft lonken, al zit daar wel veel minder in dan vroeger. Maar eerlijk: dit blijft een gevecht. 
  • De combinatie met sport laat mij wel toe om vb. op vrijdagavond iets extra te pakken, onder de vorm van een chipke (carbs, I know :)) en een cava'tje (of 2). En ik eet ook wel dagelijks een koekje of chocolaatje.

Voor mij werkt het op deze manier, maar ik ben geen diëtist, dit is enkel mijn eigen ervaring.



Volgende keer zal ik een paar voorbeelden geven van wat ik zoal eet, want dat is een vraag die ik geregeld krijg. "Eet jij bijna geen aardappelen/brood/pasta/ .... Wat eet jij dan?" 

dinsdag 8 december 2015

De lichtjes

Elk jaar, vanaf ergens in november, komt de klik die mij doet uitkijken naar de kerstperiode. De periode van de lichtjes.

De kerstboom zetten wij traditioneel het eerste weekend van december. Wij hoeven in de Westhoek geen rekening te houden met Sinterklaas, omdat Sint-Maarten hier al lang gepasseerd is. 

Maar de lichtjes, die komen meestal al iets vroeger in huis. Ofwel in een vaas, of aan de muur. Lichtjes die instant zorgen voor sfeer en gezelligheid.
Toen ik vorige week mijn nieuw gekochte lampjes wou aanleggen, en bleek dat ik per ongeluk multi-color gepakt had in de winkel, dan was ik eerst super-ontgoocheld. Omdat ik mijn adventskalender niet kon afwerken.


Maar de multicolor lichtjes katapuldeerden mij wel terug in de tijd. Hoe ik als 1-jarige op de arm van mijn papa al wijzend duidelijk kon maken dat meme de lichtjes moest aansteken. Van die lekker kitscherige multi-color lampjes, in de vorm van bloemetjes, die hingen boven de doorgang van living naar keuken. In mijn herinnering waren het zulke:


Van ’s morgens vroeg, toen hij mij afzette, moesten die lichtjes aan. Een verhaal dat jaarlijks wel eens terugkomt uit de mond van mijn meme. Dus de aanblik van die lichtjes op mijn schoot maakten wij wel een beetje nostalgisch vorige week. Ondertussen zijn mijn kinderen al ouder dan de kleine Sylvie in het verhaaltje van meme. Maar gelukkig zijn ze even zot van lichtjes als ik.

Het kwam ook goed met de aftelkalender. Met dank aan den Action voor de goedkope tak, XMAS letters en labels :).