maandag 28 maart 2016

Een 'nieuwe' job

Morgen is het zover: dan start ik op mijn nieuwe job! Het woordje nieuw, dat moet ik echter een beetje nuanceren. Ik ga immers terug naar mijn vorige werkgever. De werkgever die ik 2 jaar geleden bewust achterliet:
Omdat het nog steeds mijn eerste werkgever was, en graag eens wou weten hoe het op een ander was.
Omdat ik er al 10 jaar werkte, en nood had aan iets anders.
Omdat ik de dagelijkse deadlines en overuren een beetje beu was.

De beslissing viel me toen zwaar, omdat ik ook wel wist wat ik achterliet: een tof bedrijf met fijne collega's, geregeld nieuwe uitdagingen en veel variatie aan projecten. 

In het kader van #boostyourpositivity schreef ik deze post en was ik heel positief over de switch die ik gedaan had. Het gekke is dat het daarna een beetje minder werd - al had ik dat zelf niet door. Mensen in mijn privé-omgeving wezen mij op het feit dat 'mijn fut' er een beetje uit was - de ene al wat subtieler dan de andere. Ik zocht naar allerlei verklaringen. Was het de loopblessure? Was het de aanhoudende rugpijn? De stress over de aankomende verbouwingen? Of was ik toch teveel geobsedeerd geworden door eten (en wat ik al dan niet mag eten)? Was de job toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had? ... 

Tot het moment dat mijn (nieuwe/oude) baas een sms stuurde met de vraag om hem eens te bellen. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, en na het eerste telefoongesprek voelde ik mij precies herleven vanbinnen. Dit moest ik gewoon doen! 

Van werk veranderen brengt altijd wat gedoe met zich mee, zeker ook praktisch en administratief. Toch heb ik er geen spijt van dat ik destijds weggegaan ben. Ik heb hierdoor mezelf immers beter leren kennen, ik weet nu beter wat mij energie en voldoening geeft op de werkvloer. Gaat het nu de ideale job zijn voor mij? Het is een nieuwe functie, dus dat zal de tijd een beetje moeten uitwijzen. Maar ik heb er in elk geval zin in - en de rest zien we dan wel!

De collega's, die ga ik uiteraard wel missen. Het is een leuke bende en ze hebben me een hele fijne laatste dag bezorgd.
We aten pannenkoeken als lunch. En taart met mijn hoofd er op. En een diner in de avond. Werken in de voeding = eten :).

Baksels van mijn mama om te trakteren



Wat ik - als eeuwige diëter - in ieder geval niet ga missen is al dat eten dat continu beschikbaar was. Om een idee te geven: dit was een greep uit de laatste 2 weken :). 




zaterdag 26 maart 2016

Over Antwerpen - en uiteraard ook Brussel

Dat het een speciale week was, dat is een understatement.

Vorig weekend was ik nog volop met mezelf bezig: dat het woensdag mijn laatste werkdag ging zijn, dat ik hiervoor nog allerlei practica moest regelen, dat ik afscheid moest nemen van fijne collega's, valiezen moest maken om een paar nachten naar Antwerpen te trekken, dat ik daarna een paar dagen zonder auto zou zitten, dat ik weinig ging kunnen sporten en veel ging eten etc. Het zou een heftige maar leuke week worden.

En dan komt dat nieuws dinsdag, en alles staat even stil. Hoe is dit mogelijk? Waarom moest dit gebeuren? En wat gaat er nog gebeuren? Aangezien ik net in de auto zat toen het nieuws binnenkwam bleef ik het live volgen, maar daarna duwde ik bewust alle media weg: geen radio op de terugweg, Netflix in de avond, amper sociale media. Alles om de beelden te vermijden, want ik kan er niet mee om. Ik keek enkel naar Karrewiet, met de kinderen omdat zij vragen hadden, nadat de school was afgesloten over de middag. Het was heel goed gedaan, door Karrewiet: eerlijk, niet bang-makend en zo geruststellend mogelijk: "dit is uitzonderlijk". Laat het ons hopen ...


Antwerpen was gepland vanaf woensdagavond tot vrijdagmiddag. Annuleren ging niet meer, dus pakte ik de valiezen en we gingen wel zien of er nog iets gebeurde in de loop van woensdag. De kinderen waren redelijk op hun gemak, nadat we hen moesten verzekeren dat we niet naar Brussel gingen, en veel gingen Skypen. 

Na de laatste werkdag, die mijn collega's zo aangenaam mogelijk maakten - en zo iedereens gedachten een beetje konden verzetten - en er ook geen 'nieuw slecht nieuws' meer kwam, beslisten we om toch naar Antwerpen te gaan.

We sliepen in Hotel O Kathedral. Een klein hotel aan de Handschoenmarkt. Het was zeer goed gelegen, vlakbij de Groenplaats en parking Brabo. En ze hebben ongetwijfeld zeer mooie kamers. Die van ons leek daar niet echt op, behalve dan de glazen badkamer. Wat het hotel niet geschikt maakt om met vriendinnen te gaan, lijkt me. Geen klachten maar ook geen aanrader.

