vrijdag 10 juni 2016

One line a day: willen of niet

Afgelopen nieuwjaar startte ik met een 5-jaren dagboekje 'One line a day'. De bedoeling is om er elke dag 1 gedachte in te schrijven, gewoon voor mezelf, in plaats van mijn oneliners op facebook te zwieren. Meestal als afsluiter van de dag: waar was ik vandaag mee bezig, fysiek of mentaal. Het idee om dan de komende jaren telkens te kunnen terugdenken aan dezelfde dag 1, 2, 3 of 4 jaar geleden vind ik iets romantisch hebben. Het idee dat mijn kinderen en (hopelijk) kleinkinderen later gedurende 5 jaar kunnen meelezen in mijn leven als dertiger, vind ik nog romantischer. Hopelijk ben ik er dan nog om er alle verhalen in geuren en kleuren bij te vertellen.

Het idee dat ik tegen het boekje uit is 40 jaar zal zijn, dat idee duw ik wel nog even weg. Zeker als ik bedenk dat ik het ondertussen al bijna een halfjaar aan het invullen ben en dus eigenlijk al een tiende van het boekje heb ingevuld, dan zal ik rap 40 zijn. Maar zoals gezegd, dat idee duw ik dus nog even weg. Niet dat ik iets heb tegen 40 zijn, maar dan zijn mijn kinderen ook al 13 en 10, en ik vind de leeftijd die ze nu hebben zo geweldig. Maar dat zei ik ook toen ze 6 en 3 waren eigenlijk.

Tot nu toe was het boekje gelukkig gevuld met grotendeels positieve dingen. Een terugblik op een feestje, een fijne herinnering met de kindjes, of een vooruitblik op een komende spannende dag. Soms al eens een frustratie, bezorgdheid of een twijfel, … maar al bij al een periode die ik graag opnieuw zal lezen.

Maar de voorbije 2 weken staan er sombere gedachten in het boekje. Een sterfgeval van een neef die veel te jong was en nog zoveel te leven had, brengt zoveel teweeg dat ik er mee in mijn maag en hoofd zit. En terwijl ik mijn gedachten hierover dagelijks probeer neer te schrijven, heb ik ineens niet zoveel zin meer in dat boekje. Want ineens komt het besef: wat gaat er nog allemaal gebeuren in die komende 4,5 jaar? En wil ik dat dan later wel nog allemaal teruglezen? Het onvoorspelbare en oncontroleerbare van het leven, daar kan ik het enorm lastig mee hebben. Ik ben iemand die altijd 'rampscenario's' ziet gebeuren, en dan ook zoveel mogelijk probeer bij te sturen om te vermijden dat bepaalde dingen zouden gebeuren. Wat compleet belachelijk is, want je hebt er eenmaal geen controle over.

Maar anderzijds is hetgeen gebeurde een wake-up call: het leven is nu, niet later. We kunnen niet anders dan het beste maken van elke dag. Clichés, maar o zo waar.
En ik doe toch nog maar even voort met het boekje. Want ik moet er gewoon van uitgaan dat de meeste oneliners positief zullen zijn.

Rust zacht, S.*
Ik hoop dat je naasten het op termijn een plaats zullen kunnen geven, steun kunnen bieden aan elkaar, en troost zullen vinden in de mooie herinneringen. Ik zal je herinneren als de goedlachse kerel die je was ...