We waren vroeg wakker en namen eerst een koffietje bij Sébastien



Ontbijten deden we iets later in Le Pain Quotidien en we aten bewust licht, om wat ruimte te sparen voor de rest van de dag :).



Lunchen deden we niet echt, maar deelden wel een overheerlijke sandwich met kabeljauw in Nata. Een Portugees concept met zicht op de Groenplaats en de aanwezige militairen ... De Portugese uitbaatster straalde zoveel warmte uit, en dat deed deugd. En de sangria ook.



Daarna gingen we wat shoppen. Ik zag trends waar ik niet ga aan meedoen, zoals de 'pyjama'-look :).


In Juttu zag ik de mooiste paskamers ooit. De jurk die ik paste was mij helaas iets te bloot. De lange plooirok van JBC liet ik ook hangen, maar heb er precies nog een beetje hartzeer van.


Daarna was het terug tijd voor koffie. Deze keer bij Maurice. Heel gezellig daar!


's Avonds hadden we gereserveerd voor een gastronomisch diner. Maar voor we ons gingen klaarmaken was er nog net tijd voor een aperitiefje bij Brasserie Appelmans. Wij kunnen precies niet naar Antwerpen gaan zonder daar eens te passeren. Wellicht omdat we daar gingen eten de avond dat M. mij ten huwelijk vroeg :).


Het gastronomisch diner was bij Kommil Foo - weliswaar met een cadeaubon. Ik vind dat wel ne keer tof, zo een meergangendiner. In de watten gelegd worden, aangepaste wijnen, uitleg krijgen over alles wat je in je mond steekt, ... maar budgettair is dat toch niet voor ons weggelegd. Het eten was betaald met de bon, maar voor de dranken (apero, aangepaste wijnen, water en koffie) betaalden we nog eens 99 EUR (slik). Maar het was het wel waard, daar niet van. 


Best dat we licht ontbeten en de lunch oversloegen - en blijkbaar veel hebben gestapt overdag :).


We dronken daar trouwens de lekkerste koffie ooit - zelfs M vond hem lekker (ik wil hem al jaren aan de koffie krijgen, misschien dat het nu gelukt is :)).


De vrijdagochtend hadden we gereserveerd bij City Coffee, met een Bongo bon 'Ontbijt met bubbels'.  Een lekker en zeer gevarieerd ontbijt. 


Helaas was het op dat moment zwaar aan het regenen, waardoor de geplande uitstap naar het MAS in het water viel. We zijn dan maar meteen richting de Westhoek gereden, en nog even gestopt in Kortrijk. In het K shoppingcenter regent het immers niet, en dan konden we toch nog verder profiteren van onze vrije dag.
Lunchen deden we opnieuw niet (foei zeg) - maar een frozen yoghurt van kaffee Renée kon er wel nog in :). 


Ik ga nu wat bekomen van al dat eten - hoewel dat niet evident is met een babyborrel later vandaag en Pasen morgen. Maar ik ga niet klagen over een kilootje meer. 

Ik ben dankbaar dat we dit kunnen doen. In tegenstelling tot de vele onschuldigen die getroffen werden door de aanslagen. Allemaal mensen die andere plannen hadden, in de metro, of in die inkomhal. Nog geen twee maanden geleden spendeerden wij een ganse dag op de luchthaven voor een fotoshoot voor Brussels Airport. We waren zo blij met de unieke ervaring met ons gezin, en vooral: zo zorgeloos ...


zondag 20 maart 2016

Hét boek waar ik al lang naar uitkeek: Life on sneakers

Ik weet niet meer precies hoe ik voor het eerst op de blog van Evi terecht kwam, maar ik wist meteen dat het een blog was waar ik zou blijven terugkomen. Haar gevoel voor stijl, interieur en deco spraken mij aan, en geleidelijk aan leerde ik ook (virtueel) de persoon kennen achter deze blog. Een persoon met een ongelofelijk verhaal, een verhaal waar je kippenvel van krijgt. En ongelofelijk veel respect voor de manier waarop ze hiermee is omgegaan. 

Ze schreef er een boek over: "Life on sneakers". En gisteren stelde ze haar boek voor, op een uiterst unieke en intense manier. 



"Geen saaie lezing", want dat vond ze niet bij haar passen. Maar een belevingstour, doorheen 5 kamers, die symbool stonden voor de weg van emoties die ze heeft afgelegd. Van onmacht en verdriet, over hoop naar aanvaarding naar dankbaarheid. Onmogelijk om hier onbewogen bij te blijven, bij velen tot tranen toe. 





De laatste kamer was die van dankbaarheid, waar we Evi dan ook konden ontmoeten. Ze nam de tijd om met iedereen een babbeltje te slaan, vast te te pakken, het boek te signeren. Ze was dankbaar voor ieders aanwezigheid, dat voelde je. 






Ik heb lang uitgekeken naar gisteren, maar vooral naar het boek. Naar de manier waarop ze met haar tegenslag is omgegaan. Ik was ook ooit diegene die de 'luxe' had om enkel wakker te liggen van de outfit voor morgen, te dromen over de nieuwste iPhone of promotie. 
Maar wanneer het lichaam hier en daar begint tegen te werken, zelfs nog maar in die mate dat het 'enkel' je nachtrust en sportief leven beïnvloedt, doet het je nadenken. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend, om 's morgens wakker te worden, recht te springen en aan de dag te beginnen. Deze quote is voor mij dan ook echt iets wat iedereen aan zijn badkamerspiegel zou moeten hangen: "Waking up healthy every day: it's a blessing, not a privilege. Don't take it for granted".



Dus bedankt Evi, om je verhaal te delen en op die manier een bron van inspiratie te zijn voor iedereen die het al dan niet moeilijk heeft. En een 'kick in the ass' te geven om zoveel mogelijk het positieve te zien. "Focus on the good", ik ga er vaak aan denken. 

Bedankt ook aan Virginie, voor het fijne gezelschap tijdens de verre rit :)! Wie haar nog niet kent raad ik aan om haar blog eens een bezoekje te brengen. Ook haar verhaal is uniek en bewonderenswaardig, en ik ben blij dat ik haar heb leren kennen.
De foto's in de kamers waren van trouwens van Elke, nog een straffe madam die ik graag tegen het lijf loop. 
En bedankt ook aan Kelly, Josefien, Annelies, Els voor de leuke babbel aan dit prachtige uitzicht. 


Het boek kan je hier kopen. Het is niet alleen inspirerend, maar ook visueel prachtig uitgewerkt en heel fijn om vast te houden - wat ik eigenlijk niet anders verwacht had.



donderdag 3 maart 2016

Mag ik nog wat opblijven?

Een vraag die de meeste ouders wel zullen kennen.
Of: beter vermomd als "mag ik nog naar 'de winkelkarquiz' / 'het weerbericht' / 'de lotto (?!)'/ 'Thuis' kijken?" en zo altijd hun grenzen verleggen.

Iedere keer geef je 5' toe, omdat je zelf nog wat aan het doen bent en het eigenlijk wel goed uitkomt. Maar ineens zitten die gasten mee te kijken naar Thuis begot. En hun avond duurt dan wel langer, maar onze 'eigen' avond wordt alsmaar korter. En ik moet eerlijk zijn, tot voor kort vond ik dat precies zo wat 'ambetant'. Ik kijk zelf graag TV en de keuze is wat beperkter als er een 5- en 8-jarige mee zitten te kijken (nog los van het gekwek ertussen ;)). Zeker als ik op zondag (tijdens en na de strijk) een paar serie'kes wil bekijken, dan moet ik al niets pakken waarin gemoord wordt (laat staan door buitenaardse wezens) of er al eens een liefdesscène aan bod zou kunnen komen. Ze kijken dan wel niet mee maar ze spelen wel in de buurt natuurlijk. Dus 's avonds ben ik graag 'vrij' in mijn keuze. En hoe langer ze opblijven, hoe minder tijd daarvoor overschiet.
 
Maar, anderzijds betekent het ook dat we meer tijd samen kunnen doorbrengen. Want dat is hier niet veel op een gemiddelde werkdag. Bovendien - en daar had ik niet bij stilgestaan - veranderen ook de programma's waar ze naar willen kijken. Gedaan met Dora en consoorten, maar wel Ketnet met de D5R, Helden van de race en niet te vergeten: Karrewiet. Wat een geweldig programma om kinderen 'mee' te laten zijn met de actualiteit zonder ze angstig te maken. Ook de D5R, de (scripted) reality-serie waarin tal van thema's aan bod komen. Ik begin die momenten dan ook meer te appreciëren, waarin we samen naar die programma's kijken en dan hun gedachten en meningen daarover te horen. "Allee, mama, nu is die weer aan het gamen" of "Allee, dat mag toch niet, met de GSM in de klas",  of "Waarom is die papa van Leyla zo boos?" …
Dus ja, ik begin er wel wat in te komen, in die gezamenlijke TV-momentjes en de gesprekken die eruit volgen.
 
Tot een tijdje terug mochten ze af en toe eens meekijken naar Thuis, maar de laatste tijd is het niet meer aan te raden: zelfmoordpogingen, accidenten met dodelijke afloop , … Zeker mijn dochter wordt daar onrustig van, dus zijn we hiermee gestopt. Bedtijd is terug 20u (zonder discussie :)) en dat zal toch nog een tijdje zo blijven. Tenslotte is mijn kleinste nog geen 6. Ik wil ze precies nog niet opsplitsen qua slapengaan, hoewel mijn oudste duidelijk niet kan slapen voor 21u. Maar dan heb ik liever dat ze een boek leest in haar bed.
Kwestie dat dat Netflix abonnement hier kan opbrengen :).

Foto D5R Ketnet